Perpetuum Mobile

Σ'ευχαριστώ

2010-05-23T22:40:00.000+03:00

Έχω γνωρίσει πολύ διάσημους και λιγότερο διάσημους ανθρώπους.Ανθρώπους που είναι γνωστοί μόνο στο πανελλήνιο μα και ανθρώπους παγκόσμιας αναγνώρισης.Τον Μάνο Αντώναρο τον γνώρισα πριν κάμποσα καλοκαίρια.Δεν έχει σημασία πότε.Άλλωστε η δύναμη μιας φιλίας δεν είναι ανάλογη του χρόνου που περνάς με τον άλλον αλλά της ανάμνησης εμπειριών και κουβεντών που έχεις κάνει μαζί του.
Είχε νοικιάσει εξοχικό σπίτι στο ίδιο συγκρότημα που μένω κι εγώ με την οικογένειά μου κάθε καλοκαίρι.Λίγες μέρες πριν την συνάντησή μας προϋπήρχε ένα σούσουρο στην γειτονιά για τον ερχομό του.Συχνά-πυκνά περνούσα έξω από την βεράντα του κι έριχνα κλεφτές ματιές για να διαπιστώσω αν όντως ίσχυε.Είχα καλή δικαιολογία για αυτήν μου την βόλτα:ο σκύλος μου έπρεπε να κατουρήσει-ενίοτε στον θάμνο που χώριζε την βεράντα του από τον δρόμο.
Ήμουνα περήφανη όμως.Δεν ήθελα ούτε 'καλημέρα' να του πω γιατί θα νόμιζε ο ίδιος-μα πάνω απ'όλα οι γύρω-ότι 'γλείφω'.Γι'αυτό λοιπόν τον σνόμπαρα εν πλήρη συνειδήση.Ώσπου μια μέρα μιλούσα με την γειτόνισσά του(αυτή στο πάνω διαμέρισμα κι εγώ στον δρόμο) περί ανέμων και υδάτων κι εκείνος αυθόρμητα μας προσκάλεσε για έναν καφέ στο σπιτικό του.Έτσι απλά.Χωρίς κανέναν δισταγμό.
Δίχως κανένα δισταγμό έτεινα κι εγώ προς τις πολυθρόνες της βεράντας του περισσότερο από περιέργεια παρά για να πιω έναν καφέ.
Ο Μάνος θέλει να μαθαίνει τα πάντα για σένα.Που γεννήθηκες.Πώς λένε τους γονείς σου.Τι σπούδασες.Ποια τα όνειρά σου.Είναι καλός συνομιλητής.Ιδίως όταν εκνευρίζεται και σηκώνει την φωνή του.Δεν θα συμφωνήσεις στα πάντα μαζί του.Ίσως γιατί σε κάποια θέματα(βλ. τεχνολογία) είναι απόλυτος.Για εκείνον δεν ρώτησα ποτέ.Ξέρετε γιατί;Διότι μέσα στην κουβέντα έραβε μπαλωματάκια με τις δικές του εμπειρίες.Η σύγκριση του ελληνογερμανικού με το ελληνικό σχολείο,η συμβολή της Ρούλας Κορομηλά στην τηλεόραση κι η μετάλλαξη των ελληνικών αυτιών στην υποδοχή ενός νέου κύματος τραγουδιού(καλού ή κακού-εσείς θα το κρίνετε),ο υπολογιστής και τα παιδιά,τα ραδιοφωνικά του χρόνια είναι λίγα μόνο από τα θέματα που θυμάμαι να του αρέσουν να συζητά.
Όταν τον είχα πρωτογνωρίσει εγώ έμενα τους χειμώνες στην Αγγλία για να κάνω αυτό που οι περισσότεροι Έλληνες επιθυμούν όταν τελειώσουν τις σπουδές τους:να βρούνε δουλειά.Είχε ενθουσιαστεί τόσο πολύ με το αντικείμενο που είχα σπουδάσει.Αλήθεια σας λέω.Περισσότερο κι από μένα την ίδια.Αφού από μέσα μου έλεγα 'κατούρα και λίγο'.Μια φορά μου είχε ζητήσει να γράψω μουσική(γιατί αυτό κάνω ή τουλάχιστον έκανα)για κάτι σποτάκια που έφτιαχνε για το κανάλι εννέα.Τεχνολογία όμως στην Ελλάδα δεν είχα για να έχω ένα άρτιο αποτέλεσμα,χώρια που είχα χώσει ένα ταλαίπωρο μουσικό φίλο μου να μου δανείσει τον εξοπλισμό του και σιγά-σιγά ο ενθουσιασμός μου/του κατρακύλησε.Δείγμα της δουλειάς εκείνης μπορείτε να δείτε και στο http://www.myspace.com/valisiavyza. Το κομμάτι με τον τίτλο 'manos' ήταν για εκείνον.
Ο Μάνος μου έδωσε πολλές ευκαιρίες.Κυρίως στην έκφραση.Χάρη στον Μάνο δημιούργησα μπλογκ.Ήταν μάλιστα ο πρώτος μου αναγνώστης.Μπορεί κι ο πρώτος σχολιαστής μην σας πω.Τον ευχαριστώ γιατί με το μπλογκ ξέφυγα από την ρουτίνα της ανεργίας και της ξενιτιάς.Μα το πιο σημαντικό απ'όλα είναι ότι έμαθα να γράφω.Να γίνομαι πιο αληθινή.Να φαντάζομαι ιστορίες.Να σκέφτομαι και να γράφω-όπως μαθαίναμε κάποτε στο δημοτικό.
Τον ευχαριστώ και για κάτι ακόμα.Έκανε δυο απόπειρες να μου βρει δουλειά όταν είχα πλέον επιστρέψει στην Ελλάδα.Η μία ήταν να δώσω συνέντευξη στο περιοδικό 'MAX' κι η δεύτερη στην βιβλιοθήκη του μεγάρου μουσικής.Για την πρώτη του είχα στείλει δύο κείμενα για να μου πει την γνώμη του.΄Ηταν εκείνη η χρονική στιγμή που άλλαξα το ύφος της γραφής μου.Μου είπε:
'Βαλίσια;Ξέρεις καμιά βρισιά;Γιατί δεν απελευθερώνεσαι λιγάκι;Αυτά που γράφεις είναι για γιαγιάδες και παππούδες και μάλιστα της καλής κοινωνίας'.Ή κάπως έτσι τέλος πάντων μου είχε πει.Όχι-όχι.Δεν μου έμαθε καινούριες βρισιές.Δόξα τον Θεό,ο πατέρας μου μου είχε δώσει τα φώτα του πιο πριν.Με ξεκλείδωσε τρόπο τινά.Με έκανε να πετάξω την γλίτσα των εκθέσεων ιδεών του λυκείου των περασμένων χρόνων.
Δεν καρποφόρησε ούτε η μία ούτε η άλλη συνέντευξη.Από τότε δουλεύω ως πωλήτρια στα αφορολόγητα του αεροδρομίου.Πουλάω αρώματα,κρέμες και καλλυντικά.Έχω (με συγχωρείτε για την έκφραση αλλά μόνο αυτή αρμόζει στην περίσταση) καυλώσει με την δουλειά αυτή.Την επέλεξα και με επέλεξαν μετά από δυο συνεντεύξεις.Πιο αξιοκρατικά δεν γίνεται.Μοχθώ για το μεροκάματο.Κουράζομαι από την ορθοστασία,το ωράριο και τις νυχτερινές βάρδιες αλλά χαλάλι.Είναι σαν να έχω φτιάξει το δικό μου σπιτικό φαί και να το προσφέρω στους δικούς μου κι όχι μια παραγγελία κέιτερινγκ με ωραίο περιτύλιγμα.
Ο Μάνος μου είχε πει να μην καθήσω παραπάνω από ένα χρόνο.Βρίσκομαι σχεδόν δύο πλέον.Αν έχω βολευτεί;Και βέβαια ναι.Αλλά,Μάνο,όταν εσύ θα φεύγεις για Ολλανδία,Γερμανία ή Θεσσαλονίκη(για έναν λόγο περισσότερο) ποια θα σου κουνάει το μαντήλι ΟΕΟ;

Packing for Istanbul...

2010-02-08T09:01:00.002+02:00

Δέκα πράγματα που έχω βαρεθεί να κάνω τα Χριστούγενα

2009-12-25T10:57:00.003+02:00

1) Διακοπές στο Άσπεν
2) Ψώνια στο Ντουμπάι
3) Χορό βαλς στην Αυστρία
4) Πρωινό στο Ριτζ του Λονδίνου
5) Αμέτρητη ποσότητα σαμπάνιας Κριστάλ στο πάρτυ του Ντόναλντ Τραμπ
6) Μπάνιο στα καταπράσινα νερά του νησιού του Ρίτσαρντ Μπράνσον(σ'ευχαριστώ Ριτς)
7) Πέρα δώθε με το ιδιωτικό λίαρ τζετ μου
8) Δείπνο με τον Μπραντ Πιτ(πριν το μούσι)
9) Δώρα που συμπεριλαμβάνουν σμαράγδια και ρουμπίνια(είμαι μελαχροινή με ωχρή επιδερμίδα και το μόνο χρώμα που μου πάει είναι αυτό του διαμαντιού)
10) Τα λαμπάκια αλά Λας Βέγκας του Κυρ Αποστόλη από απέναντι(σιχτίρ)

Λίγο πριν,λίγο μετά τα Χριστούγενα

2009-12-13T10:12:00.007+02:00

Εμείς,οι μπλόγκερς,βρισκόμαστε εδώ.Λέμε τις απόψεις μας,σχολιάζουμε άλλα μπλόγκς πίνοντας καφέ ή τσάι στο γραφείο του υπολογιστή.Μπαίνουμε στο νετ για την καθημερινή ανάγνωση από το γραφείο,από το σπίτι,από τον αϊ-φον(μεγάλη η χάρη του).
Πολλοί από σας την εβδομάδα ανάμεσα στα Χριστούγενα και την Πρωτοχρονιά-είναι πολύ πιθανόν-να ταξιδέψετε.Κάποιοι άλλοι θα μείνετε εδώ(αλλά σιγά να μην κάνετε ανάρτηση).Όπως και να'χει εμείς θα βρισκόμαστε εδώ.
Κι οι μέρες θα κυλούν και το στομάχι μας θα γεμίζει με μελομακάρονα,κουραμπιέδες,γαλοπούλα,σουφλέ,κρασί λευκό,κόκκινο,φούξια.Τα παιδιά μας(λέμε τώρα)θα πούνε τα κάλαντα ή θα μας παρατήσουν για να βγούνε με τους φίλους τους.Οι συγγενείς μας θα μας ξαναρωτήσουν για την δουλειά.Εμείς θα λαμβάνουμε μηνύματα στο κινητό με ευχές.Θα παίξουμε και κανένα τυχερό παιχνίδι.Κυρίως θα παίξουμε.Μα πάντα θα κάνουμε και την διαδικτυακή μας βόλτα.Εδώ θα είμαστε.
Κι όταν οι γιορτινές κι άγιες τούτες μέρες περάσουν,θα ξεστολίσουμε το δέντρο,θα ξεκινήσουμε από την πρώτη Δευτέρα του χρόνου δίαιτα και θα περιμένουμε με αγωνία τις εκπτώσεις.Κάποιοι από εσάς,θα μας ξαναθυμηθείτε και θα ενεργοποιήσετε το μπλόγκινγκ σας(μέσα!).Κάποιοι θα ποστάρετε φωτογραφίες από νόστιμα καρυκεύματα και βραδιές ξέφρενες και εορταστικές.Κάποιοι άλλοι θα είστε ακόμα διακοπές(με σας δεν θέλω να ομιλώ,φχαριστώ).Ενώ υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι θα δουλεύουν.Γι'αυτό σου λέω ΕΓΩ θα είμαι πάντα εδώ.

Κύκλος

2009-12-05T11:42:00.006+02:00

Όλα τα πράγματα στην ζωή έχουν ένα τέλος.Άλλες φορές τελειώνουν κάπως συντομότερα κι άλλες φορές τελειώνουν καθυστερημένα.Όπως και να'χει τελειώνουν.Να,ας πούμε οι γιορτές που θα έρθουν θα κάνουν τον κύκλο τους κι εμείς θα ξενυχτήσουμε,θα φιληθούμε αναμεταξύ μας,θα φάμε (πολύ) και σ'ένα μήνα από τώρα θα λέμε και του χρόνου.Οι γιορτές θα έχουν λάβει ένα τέλος.
Αγαπούσα τις γιορτές των Χριστουγένων.Κυρίως γιατί πάντα έκανα διακοπές.Εδώ κι ένα χρόνο όμως, όχι μόνο δουλεύω στο ενδιάμεσο,αλλά φέτος για παράδειγμα θα δουλεύω την 1η Ιανουαρίου.Δεν έγινε και τίποτα.Άλλωστε δεν θα είχα κάτι καλύτερο να κάνω.Τους συγγενείς μου θα τους δω τα Χριστούγενα,την παραμονή και τα Θεοφάνια.Τα φιλαράκια μου θα τα βλέπω συχνότερα γιατί εκείνα τουλάχιστον θα έχουν περισσότερη ελευθερία χρόνου.Θέλω να πω ότι το πρόγραμμα θα είναι γεμάτο κι ευχάριστο.Ειδικά κάτι βραδιές που είσαι καλεσμένος από'δω κι από'κει και βρίσκεσαι μέσα στο αυτοκίνητο και περνάς από δρόμους φωτισμένους με τα χριστουγενιάτικα ενώ έξω χιονίζει(λέμε τώρα) είναι το καλύτερο συναίσθημα by far.
Στο σπίτι τα πράγματα είναι ήρεμα κι οι ρυθμοί κυλούν φυσιολογικά.Ο μπαμπάς βλέπει γουέστερν,η μαμά φτιάχνει τα μελομακαμάρονα,ο Στάθης πετάει τις ατάκες του,η Τατιάνα ονειρεύεται τα ψώνια των Χριστουγένων κι η Βαλίσια...η Βαλίσια παίζει την άγια νύχτα κάπως διαφορετικά.
Χθες καθόμουν και σκεφτόμουν ότι παίζω μουσική περί τα εικοσιτρία χρόνια.Κι είπα για να το γιορτάσω να πήγαινα στο Νάκα και να έκανα ένα δώρο στον εαυτό μου.Να αγόραζα σπουδές Λιστ για να συντηρήσω την όποια τεχνική μου έχει απομείνει.
Αργά χθες βράδυ,κατά τις 03.00 έπαιξα μια μελωδία στο πιάνο.Δεν θυμάμαι σε ποιο σημείο ήταν αλλά κάποια στιγμή ήρθε η μητέρα μου και μου φίλησε το κεφάλι.Μπορεί και να το ονειρεύτηκα πάλι.Σημασία έχει ότι το πιάνο για μένα δεν είναι ένα απλό μέσο έκφρασης.Για μένα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου.Πέρυσι τέτοια εποχή είχα βρεθεί κάπου στην Φλώρινα σε μια εκδήλωση βιβλίου στο πολιτιστικό κέντρο.Στο τέλος αυτής κι ενώ είχε μαζευτεί ένα τσούρμο παιδιά για να παρευρεθούν στην εκδήλωση αυτή εντόπισα ένα όρθιο πιάνο να με παρακαλάει να το ακουμπήσω.Άρχισα να παίζω λοιπόν.Σιγά-σιγά τα παιδιά μαζεύτηκαν γύρω μου. Από τότε έκανα δύο κορίτσια φίλες που κρατάμε ακόμα επαφή μέσω fb.
H μουσική μας φέρνει πιο κοντά εμάς τους ανθρώπους σε ό,ποια γλώσσα κι αν είναι γραμμένοι οι στίχοι.
Δεν έχω παίξει μουσική για παραπάνω από εκατό άτομα.Λίγο οι συναυλίες του ωδείου,λίγο οι συγκεντρώσεις σε σπίτια φίλων,λίγο οι τοίχοι του σπιτιού μου έχουν ακούσει τις μελωδίες που παίζουν τα δάχτυλά μου στο κλαβιέ του πιάνου.Άλλες φορές είναι άγριες κι άλλες είναι ρομαντικές.
Μιλώντας για κύκλους προηγουμένως,πιστεύω ότι η αναζήτησή μου για αναγνώριση έχει κάνει τον κύκλο της.Από το καλοκαίρι νομίζω.Δεν ψάχνω καν χώρο για μισάωρη φιλοξενεία.Έχω απορροφηθεί στην καθημερινότητά μου.Σκεφτόμουν πολύ σοβαρά το τάλεντ σόου όπως με είχε συμβουλεύσει ένας πολύ γνωστός Έλληνας μουσικός.Αλλά το να πας σε τάλεντ σόου σημαίνει ότι πιστεύεις ότι έχεις ταλέντο.Έτσι είναι σαν περιαυτολογείς.Κι εμένα αυτό δεν μου αρέσει.Άσε που δεν πιστεύω ότι είχα ποτέ κανένα έμφυτο ταλέντο.Ούτε στην μουσική ούτε στην υποκριτική.Δούλεψα κι έμαθα.Διασκέδασα μαθαίνοντας.Μου αρέσει που ενίοτε θα καλέσω τους φίλους μου και θα τους παρουσιάσω τα καινούρια μου κομμάτια.Δεν τους αρέσουν όλα.Αλλά οι συζητήσεις που γίνονται αργότερα ή στο ενδιάμεσο ως ιντερλούδια είναι κάτι σημαντικό για μένα.
Δεν ξέρω αν έχω επηρεαστεί από το περιβάλον του αεροδρομίου που όλοι ζούνε την καθημερινότητά τους με τα παιδιά τους και τις υποχρεώσεις τους αλλά δεν νιώθω ότι παρεκλίνω πια από αυτό τον τρόπο ζωής.Όσο κι αν ήθελα κάποτε να είμαι διαφορετική τόσο έχω σήμερα την ανάγκη να μοιάσω στις συναδέλφους μου.Να κάνω μια κανονική ζωή με πινελιές εκκεντρικότητας.Τίποτα λιγότερο,τίποτα περισσότερο.Ο κύκλος κλείνει εδώ.Ας ξεκινήσει ένας άλλος,πιο ρεαλιστικός και πιο στρογγυλός.

Το τέλος;

2009-12-01T12:09:00.002+02:00

Γεγονότα

'Εχω πολύ καιρό να γράψω
Δεν υπάρχει τίποτα που να θέλω να μοιραστώ
Ρουτίνιασα
Πλησιάζουν τα Χριστούγενα και δεν έχω στολίδια να διακοσμήσω το blog μου
Εξαφανίστηκαν κι οι τελευταίοι αναγνώστες
Σταμάτησα να διαβάζω τα blogs αγαπημένων

Απορία

Μήπως ήλθε το τέλος;

Χθες...

2009-11-13T14:23:00.002+02:00

...επεράσαμε όμορφα!

Αύριο;

2009-11-11T20:59:00.004+02:00

Αύριο το πρόγραμμα λέει φωτογράφηση.Η β.β θα αναστηθεί για μια ακόμα φορά γιατί τώρα τελευταία αισθάνεται ότι-μάλλον-έχει μπει σε χειμερία νάρκη.

Εφηβεία

2009-11-07T11:18:00.003+02:00

Είναι από αυτές τις μέρες που θα ήθελα να ξαναγυρίσω στην εφηβεία μου:να πάω σε συναυλία στο 'Αν' στα Εξάρχεια. Να έχω να λύσω κάποιο θέμα 'Αρμονίας'. Να έχω δώσει ραντεβού με τις κολλητές μου στο μοναστηράκι για ψώνια. Να πάω να τρυπήσω και κάποιο άλλο σημείο του σώματός μου. Να φλερτάρω με τον Δημήτρη,τον γείτονα που κάνει σερφ κι έχει θεικό κορμί. Να πάμε για μπύρες με την παρέα μου. Να ανέβω τα Πιέρια Όρη με τους προσκόπους. Να δοκιμάσω 'μαύρο' για πρώτη φορά. Να βάλω μουσική στη διαπασόν στο ακατάστατο δωμάτιό μου. Να ξήσω τις Martins μου για να φαίνονται παλιές. Να σκίσω το τζήν μου. Να βάψω τα μάτια μου με μαύρο eye liner. Να ακούσω Panx Romana στο cdplayer καθώς θα πηγαίνω φροντιστήριο.

Να κάνω κοπάνα από την πρώτη ώρα 'αρχαία'. Να κάνω σεξ με το Ντίνο ακούγοντας σούπερ μουσικές.

Να ξεκολλάω αφίσες από τον δρόμο από συναυλίες αγαπημένων συγκροτημάτων και να τις κολλάω στο δωμάτιό μου. Να τρώω συνέχεια σοκολάτα kinder bueno. Να παραδίδω λευκή κόλλα στο διαγώνισμα των θρησκευτικών γιατί θα ήθελα να πάω να παίξω κιθάρα.
Να νιώσω ελεύθερη. Χωρίς καμία σκοτούρα στο κεφάλι μου. Να χαθώ. Να μην με βρίσκεις.

Charging Batteries

2009-10-31T12:34:00.004+02:00

Όχι που θα έχανα την ευκαιρία να σου γράψω την τελευταία μέρα του Οκτωβρίου.
Αξιοσέβαστε αναγνώστη,τις μέρες που πέρασαν έκανα διάφορα μικρά κι απολαυστικά βήματα προς την ψυχαγωγία μου καθώς η άδειά μου είχε πάρει σάρκα κι οστά από τις 22/10 κι έπειτα.
α)επισκέφθηκα το μουσείο της Ακρόπολης(avec la mama)
β)έκανα βόλτα στην Πλάκα(δις)
γ)πήγα σε μια εκδήλωση στο Πιλ Πουλ στο Θησείο με θέα την Ακρόπολη(τα εδέσματα ήταν απολαυστικά,ο κόσμος όμως καθόλου)
δ)χόρεψα μέχρι τελικής πτώσης στο πάρτυ της Γιάννας(είδα φίλους που είχα χρόνια να δω-σχεδόν μια δεκαετία)
ε)επισκέφθηκα το art foundation στο Μοναστηράκι και ψώνισα ένα υπέροχο κολιέ με το λογότυπο της Chanel(μαιμού μεν,εντυπωσιακό δε),το οποίο ταιριάζει μούρλια με την κάρτα αεροδρομίου μου
στ)η κολλητή μου φίλη μου ανακοίνωσε ότι είναι έγκυος κι ότι επιστρέφει τον Φλεβάρη Ελλάδα για 6 μήνες
ζ)κοιμόμουνα ατελείωτες ώρες δίχως ντροπή(είμαι σχεδόν βεβαία ότι ροχάλιζα κιόλας)
η)πήγα Σούνιο για περίπατο κι ένα βράδυ "αφιερώθηκα" στο ναό του Ποσειδώνα

Την Δευτέρα επιστρέφω στην δουλειά με όρεξη(?). Σήμερα μάλιστα έβλεπα στον ύπνο μου ότι αλλάξαμε θέση ως εταιρία μέσα στο αεροδρόμιο κι ότι to merchandising ήταν άλλ'αντ'άλλων.Προσπαθούσα-λέει-μάταια να βρω ένα πορτοκαλί μανό για μια πελάτισσα και της έδωσα ένα πορτοκαλομπλέ(δεν παίρνω πολλά ναρκωτικά,νταξ';).Επιπλέον αντί να πάω Δευτέρα στην δουλειά πήγα Κυριακή και-ο μαλάκας-το ανακάλυψα όταν σχόλαγα.

Η γυναίκα-αστερίας

2009-10-24T17:17:00.003+03:00

H γυναίκα-αστερίας είναι μια γυναίκα με πάθος. Είναι εκείνη που ενώ έχει συσσωρευμένη την σεξουαλική ενέργεια μέσα της δεν μπορεί να την εκτονώσει κάπου. Οπουδήποτε. Ούτε και κάτω από τα σεντόνια της.
Η γυναίκα-αστερίας είναι αυτή που υπακούει τον άνδρα/φίλο της στο εκάστοτε βίτσιο του. Κυρίως, όμως, ελκύεται από άνδρες ντεκαβλέ,μικροτσούτσουνους και τελείως ξενερουά.
Ένας τέτοιος άνδρας-ας πούμε-είναι αυτός που θα της δείξει ενδιαφέρον με επιθετικότητα κι όταν έρθει η άγια στιγμή του κρεβατιού εκείνος θα έχει ανοιχτή την τηλεόραση στο ματς της ημέρας: 'Αθηναικός-Πανσερραϊκός'. Θα πηδάει όλος χαρά. Θα λάμπει. Κι η γυναίκα-αστερίας θα έχει πόδια και χέρια ανοιχτά για να...πανηγυρίσει.
Ένας άλλος άνδρας θα της κάνει το τραπέζι σε ένα παραλιακό στέκι με θέα το ηλιοβασίλεμα και την θερμοκρασία στους μείον πέντε. Εκείνος θα αψηφήσει το κρύο και θα της δώσει το πανωφόρι του. Μπορεί η ιδέα του για το παραλιακό ταβερνάκι να μην ήταν καλή αλλά θα τους περιμένει η ζεστή φωτιά του δωματίου τους. Και ναι. Θα ερχόταν-και πάλι-εκείνη η άγια ώρα του κρεβατιού.Κι εκεί που θα ήταν έτοιμος να μπει στον "κήπο της Εδέμ" θα χτυπούσε το τηλέφωνο και θα ήταν η μάνα του στην άλλη άκρη της γραμμής. Εκείνος απτόητος θα συνεχίσει να πηδάει-αφού η στήση του θα του το επιτρέπει. Για μια ακόμα φορά,η γκόμενά του θα μείνει με τα χέρια και πόδια ανοιχτά σε μια...προσπάθεια κατανόησης και σεβασμού προς την μελλοντική της πεθερούλα.
Ο τελευταίος στην σειρά είναι κι ο πιο μάγκας της παρέας. Αυτός θα ξέρει όλα τα κόλπα. Κυρίως αυτά που δεν κάνουνε στις τσόντες και δεν τα τραβάνε στην κάμερα γιατί θα τους έκοβε το ραδιοτηλεοπτικό. Αυτός θα ξέρει-υποτίθεται- τις ανάγκες μιας γυναίκας. Είναι εκείνος που θα δώσει τα "φώτα" του στις επόμενες γενιές. Είναι εκείνος που θα "πάρει" μια γυναίκα στα σοβαρά. Αυτός ο άνδρας θα πρέπει να ξέρει τα πάντα γύρω από το σεξ. Θα έχει και προσόντα. Ευτυχώς θα είναι κι ορφανός. Σε κάτι τέτοιους όμως πετυχαίνουν γυναίκες ανοργασμικές. Γυναίκες που μόνο με τα "πρέπει" ανεβαίνουν στο κρεβάτι. Καβλώνουν; Ένας Θεός το ξέρει. Θα έχεις παρατηρήσει κι εσύ: όταν την βάλεις στο κρεβάτι τότε εκείνη μένει στάσιμη. Σαν νεκρή. Έτοιμη να την σκοτώσεις στο ξύλο γιατί δεν κουνιέται. Έχει χέρια και πόδια ανοιχτά. Ανοιχτά έχει και τα μάτια της. Σκέφτεται το κομμωτήριο που έχει αύριο στις εννέα.
Όλες αυτές,κυρίες και κύριοι,είναι η γυναίκα-αστερίας. Ω ναι!Σε όλες τις εκφάνσεις της.

Πότισέ με

2009-10-19T15:46:00.003+03:00

Eκατομμύρια σκέψεις πλημμυρίζουν την έρημο του μυαλού μου κάθε μέρα. Ευτυχώς υπάρχουν και κάτι κάκτοι εκεί πάνω που απορροφούν εκτός από τις θετικές και κάτι άλλες αρνητικές σκέψεις. Τίποτα δεν κατοικοεδρεύει εκεί πάνω. Σου το λέω.Μόνο κάτι μικροί,καχεκτικοί κάκτοι. Κάτι θα ήξερε ο daddy όταν με διάβαζε μαθηματικά στο δημοτικό και ΄μπουμπούνα' με ανέβαζε 'μπουμπούνα' με κατέβαζε.
Έτσι γεννήθηκα. Τί να κάνω; Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι είμαι ψυχρή ορισμένες φορές. Σαν αυτό που μου είπες να μην πέρασε από καμία επεξεργασία. Διότι-απλούστατα-δεν υπάρχει ούτε ένα εκατοστό μικροτσίπ 'ιντέλ' ανάμεσα στις αρτηρίες και στους ιστούς. Για να καταλάβεις,όταν χτυπώ το κεφάλι μου στην ξύλινη ντουλάπα με τα χειμωνιάτικα ακούγεται ένας stacatto ήχος 'κλοκ'. Χειρότερα κι από καρπούζι δηλαδή. Αχ! Μακάρι να είχα κουκούτσια στο μυαλό(ποιο μυαλό;). Όχι ένα και δύο,αλλά τριακόσια εβδομήντα δύο. Ναι. Τόσα θα ήθελα.
Είχα βγει στην αγορά τις προάλλες και τα πουλούσαν με το κιλό. Ξενέρωσα όμως με το καμάκι του μαγαζάτορα και δεν πήρα ούτε ένα για δείγμα. Έκτοτε σταμάτησε κι η παροχή αίματος εκεί πάνω και το κεφάλι μου άρχισε να γίνεται μπλε. Μπλε κεφάλι με μωβ στολή αεροδρομίου πάει;
Είπα αεροδρόμιο και θυμήθηκα την άδειά μου και κωλοχάρηκα. Σε ενημερώνω ότι για τις τελευταίες δέκα ημέρες του Οκτωβρίου θα κοιμάμαι ανελλειπώς με την ελπίδα ότι εκτός από κάκτους όλο και κανένα μανιτάρι ή κυκλάμινο θα φυτρώσει λόγω φθινοπώρου.

Tι σημαίνει 'σ'αγαπώ';

2009-10-15T12:46:00.003+03:00

Σημαίνει μια καλοκαιρινή βραδυά στο εξοχικό επιστρέφοντας απ'το νυχτερινό μπάνιο να σου φέρνω την πετσέτα και να σε τυλίγω στην αγκαλιά μου.

Σημαίνει να ακούω όταν είμαι μόνη μου την ησυχία να μου φωνάζει ότι είσαι εκεί.

Σημαίνει να ταξιδεύω εκατομμύρια έτη φωτός για να κουρνιάσω δίπλα σου.

Σημαίνει όλα τα χρώματα της γης μαζεμένα.Σημαίνει όμως και κάθε συνδυασμός και κάθε απόχρωση που αυτά φτιάχνουν.

Μήπως σημαίνει ζάχαρη;

Σημαίνει και αυτό.

Συμβαίνει να σημαίνει όμως κι εκείνη την ορχήστρα που είδαμε μαζί στο φετιβάλ Αθηνών εκείνο το καλοκαίρι κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου.

Σημαίνει το κεραμύδι που αγκαλιάζει τις χιονισμένες σκεπές των σπιτιών σ’ένα ορεινό χωριό της Μακεδονίας.

Σημαίνει ότι αύριο(μπορεί και μεθαύριο τώρα που το σκέφτομαι) θα σου αφήσω ένα σημείωμα πάνω στην πόρτα του ψυγείου που να γράφει ‘Σ’αγαπώ(και σήμερα)’.

Σημαίνει στον καθένα κάτι διαφορετικό αλλά στην πραγματικότητα είναι το ίδιο σε όλον τον κόσμο.

Σημαίνει το φούξια του Matisse.

Σημαίνει το τσάι ‘English Breakfast’ να συνοδεύεται από φρέσκο γάλα κι όχι εβαπορέ..Εσύ ξέρεις καλύτερα πώς το προτιμώ.

Σημαίνει ότι αυτά που δεν γνωρίζεις για μένα θέλεις να τα μάθεις χωρίς καμία αλφαβητική σειρά.

Σημαίνει ότι θα ανέβουμε μαζί μια ετοιμόρροπη σκάλα για να δούμε το ηλιοβασίλεμα από μια βρώμικη ταράτσα κάπου στην Καστέλα.

Σημαίνει ότι τα βράδυα θα βλέπεις μπάλα χωρίς διαπραγματεύσεις.Μετά όμως θα με παίρνεις αγκαλιά και θα βλέπουμε μαζί ‘sex and the city’.

Σημαίνει ότι το άλλο καλοκαίρι θα είναι εντελώς διαφορετικό και καλύτερο από το κάθε προηγούμενο.

Σημαίνει ότι θα ανάβεις τα ξύλα του τζακιού.

Το 'σ'αγαπώ' σημαίνει να μπορείς να σταματήσεις τον χρόνο στις δώδεκα παρά ένα λεπτό.

Σ'αγαπώ.

Δέκα πράγματα που μισώ να κάνω στον εαυτό μου

2009-10-11T11:43:00.002+03:00

1)Να τρώω γρήγορα και κατά συνέπεια να δαγκώνω(ευγενική ερμηνεία του 'ξεσκίζω') το μάγουλό μου.

2)Να ανοίγω την ψαλίδα στο μαλλί μου.

3)Να βάζω πρόγραμμα με deadline ακόμα και στις αποφάσεις ζωής.

4)Να το παίζω χαζή σε χαζούς ανθρώπους για να φαίνονται εκείνοι πιο έξυπνοι από μένα.

5)Να λέω 'ναι' σε μαλάκες κι 'όχι' στα πρόσωπα που αγαπώ.

6)Να μην μπορώ να δανειστώ χρήματα ακόμα κι από την αδερφή μου όταν στα μισά του μήνα έχω μείνει με 5 ευρώ.

7)Να μην μπορώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα 'δασκάλα πιάνου'.

8)Να διαβάζω με το ζόρι ένα βιβλίο που δεν μου αρέσει από την πρώτη σελίδα.

9)Να μην ψάχνω πλέον οντισιόν γιατί δεν έχω προετοιμάσει κανέναν μονόλογο.

10)Να τρώω ό,τι junk υπάρχει στο αεροδρόμιο όταν 3 χρόνια πριν ήμουν υπέρμαχος του σπιτικού φαγητού και της γυμναστικής.

Προσεχώς: άλλο κράτος

2009-10-07T12:50:00.005+03:00

Megaλώνοντας αρχίζουν να μειώνονται οι φιλοδοξίες,η όρεξη για βόλτες,για σεξ,για μαλακία,τα φλερτ,οι περιορισμοί,οι γκόμενοι,οι μόνιμοι κι οι ανώνυμοι,τα ταξίδια,ο ελεύθερος χρόνος,τα λεφτά,το διάβασμα.Αντίθετα,αυξάνονται οι υποχρεώσεις,οι απαιτήσεις,τα προβλήματα υγείας,οι φόροι,τα βίτσια,οι ευθύνες,η περιέργεια,η ανάγκη για πειράματα γεύσεων κι όχι μόνο.
Δεν με πήρανε τα χρόνια,αλλά η εμπειρία μου ως εργαζόμενη-παραπάνω από έναν χρόνο πλέον-στο αεροδρόμιο με ωρίμασε με τρόπο γρήγορο αλλά και φυσικό.Στις συζητήσεις μου με συναδέλφισσες ανακαλύπτω κι άλλα κομμάτια του εαυτού μου που δεν ήξερα μέχρι σήμερα.Έγινα πιο κοινωνική αλλά κι ευαίσθητη σε ό,τι αφορά τα δικαιώματά μας αλλά και το πολιτικό σκηνικό της χώρας μας που για ακόμα μια φορά δεν θα αλλάξει παρόλη την αλλαγή κυβέρνησης.Πρόκειται για μια παραλλαγή το ίδιου θέματος.Είναι περίεργο που ενώ μοιράζομαι τις ίδιες απόψεις με τους περισσότερους νέους(μέχρι 40 ετών) οι περισσότεροι από εμάς ακόμη υπολογίζουμε την άποψη της μαμάς και του μπαμπά(ακόμα και να μην υπάρχουν στην ζωή)και τελικά ψηφίζουμε ό,τι να'ναι.
Φέτος ψήφισα συνειδητοποιημένα.Φέτος αποφάσισα ότι την καλύτερη άποψη για τα πράγματα την αποκτάς μόνος σου.Βλέπεις σκάνδαλα,βλέπεις λαμογιές,βλέπεις εκείνον τον συμμαθητή σου τον στούρνο που πήρε θέση στο υπουργείο Πολιτισμού κι αναρωτιέσαι,βλέπεις αξιόλογους ανθρώπους που κάνουν δουλειές του ποδαριού,δουλειές μαύρες για εργοδότες 'μαυρισμένους',βλέπεις την γη καμμένη,βλέπεις ότι ο ήλιος που ανατέλλει κάθε πρωί(και τον τελευταιο χρόνο έχω δει πολλές φορές την ανατολή,πίστεψέ με)θα ξυπνήσει μια μέρα κουρασμένος και θα μας πει 'αι στο διάολο' και θα εξαφανιστεί,βλέπεις γιαγιάδες που πιστεύουν ακόμη σε ιδεολογίες παπανδρεϊκές και καραμανλικές,βλέπεις τους φίλους σου να κάνουν παιδιά και θαυμάζεις την υπομονή τους αλλά και το θάρρος τους που φέρνουν ένα παιδί σε μια τέτοια κοινωνία,βλέπεις τα παιδιά να σχολάνε από τα σχολεία τους και να ξοδεύουν τα απογεύματά τους σ'ένα γαμημένο φροντιστήριο,βλέπεις και τους γιατρούς να μένουν δύο και τρία 24ωρα εφημερία για να υποστηρίξουν ένα σύστημα υγείας υπό κατάρρευση,βλέπεις και κάτι νεόπλουτους να κυκλοφορούν επιδεικτικά μέσα στο κέντρο με την mercedes τους με ζυγό αριθμό σε μονή ημερομηνία,βλέπεις τις Κυριακές οι άνθρωποι να φοράνε ακόμη τα καλά τους σαν ένα ευχαριστώ στον Κύριο που ζούνε και δεν δουλεύουν.Well,guess what!Tις Κυριακές δουλεύει πολύς κόσμος.
Περισσότερο φέτος από οποιαδήποτε άλλη εκλογική ψηφοφορία-πιστεύω ότι-η ψήφος των Ελλήνων δεν ήταν ψήφος εμπιστοσύνης,αλλά ψήφος 'διώξτε τους μαλάκες,μην μας πάρουν και το βρακί ακόμα' .Είμαστε έντεκα εκατομμύρια άνθρωποι περίπου.Θέλεις να μου πεις ότι μόνο οι 160 πράσινοι κι άλλοι τόσοι μπλε είναι άξιοι να οδηγήσουν μια χώρα σε κάτι πιο καθαρό;Θέλεις να μου πεις ότι μια ζωή θα υπάρχει αυτό το ping-pong εξουσίας;Αν ναι,τότε θα είναι το καλύτερο thriller video clip που μαγνητοσκοπήθηκε ποτέ.

Little Nightmare Music!

2009-10-02T10:13:00.001+03:00

The β.β Project

2009-09-29T21:15:00.003+03:00

Work In Progress

Σε λίγες μέρες

2009-09-25T10:58:00.003+03:00

Σε λίγες μέρες θα ψηφίσω.
Σε λίγες μέρες θα πάρω τα αποτελέσματα των εξετάσεων.
Σε λίγες μέρες τελειώνει η προβολή του Νο.5.
Σε λίγες μέρες θα είμαι εδώ.
Σε λίγες μέρες θα δηλώσω την χειμερινή μου άδεια.
Σε λίγες μέρες θα αρχίσω να γράφω.
Σε λίγες μέρες θα έρθει η Γιούλη σπίτι να παίξουμε μουσική.
Σε λίγες μέρες θα δώσω το αυτοκίνητο για απόσυρση.
Σε λίγες μέρες θα φτιάξω κέικ σοκολάτας.
Σε λίγες μέρες θα υπάρχεις.
Σε λίγες μέρες οι μέρες θα μικραίνουν ακόμα περισσότερο.
Σε λίγες μέρες έχω πρωινό ξύπνημα στις 05.30.
Σε λίγες μέρες θα σε δω.
Σε λίγες μέρες(αύριο;)θα πάρω αποφάσεις.
Σε λίγες μέρες θα μπω σε ρυθμούς χειμερίας νάρκης.
Σε λίγες μέρες,σε πολλές....δεν γαμιέται.ΠΟΤΕ!

Ο καθένας με τον πόνο του.

2009-09-21T12:25:00.002+03:00

Ξύπνησα με λίγο άγχος σήμερα.
Με πήρανε τηλέφωνο από την δουλειά.Αναλύω απ'το πρωί αποτελέσματα πωλήσεων.Ψάχνω να βρω τις ιδανικότερες συνθήκες για μια καλύτερη προώθηση.Κι ο λόγος για το Νο.5.Κι όλα αυτά μέχρι τις 30/09.
Μου λείπει πολύ η supervisor μου.Θέλω να έρθει σήμερα αν γίνεται.Μου λείπει η ξεγνοιασιά.Με εξιτάρει η ευθύνη.Μου λείπουν οι διακοπές.Νιώθω πολύ δημιουργική αυτή την εποχή.Επικρατεί μια γκρίνια στην ευρύτερη περιοχή του αεροδρομίου.Μου ανεβάζουν την αυτοπεποίθηση κάποιοι φίλοι.Με ενοχλούν διάφοροι.Με χαλαρώνει μια μπύρα έξω και κοντά στο σπίτι μου.Καιρός να κοιτάξω λίγο την υγεία μου με διάφορες εξετάσεις.Φοβάμαι.Απ'την άλλη παραμένω ψύχραιμη.Ό,τι κι αν είναι θα το αντιπετωπίσω.Νιώθω μόνη.Νιώθω ότι υπάρχει τουλάχιστον κάποιος(ένας)που με σκέφτεται.Πονάει η κοιλιά μου.Έχω όρεξη να φάω κέικ σοκολάτας.Θέλω να πάω συναυλία και να κάνω headbanging.Τα 'διάφανα κρίνα' έχουν διαλυθεί.Που είναι τα λεφτά,ΟΕΟ;Ασφάλεια ζωής.
Ετοιμάζομαι για μια ακόμα βάρδια του αεροδρομίου.Δευτέρα σήμερα και θα έχει λίγη δουλίτσα.Ταξιδεύουν οι φοιτητές και κάποιοι για καθαρά μπίζνες.Τον καιρό τον βλέπω ικανοποιητικό και καθόλου απειλητικό.Δεν θα βγω απόψε.Θα (ξανα)μπω στο fb και θα (ξανα)κάνω chat.Πειράζει;

Καθυστερημένη ανάρτηση.

2009-09-20T11:56:00.002+03:00

Έτοιμοι;Πάμε!

2009-09-17T22:51:00.004+03:00

O πατέρας του παιδιού μου θα ακούει Barry White.Τέλος.

Απιστία

2009-09-15T22:02:00.003+03:00

Για τις εκλογές να μιλήσω;(όχι)
Για το τετραήμερο ρεπό μου να μιλήσω;(όχι λέμε)
Για τα βαφτίσια αυτής της ξινής της Παναγιωτοπούλου να μιλήσω;(Δεν είσαι καλά)
Για τον μοναχισμό να πω;(ΝΑ!Πάρε να'χεις)
Για το Facebook;(ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ)

Αγαπημένε μου αναγνώστη,

σου γράφω αυτό το γράμμα για να σε ενημερώσω ότι τις τελευταίες μέρες με έχει πιάσει ένα ιδιότυπο κόλλημα με το φατσομπούκι.Λίγο οι εμπνεύσεις που μου έρχονται κατά κούτελα,λίγο οι διαδικτυακοί μου φίλοι,λίγο τα μουσικά κομμάτια που μοιράζεσαι με τον γείτονα συντελούν στην μοναδικότητα αυτής της εφαρμογής και του δεσίματος που έχω κατά συνέπεια δημιουργήσει με αυτήν.
H προηγούμενη ανάρτηση ονομαζόταν "Back 2 u".Σε προετοίμασα τρόπω τινά για την εξαφάνισή μου.Δεν θέλω να έχεις παράπονο.Ο λόγος είναι σοβαρός και μάλιστα ανταγωνιστικός.Βέβαια,μιας και τα λέμε όλα πρέπει να ομολογήσω ότι και το msn έπαιξε τον δικό του ρόλο.Ώρες ατελείωτες ξοδεύω online.Δεν είμαι εξαρτημένη από την τεχνολογία.Το αντίθετο μάλιστα.Το κινητό μου είναι 2 1/2 ετών και με τα δύο πόδια στον τάφο κι εγώ δεν λέω να αγοράσω καινούριο.Από την άλλη έχω κοτσάρει ως gadget στην τσάντα μου το δημοσιογραφικό μου μαγνητοφωνάκι α)για να ηχογραφώ καινούριες μουσικές ιδέες που μου έρχονται ονειροκατέβατα β)για να φτιάχνω μουσικές εκπομπούλες και γ)για να ταλαιπωρήσω κανέναν άμοιρο εργοδότη μου σε περίπτωση που με εκβιάσει.
Το facebook λοιπόν για μένα είναι κάτι σαν κυψέλη μελισσών.Κάπου εκεί μέσα προσπαθώ να βρω την βασίλισσα και κάθε μέρα ανακαλύπτω και μια καινούρια στα status updates που κάνει ο φιλικός μου κύκλος.Είναι μαγικό να βλέπεις φωτογραφίες-ρεπορτάζ,φωτογραφίες-χαβαλέ και φωτογραφίες-αριστουργήματα τραβηγμένες μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου.Πολύ τις χαζεύω αυτές τις φωτογραφίες.Σαν να γίνομαι κι εγώ μέρος τους.
Γι'αυτό σου λέω.Είμαι αλλού.Μην με ψάξεις να με βρεις.Έχω βρει το ταίρι μου!

Σε ασπάζομαι,

Βαλίσια

Back 2 U

2009-09-12T04:57:00.001+03:00

Θέλω να γίνω άνθρωπος!

2009-09-09T21:23:00.003+03:00

Που λες...
Κάθομαι στο παιδικό μου δωμάτιο κι αναρωτιέμαι:πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που έπαιξα Barbie για τελευταία φορά;Πόσο δυνατά άκουγα μουσική στην εφηβεία μου;Πόσο εύκολο ήταν(τελικά) να ξυπνάει κανείς στις 07.00 κι όχι στις 05.30;
Το αποφάσισα.Θα κάνω εισήγηση στην διεύθυνση του αεροδρομίου που θα ζητώ-λίγο εώς πολύ-όλες οι βάρδιες να ξεκινάνε δύο ώρες αργότερα.Δηλαδή έχουμε και λέμε:
Πρωινή:08.30-17.00
Απογευματινή:16.30-01.00
Βραδυνή:00.30-09.00.
Υπέροχα.Κι επειδή είμαι επικοινωνιακός τύπος η εν λόγω εισήγηση θα γίνει προφορικά με πουκάμισο μακρυμάνικο,στενό για να διαγράφεται το ανεπαίσθητα γυναικείο μου σώμα,φούστα μίντι και δωδεκάποντα μπορντό τακούνια πιπ-τόου.Θα σταθώ στο τελευταίο λέγοντάς σου ότι κάλλιστα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν κι ως όπλο εκβιασμού τύπου "Αν δεν αλλάξετε το πρόγραμμα,θα....(μισό λεπτό παρακαλώ...εδώ είναι που θέλεις να βγάλεις το παπούτσι αλλά το γ***μένο έχει κολλήσει στην πατούσα σου απ'τον ιδρώτα κι από την κίνηση που έφαγες λίγο πριν στην Μεσογείων)...σας το φέρω στο κεφάλι".Αν μπορούσα( σε προειδοποιώ ότι μπορείς να σταματήσεις-ανά πάσα στιγμή-να διαβάζεις αυτή την ανάρτηση καθότι πρόκειται περί κλαψομουνίασης για την πρωινή βάρδια που έπειτα από ένα χρόνο εργασίας μου δεν μπορώ ακόμα να την συνηθίσω- και να πας να δεις και λίγο eurobasket)να κοιμάμαι δύο ώρες παραπάνω θα ήμουνα ένας ευτυχισμένος άνθρωπος.
Διάφορες σκέψεις μου έχουνε περάσει από το μυαλό για το πoιο θα ήταν το ιδανικό επάγγελμα για μένα.Υπάλληλος σε βιβλιοπωλείο;Οδηγός επαγγελματικού φορτηγού(κοινώς νταλικέρισα);Μακιγιέρ νεκρών;Αεροσυνοδός;Παρουσιάστρια δελτίου καιρού;Σίγουρα όχι υπάλληλος γραφείου.Νομίζω πως διαγράφεται μια σπουδαία καριέρα μπροστά μου.Δεν βρίσκεις;
Στο θέμα μας όμως...θα ξυπνήσεις αύριο μαζί μου στις 05.30;Μια καλημέρα επιζητώ!

Ο γέροντας

2009-09-07T00:08:00.002+03:00

Σ'ένα μακρυνό χωριό,εν ονόματι Μέντε,ζούσε ένας γέροντας.Η ηλικία του ήταν απροσδιόριστη,αλλά όλοι οι συγχωριανοί του είχαν μεγάλο σεβασμό προς αυτόν.Δεν παντρεύτηκε ποτέ.Δεν έκανε ποτέ παιδιά.Στο χωριό αυτό μετακόμισε σε μεγάλη ηλικία.Κανείς δεν ήξερε το παρελθόν του.Εκείνος όμως είχε τόσες εμπειρίες να μοιραστεί.Από λεπτότητα δεν μιλούσε ούτε για τα δικά του προσωπικά,ούτε των άλλων παρόλο που πολλοί προσπάθησαν να ανακαλύψουν έστω κι ένα στοιχείο του παρελθόντος του.Μάταια όμως.Όλα αυτά που είχε ζήσει είχαν αποτυπωθεί μόνο στον πάπυρο που βρισκόταν μέσα σε μια δερμάτινη θήκη καλά κρυμμένη στην καταπακτή του πέτρινου οικήματος όπου έμενε.
Μια παλιά φωτογραφία πάνω στο τζάκι του μαρτυρούσε ότι-όντας νέος-υπήρξε γοητευτικός.
Η Εστέλλα,η κόρη της κυρίας Έλεν η οποία φρόντιζε προσωπικά το φαγητό του γέροντα,επισκεπτόταν συχνά την οικία του.Είχε κατακόκκινα μάγουλα,χρυσές μπούκλες και λεπτά άκρα.
Όποτε έμπαινε μέσα,μαζί της έμπαινε κι ο ήλιος.Κάπου στην γωνία απέναντι από την βιβλιοθήκη στεκόταν σκονισμένο ένα παλιό καφέ πιάνο.Οι νότες του είχαν χρόνια να τραγουδήσουν κι όταν τις πατούσε κανείς αναδυόταν ένα στρώμα σκόνης σαν καπνός που εγκαταλείπει το στόμα ενός μανιασμένου καπνιστή.Η μικρή Εστέλλα το χάζευε πάντα από μακρυά.Η μητέρα της της είχε μάθει τρόπους-θα έλεγε κανείς-από τότε που την είχε στην κοιλιά της.
-Αύριο να φέρεις τον κύριο Τζανικιάν από την πόλη να κουρδίσει το πιάνο.Από αύριο θα μπορείς να παίζεις όποτε θέλεις,της αποκρίθηκε χωρίς να την κοιτάει στα μάτια και δήθεν προσκολημένος στο βιβλίο που διάβαζε.
Εκείνη κούνησε το κεφάλι κι έτρεξε έξω από την χαρά της.Η επόμενη μέρα θα ήταν για εκείνη το ξεκίνημα μιας παιδικής αγάπης.

Πράγματι,η επόμενη μέρα ήρθε και το μικρό κορίτσι επισκεπτόταν πια τακτικά το καφέ πιάνο του γέροντα.Ενίοτε έφερνε μαζί της σπιτική μαρμελάδα βερίκοκου ή και το γνωστό κέικ της μαμάς "κεικ καρότο" για να τον ευχαριστήσει για το δώρο που της έκανε καθημερινά.

Ένα απόγευμα η Εστέλλα κατέφθασε αργοπορημένη,ιδρωμένη και φοβισμένη μήπως δεν έβρισκε τον γέροντα σπίτι.Η πόρτα ήταν μισοανοιχτή.Έκανε ένα βήμα μπροστά.Τα ξύλα στην φωτιά σιγόκαιαν,ενώ το βιβλίο που διάβαζε ο γέροντας ήταν αναποδογυρισμένο πάνω στην πράσινη βελούδινη πολυθρόνα.Αποφάσισε ότι εκείνο το απόγευμα δεν θα έπαιζε μουσική.Προχώρησε προς τους διαδρόμους που οδηγούσαν στα δωμάτια.Δεν ήταν σίγουρη αν ήθελε να βρει κάπου εκεί μέσα τον γέροντα ή όχι.Ήθελα να περιπλανηθεί λίγο ακόμα.Στο βάθος του διαδρόμου υπήρχε μια ανοιχτή καταπακτή και μια σκάλα που οδηγούσε στο κάτω μέρος του σπιτιού.Μερικές φορές τα παιδιά δεν έχουν καμία αίσθηση του φόβου γι'αυτό κι εκείνη με θάρρος-σχεδόν με θράσσος-άρχισε να κατεβαίνει τις σκάλες δυο-δυο.Το σκοτάδι διαλύθηκε μονομιάς όταν πλησίασε τις κουρελιασμένες κουρτίνες και τις άνοιξε διάπλατα.Το δωμάτιο στο οποίο βρισκόταν ήταν άδειο.Μόνο ένα παλιό αναλόγιο υπήρχε σε μια άκρη κι αυτό άνευ σημασίας.Αν παρατηρούσε όμως κανείς καλύτερα θα έβλεπε ότι πίσω από το ανάγλυφο κλειδί του σολ ήταν τοποθετημένο ένα δερμάτινο,μακρόστενο πράγμα.Έτεινε να το πάρει.Κι εκείνη την στιγμή άκουσε τα βαρειά βήματα του γέροντα πάνω απ'το κεφάλι της.Ήξερε ότι αυτό που έκανε δεν ανταποκρινόταν στις αρχές που διδάχτηκε από τα γενοφάσκια της αλλά η επιθυμία ενός παιδιού μπορεί να κινήσει γη και ουρανό.Έτσι λοιπόν,κρύφτηκε σε μια ντουλάπα σε περίπτωση που ο γέροντας εμφανιζόταν.Εκεί μέσα άρχισε να λύνει το κορδόνι της θήκης κι εν συνεχεία πήρε το ένα και μοναδικό χαρτί που υπήρχε μέσα:Mια φωτογραφία.Ένας άνδρας,ίδιος με αυτός στην φωτογραφία του τζακιού,η γιαγιά της κι ένα μωρό.

Autumn shopping

2009-09-05T16:15:00.005+03:00

Δεν είμαι ακριβή γκόμενα.Ούτε οι τσάντες μου αρέσουν.Προτιμώ τα παπούτσια και τα εσώρουχα.Βέβαια,αν μου χαρίσεις μια από δαύτες,δεν θα πω όχι.

Παλιότερα οι οίκοι μόδας χρησιμοποιούσαν μοντέλα κατά κόρον.Πλέον το ρούχο,το αξεσουάρ,το υπόδημα πρέπει να έχει προσωπικότητα!
Κυρίες και κύριες,η Lilly Allen για την Chanel:

Επανένταξη

2009-09-02T22:30:00.002+03:00

-Επανερχόμαστε στο πρόγραμμά μας.
Κάπως έτσι θα ξεκινούσε ένα τηλεοπτικό σόου μετά από ολιγόλεπτο διάλειμμα.Έτσι κι εγώ αποφάσισα ότι ο Αύγουστος ήταν η δική μου διακοπή για διαφημίσεις.Δεν πήγα πουθενά.Αν θυμάσαι καλά μιλούσα για κάποια Σαντορίνη,αλλά τα μάτια μου την έβλεπαν μόνο στις οθόνες του αεροδρομίου:μια στις αναχωρήσεις και μια στις αφίξεις.
Έμπαινα στο φατσομπούκι κι όλοι είχαν βαλθεί να με ενημερώσουν για το ποιος είναι ο επόμενος προορισμός τους.Δεν λέω,καλά κάνανε.Αλλά εδώ που τα λέμε η Αθήνα ήταν ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ τον δεκαπενταύγουστο.
Λοιπόν,αυτή η διακοπή από το μπλογκ τον όγδοο μήνα του χρόνου μου κάνει καλό.Δες το σαν αποτοξίνωση.Μια μακροσκελή περισυλλογή.Μια μουσική παύση.Θυμάμαι-μικρότερη ούσα- να το κάνω και με το πιάνο.Δεν το άγγιζα τους θερινούς μήνες.Ακόμα κι όταν υπήρχαν στιγμές που θα ήθελα να παίξω 5 λεπτά,δεν το έκανα.Και μετά το καλοκαίρι αισθανόμουν τον απόλυτο οργασμό μαζί του.Σαν αυτό που κάνουν στο ταντρικό σεξ.
Και τώρα που είπα για σεξ.Τι άλλα;Καλά;Τα παιδιά;

Εικόνες:μια ασφυκτική κίνηση στην Μεσογείων(ύψος Νομισματοκοπείου),μια γεμάτη από μαυρισμένα παιδάκια παιδική χαρά,μια πολυεθνική εταιρεία με ονειροπαρμένους υπαλλήλους,ένα χιλιοπατημένο από σαγιονάρες αεροδρόμιο,μια σκονισμένη χειμερινή ταβέρνα,ένα τρυπημένο μισοφουσκωμένο στρώμα σ'έναν κάδο απορριμάτων,ένα ζευγάρι-προιόν καλοκαιρινού έρωτα-στην μαρίνα του Φλοίσβου,το τελευταίο κιλό παγωτού βανίλιας στην κατάψυξη,μερικές μη ταξινομημένες φωτογραφίες στο desktop του υπολογιστή,το μισοάδειο αντιηλιακό λάδι στην τσάντα παραλίας.

Το νησί

2009-09-01T00:01:00.003+03:00

Είμαι ένα νησί. Ένα νησί που η βόρεια μεριά του είναι γεμάτη από πεύκα, θάμνους και μολόχες. Εκεί που το χώμα είναι εύφορο και καρπερό. Όλοι αναγνωρίζουν την ομορφιά αυτής της πλευράς του νησιού. Ουδείς δεν την αμφισβήτησε, ουδείς δεν αρνήθηκε την γνωριμία του με αυτήν.
Όταν τύχει κι έχει επισκέπτες-για να τους ευχαριστήσει-γεννάει νότες μέσα από τα έγκατα της γης. Τώρα τελευταία ακούγεται κι ένα πιάνο να τις συνοδεύει. Αύριο θα έρθει η σειρά του τσέλου να παίξει την μελωδία κι αυτό δεν το διαπραγματεύεται.
Η μαγεία του νησιού αυτού δεν διαφέρει σε τίποτα με την μαγεία ενός άλλου που βρίσκεται κάτι λίγα ναυτικά μίλια μακριά. Θα έλεγε κανείς ότι μοιάζει σχεδόν με όλα τα νησιά της γης: με τα φυσικά λιμάνια του, με τις αμμώδεις παραλίες του, με τις κρυμμένες σπηλιές του, με τα βότσαλά του, με τους μόνιμους κατοίκους του (a.k.a καβουράκια).
Δυστυχώς όμως αυτή η πανέμορφη πλευρά του νησιού μαστίζεται κάθε χειμώνα από βοριάδες και κρύα που έρχονται από πολύ μακριά. Κάθε ίχνος ζωής ή ομορφιάς εξαφανίζεται κι η βόρεια πλευρά του νησιού μένει μόνη της, άσχημη κι ανίκανη να αντιμετωπίσει τρικυμίες, καταιγίδες, παγωνιές.
Υπάρχει κι η νότια πλευρά του νησιού. Σε αυτή δεν υπάρχει ζωή ούτως ή άλλως. Επικρατεί ξηρασία καθόλη την διάρκεια του χρόνου. Φαντάζει τοπίο παρθένο μα τόσο σκοτεινό. Αυτή η ασχήμια της είναι ένας από τους κύριους λόγους που οι τουρίστες δεν την προτιμάνε. Κι όμως, από εκεί πηγάζουν όλες οι μελωδίες που ευφραίνουν τα αυτιά των επισκεπτών. Ναι. Αυτοί που κατακλύζουν τις παραλίες της βόρειας πλευράς..
Αυτοί που δεν αξίζουν ούτε ένα στρέμμα ιδιοκτησίας πάνω του. Από εκεί βλέπει κανείς πεντακάθαρα την δύση και την ανατολή, όταν στην βόρεια πλευρά οι λόφοι με τα ψηλά πεύκα τους εμποδίζουν ακόμα και να την διακρίνουν. Θα μπορούσε να είναι ένα φιλόξενο μέρος αλλά με κίνδυνο να μην αφήνει κανέναν να το εγκαταλείψει. Η νότια πλευρά του νησιού έχει ψυχή. Ακατέργαστη κι εκμεταλλεύσιμη.Μια φορά την επισκέφτηκε ο μάγος Γιου. Της έδωσε την ευκαιρία να επιλέξει μεταξύ ταλέντου και ομορφιάς. Κι εκείνη διάλεξε το πρώτο. Τί μαλάκω! Και τώρα έχει μείνει μόνη. Μόνη με τις νότες της.Μόνη με την μοναξιά της. Εγώ θα έπαιρνα ένα βότσαλο και θα χτυπούσα τον μάγο με δύναμη στο κεφάλι. Αλλά αυτή είμαι εγώ. Κι εγώ είμαι ένα νησί…

Abahalalah:

2009-07-30T01:37:00.003+03:00

Πρόκειται για ασθένεια του νευρικού συστήματος με την κύρια συμπτωματολογία να σημειώνεται στην ευρύτερη επίκτητη συμπεριφορά του ατόμου κι εν γένει στην γλώσσα του(σωματική και στοματική).Ο ασθενής συμπεριφέρεται με τρόπο αλλοπρόσαλλο και σχεδόν πάντοτε επιμένει ότι δίκιο έχει μόνο αυτός κι ο Θεός αφού ο ίδιος είναι ο Θεός.
Έχειν υπό την κατοχήν του αντικείμενον μακρύν και στενόν-κατα προτίμησην στυλό χρώματος μπλε-και γυροφέρνει εσωστρόφως το σώμα του αντικειμένου.Αποφεύγει,δε,την επαφήν με το στόμα καθότι παρουσιάζεται υπογλυκαιμικό επεισόδιο κάθε 23' και 46".
Η αυτόβουλος φραγή των βλεφάρων παρουσιάζεται σε τακτά χρονικά διαστήματα και συνίσταται έλεγχος για την αποφυγή παρεξηγήσεων με τον περίγυρό του.
Τα άτομα της Abahalah νόσου αμφισβητούν και κοροιδεύουν τον συνομιλητή τους ενώ παράλληλα καυχιόνται για τις πραγματικές αρετές των.
Συνυπολογίζοντας συμπτώματα κι έρευνες η επιστήμην ήλθε να λύσει το μυστήριον ετούτο ως προς την φαρμακευτικήν αγωγήν και να καταχωρήσει δια πρώτην φοράν στην οικουμένη ολάκερη την πανάκειαν δια την νευρασθενική φύση της νόσου.Καταλήγει εν κατακλείδι ότι ο ασθενής θα πρέπει:
α)να διακόπτει κάθε επαφή με blogging κάθε μήνα Αύγουστο
β)να δουλεύει στο αεροδρόμιον και να σκληραγωγείται δια την επίτευξην προτύπου συμπεριφοράς
γ)να τρέφεται αποκλειστικά με κολιούς και μύγες
δ)να μειώσει τις διασκεδασώρες στο minimum
ε)να πληρεί τις προυποθέσεις για καθημερινόν-ενιαίον ή σπαστόν-ύπνον και
στ)να ερωτοτροπεί άνευ ενδοιασμών και συστολών.

Τελικά δεν είναι κι άσχημα στη φυλακή!

2009-07-28T00:30:00.006+03:00

Κρύο...Ντρρρρ!

2009-07-25T22:58:00.005+03:00

Παραμονή Χριστουγένων.
Φωτεινά λαμπάκια στολίζουν τις βεράντες,τις πλατείες,τα δέντρα πάνω.Τα πάντα.Έξω οι δρόμοι είναι ασφυκτικά γεμάτοι από χιόνι.Ταξιδιάρες νιφάδες καταφθάνουν με δύναμη από τον βορρά.Πατημασιές διακρίνονται στο μονοπάτι που οδηγούν στο πέτρινο εγκαταλελημένο σπίτι στο Κεφαλάρι.Σύντομα κι αυτές θα εξαφανιστούν όπως τα άστρα που τα κάλυψε το λευκό πάπλωμα του χιονιά.
Δυο παιδάκια παίζουν στην αυλή του σπιτιού.Η μαμά ετοιμάζει το αποψινό εορταστικό τραπέζι.Ο μπαμπάς ανάβει τα ξύλα.Λίγο αργότερα η φωτιά θα αργοσβήνει και θα αποζητά με τους διακριτικούς ήχους "τσικ-τσικ,κρακ-κρακ" κάποιος να την πλησιάσει για της αλλάξει πλευρό.Στο τζάκι κρέμεται μια μάλλινη,μεγάλη κάλτσα που έπλεξε η γιαγιά την ώρα που καθόταν μπροστά στο παράθυρο της εισόδου.Τα πόδια της καλύπτονταν με μια μπλε,πελώρια,χιλιοδιπλωμένη κουβέρτα κι αντί για παντόφλες φορούσε τερλίκια.Ήταν η ώρα του απογευματινού τσαγιού.
Την επόμενη μέρα το ρεύμα είχε κοπεί.Η θύελλα είχε κοπάσει.Οι αρχές ανακοίνωσαν να μην βγαίνει κανείς έξω χωρίς σοβαρό λόγο.Τα πάρκα είχαν γεμίσει από έλκυθρα,χιονάνθρωπους και χιλιοπατημένο χιόνι.
Ξαφνικά όλα σταμάτησαν.Η γη αναποδογύρισε.Οι χιονάνθρωποι άρχισαν να λιώνουν.Η μάλλινη κάλτσα μπήκε στην κούτα με τα υπόλοιπα χριστουγενιάτικα στολίδια στο πατάρι.Τα παιδάκια παίζανε πλέον στις παραλίες με τα κουβαδάκια τους.Κι η γιαγιά είχε πεθάνει.

Για την φουκαριάρα την μάνα μου

2009-07-21T23:08:00.003+03:00

Είτε έχεις γεννηθεί μάνα είτε γίνεσαι μάνα συν τω χρόνω αφιερώνεις τον περισσότερο χρόνο(αν όχι όλο)στο παιδί σου.Ακολουθείς πάντα το ένστικτό σου και τις αρχές που έχεις διδαχθεί κι εσύ η ίδια από την μάνα σου και γιαγιά του παιδιού σου.Ενίοτε απορρίπτεις συμπεριφορές που είχαν ενσωματωθεί στον οικογενειακό σου περίγυρο κι ανακαλύπτεις λύσεις προβλημάτων συζητώντας με άλλες μανάδες ή δασκάλες ή ψυχολόγους.Ανησυχείς, ελπίζεις, προλαμβάνεις, απολαμβάνεις, χαίρεσαι, γελάς, σιχτηρίζεις, αναρωτιέσαι, αναθεωρείς, παρακαλάς, περηφανεύεσαι, καρδιοχτυπάς, μεταδίδεις,δίνεις, προσφέρεις, υπομένεις, παρηγορείς, ξαγρυπνάς, σχεδιάζεις, προγραμματίζεις, φροντίζεις, σιγυρίζεις, τρέχεις(και δεν φτάνεις), μαλώνεις, αναπτερώνεις, συμπαραστέκεσαι, πονάς, νοσταλγείς, ΖΕΙΣ.
Δεν ξέρω αν γίνω εγώ ποτέ μητέρα,αλλά οφείλω να πω ότι χρωστάω πολλά στην δική μου την μάνα.Αν δεν υπήρχε εκείνη πολύ πιθανό να κατέληγα σε κάποιο ίδρυμα ή με κάποιον πατέρα που να με έδερνε από το πρωί ως το βράδυ ή τέλος πάντων να ζούσα μια κανονική ζωή όταν τώρα ζω μια ονειρεμένη.Δεν μου έλειψε τίποτα.Δεν εννοώ ότι είμαι κακομαθημένη.Αυτό ίσως να συμβαίνει τώρα που βαριέμαι να σιδερώσω και τα περιμένω όλα έτοιμα(ειδικά το σίδερο το μισώ).Όλα μου δίνονταν με μέτρο και ποτέ απλόχερα.Έφαγα ξύλο.Δεν το αρνούμαι.Όχι πολύ.Κάτι σφαλιάρες από'δω κι από'κει.Ειδικά στο θέμα των σπουδών μου και παρά τις απόψεις της περί αβέβαιου επαγγελματικού μέλλοντος(που πράγματι έχουν βγει αληθινές μέχρι αποδείξεως του εναντίου)έδειξε κατανόηση κι υποστήριξε όποια μου απόφαση.Η μάνα μου έχει πολλά καλά.Βασικά περισσότερα κι απ΄την δική σου την μάνα(πας ένα στοίχημα;).Μ'αρέσει που έχω την μάνα δίπλα μου κι όχι απέναντί μου.Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είμαστε φίλες.Έχουμε το ίδιο γούστο σε πολλές κατηγορίες πραγμάτων.Συναισθηματικά δεν εκδηλωνόμαστε παρά μόνο με κάτι τρυφερές αγκαλιές 2-3 φορές το μήνα κι όταν είμαστε μόνες.Αλλά μέχρι εκεί.Δεν την θέλω στην ζωή μου όπως τα γεμιστά το ρύζι.Την προτιμώ ως την κανέλα στον απογευματινό cappuccino.Εκεί και διακριτική.
Σήμερα βέβαια η Σούλα μου *μπιπ* την ψυχολογία μου γιατί μου έκοψε στη μέση την κάθοδό μου στο Σούνιο για δουλειές που δεν έχω καμία όρεξη να κάνω εν μέσω καλοκαιρινής περιόδου κι αυξημένου επαγγελματικού φόρτου.Για μένα όμως έπρεπε να φύγω για να πάω να κοιμηθώ.Μα που τέτοια τύχη;Στο πατρικό μου,στην Αθήνα είναι αδιανόητο να κάνω έναν συνεχόμενο και φυσιολογικό ύπνο.Λίγο ο μπαμπάς που φωνάζει πρωινιάτικο.Λίγο η γυναίκα που βάζει σκούπα 8 η ώρα το πρωί.Λίγο που χτυπάνε τα τηλέφωνα του σπιτιού.Ε,δύο ρεπό έχω κι εγώ η έρμη και ένα 8ωρο ύπνου δεν μπορώ να το κλείσω.Άσε που ξυπνάω μες στη νύχτα έντρομη μήπως έχω πρωινή βάρδια κι έχω αργήσει και χάσω το υπηρεσιακό.Ουφ!Μα κανένας σεβασμός πια στο εργαζόμενο κορίτσι που είναι όρθια 8 ώρες την ημέρα,που δουλεύει σε γιορτές κι αργίες,που εξυπηρετεί πελάτες που δεν τους αξίζει ούτε ένα άρωμα Chanel,που πρέπει να αντιμετωπίζει την αποτυχημένη μουσική πορεία της κάθε φορά που συνθέτει ένα καινούριο κομμάτι, που όταν όλοι οι άλλοι κάνουν μπάνιο στην θάλασσα εκείνη δεν έχει δυνάμεις να σηκωθεί ούτε μέχρι την τουαλέτα;Εδώ θα μείνω.Στην πόλη που κοιμάται με ανοιχτά τα μάτια.
Κάτι πρέπει να αλλάξει.Σου υπόσχομαι και μάρτυράς μου ο Τούλα ότι του χρόνου τέτοια μέρα θα μιλάμε για άλλα και πολλά διαφορετικά.Θα με βρεις αλλού.Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
-Μόνο,μανούλα,το παστίτσιο να παραμείνει το ίδιο νόστιμο όπως το σημερινό.Α!Και να σταματήσεις επιτέλους αυτή την γκρίνια...."νιαρ και νιαρ" μες στο αυτί μου.

Να και μια ανάρτηση με βαθύτερα νοήματα

2009-07-18T12:28:00.002+03:00

Nάμαστε(=ο χαιρετισμός στην Υoga).

Αγαπημένε μου,αναγνώστη.Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σου ανακοινώσω ότι από τις 15 Ιουλίου έχει ξεκινήσει το promotion της Coco Mademoiselle.Πράγμα που σημαίνει στήσιμο,παραγγελίες,πωλήσεις,αποτελέσματα βρίσκονται όλα μέσα στο μυαλό μου.Σου είχα πει πόσο δύσκολος θα ήταν ο Ιούλιος.Κι ούτε ένα 4ήμερο ρεπό μέσα σε αυτόν.Σκατά!

Υπάρχουν όμως άνθρωποι γύρω μου που με στηρίζουν με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο.Άνθρωποι της οικογένειας.Άνθρωποι-καλαμπόκια.Άγνωστοι(μέχρι χθες) άνθρωποι.Άνθρωποι που συμπάσχουν αυτόν τον μήνα κι αυτοί.

Κι ύστερα υπάρχουν κι αυτές οι θερινές νύχτες.Τότε που γυρίζω απ'την δουλειά και το σπίτι μου έχει βάλει μια τεράστια πινακίδα στην είσοδο λέγοντας "Να φύγετε.Να πάτε αλλού".Κι εγώ ούτε που προλαβαίνω να αλλάξω σουτιέν και με βρίσκεις μια στην παραλιακή,μια στο κέντρο της Αθήνας,μια στην πλατεία Χαλανδρίου.

Να ξεφύγω.Να με κυνηγήσεις.Να μου πιάσεις το χέρι.Να ακουμπήσεις τα χείλη πάνω στα δικά μου.Να μου υποσχεθείς ότι δεν θα υποσχεθείς τίποτα.Να το ζήσουμε όλο αυτό.Να μου χαιδέψεις τα μαλλιά.Να με παρασύρεις.Να έρθω σπίτι σου.Να με αλείψεις με τους καλοκαιρινούς χυμούς σου.Να με κοιτάξεις μες στα μάτια.Να κοιμηθείς πάνω μου.Μέσα μου.Να ανοίξω τα μάτια και να είσαι ακόμα εκεί.

Μα ΠΟΙΟΣ μαλάκας σαμποτάρει στην ανάρτησή μου;Ορίστε μας(εμμμ..τα βλέπεις:χαζεύει η τακαμούρα).

Εκπαίδευση όπως λέμε Καμικάζι

2009-07-16T11:51:00.004+03:00

Πρώτη ώρα:Μαθηματικά
Δεύτερη και Τρίτη ώρα:Αρχαία και Γλώσσα
Τέταρτη ώρα:Γυμναστική
(Ακολουθεί το μεγάλο διάλειμμα των 20')
Πέμπτη ώρα:Θρησκευτικά
Έκτη ώρα:Γαλλικά

Kαθόλου δεν μου έχει λείψει το σχολείο.Και τώρα που άκουσα στο ραδιόφωνο για την επόμενη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση μ'έπιασαν τα γέλια.Οδηγούσα στην οδό Μεσογείων κι είχα λιώσει α)από την ζέστη(γιατί το αυτοκίνητό μου είναι 15ετίας βλέπεις και το air condition έχει χαλάσει) και β)από τα γέλια.
Δεν μπορώ τα "θα" τους.Δεν αντέχω τα λόγια χωρίς βάση και ουσία.Δεν κατανοώ την στάση της αντιπολίτευσης που πάντα θα λέει το αντίθετο.Δεν μου αρέσει η μονιμότητα.Οι δάσκαλοι-καθηγητές πρέπει να ελέγχονται.Πφφφ!Αλλά ο ελληνικός έλεγχος θα εμπεριέχει πάντα την λαμογιά.Η διαφθορά σε όλο της το μεγαλείο.
Φροντιστήρια,ιδιαίτερα,βοηθήματα,θυσίες,λεφτά...Αν εξυγχρονιστεί το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα πού θα βρούνε δουλειά η χιλιάδες καθηγητές μαθηματικών,φιλολογικών,φυσικής;Είναι πολύ βολική η παρούσα κατάσταση.Έχει επαναπαυτεί κι η τελευταία Μαρίκα για το παιδί της που ελπίζει τουλάχιστον να περάσει σε κανένα Τ.Ε.Ι.Να περάσει το παληκάρι της κάπου(κι ας μην του αρέσει το αντικείμενο).Να πάρει πτυχίο.Να αναγνωριστεί από την κοινωνία ως μορφωμένος.
Πάλι στα ίδια τραπέζια θα συζητήσουνε οι αρμόδιοι.Πάλι προτάσεις δανεισμένες ή βολικές θα γίνουν.Και πάλι πειραματόζωα της πολιτικής σκηνής θα γίνει η νέα γενιά.Θέλω να λέω ευχαριστώ που αποφοίτησα την σωστή στιγμή και πρόλαβα μόνο τις αλλαγές:αρχαία από την α' γυμνασίου και δύο γλώσσες στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο.

Διαφορετική ομοιότητα

2009-07-14T13:46:00.004+03:00

Έχω έναν φίλο.Κέρδισε 100.000 ευρώ σε ένα παιχνίδι.Δεν το ξέρει κανένας παρά δυο-τρεις.Ένας κολλητός του εγώ κι άλλος ένας(?).Μου είπε ότι άλλαξε η ζωή του.Τον έκοψα όχι απλά χαρούμενο αλλά αποφασισμένο.Τρέχει και δεν φτάνει.Είχε και χρέη και τώρα φαντάζει ανακουφισμένος.Το μόνο ντεσού είναι ότι αρχίζει να αναθεωρεί την σχέση του.

Έχω κι άλλον έναν φίλο.Εκείνος μπορεί να χρωστάει καμιά 100άρα χιλιάδες ευρώ.Τα έχασε σε έναν αγώνα(ζωής;).Είναι καλό παιδί.Κι η δική του ζωή έχει αλλάξει γιατί πέρυσι τέτοια εποχή περίπου αποφάσισε να δημιουργήσει.Κι αυτός τρέχει και δεν φτάνει αλλά για τα πιο ουσιώδη,τα πιο σημαντικά.Το μόνο ντεσού είναι ότι δεν έχει αρχίσει να αναθεωρεί την σχέση του.

O γαμπρός

2009-07-11T12:50:00.004+03:00

Έψαξα από'δω,έψαξα από'κει κι η αλήθεια είναι ότι είχα απογοητευτεί.Τελικά-πράγματι-το διαδίκτυο μας φέρνει πιο κοντά.Ούτε που μπορούσα να φανταστώ ότι ο γαμπρός(a.k.a άνδρας της ζωής μου)βρισκόταν κάτι χιλιάδες μίλια μακρυά μου.Μου έστειλε χθες μήνυμα στο e-mail μου ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εμένα.Νιώθω τυχερή,εκστασιασμένη,λαμπερή,όμορφη κι όλα αυτά γιατί ο γαμπρός ευρέθη κι έχει όλα τα κομφόρ.Σύντομα θα περάσει κι από το αεροδρόμιο να μου κάνει επίσημη πρόταση γάμου γονατιστός και μπροστά σε όλους και σε όλες.

(Δεν είναι ένα κουκλί;)

Πρόβα νυφικού

2009-07-10T13:47:00.005+03:00

Eίχα πάει-που λες-σε μια πρόβα νυφικού τις προάλλες και χάζευα την βιτρίνα με τα πολύ extravagant(μου διαφεύγει η λέξη στα ελληνικά)νυφικά.Σχεδόν με κούρασε να τα κοιτάζω.Ζαλίστηκε το μάτι μου,γ*** την π****** μου.Τι swarovski!Τι λουλούδια!Τί τούλια!Τι οργάντζες!Τι φουσκωτοί φραμπαλάδες!Τι ασσύμετρα κρόσια.Ουφ!Δεν ξαναπατάω εκεί μέσα.Θα αρχίσω να εμφανίζω συμπτώματα επιληπτικού σοκ.

Ε με τα πολλά άρχισα να ψάχνω η έρημη κανά φουστανάκι της προκοπής στο διαδίκτυο για τον γάμο που μόλις σε κάλεσα κι εκεί που είχα μάθει τα πάντα,όλα για τους γάμους και τα πανηγύρια βρήκα το ένα και μοναδικό φόρεμα για τη νύχτα του γάμου μου.

Και ιδού....

Λιτό κι απέριττο.Και το τελείωμα στο λαιμό νομίζω θα μου πηγαίνει μούρλια.Άντε κι επειδή είναι γάμος θα φορέσω και το πέπλο(@#%@$#$^)

Υ.Γ:Νομίζω ότι το συγκεκριμένο νυφικό ταιριάζει με όλους.Οπότε δεν θα δυσκολευτώ να βρω και τον γαμπρό,ναι;

Προσκλητήριο Γάμου

2009-07-08T21:48:00.003+03:00

Σας προσκαλώ στον γάμο μου που έγινε το προηγούμενο Σάββατο στο ιερό γιαπωνέζικο εκκλησσάκι Υο-Υo moura κι ώρα 5η πρωινή.Όσο λιγότεροι προσέλθουν τόσο το καλύτερο καθότι στην ατμόσφαιρα κυριαρχεί ένα "runaway bride" syndrome όπως καταλαβαίνετε.Παρακαλείσθε,προσκεκλημένοι και στριπτηζέζ,να φέρετε ταπεράκια από το σπίτι- μιας κι ο σεφ παντρεύεται τον καλό του στην Μύκονο φέτος-καθώς και σαμπάνιες Κριστάλ(ας γιορτάσουμε με στυλ).Προσωπική μου προτίμηση(όχι ότι με ρωτήσατε)είναι το παστίτσιο αλλά και με κόκκορα κρασάτο να μου έρθετε εγώ(το υπόσχομαι) θα έρθω και στον δικό σας γάμο.
Λοιπόν;Τι νέα;Α!Ναι...που λέτε παντρεύομαι με κουμπάρο και παπά.Ο γαμπρός δεν το ξέρει ακόμα κι ήλπιζα στο δικό σας θάρρος και κουράγιο να τον ενημερώσετε πέρυσι ή πρόπερσι.Κι επειδή είμαι καλόκαρδη τα δώρα(a.k.a cash) μπορείτε να μου τα δώσετε πριν την τελετή κι εγώ θα τα μοιραστώ με το έτερον ήμισυ λίγο μετά την δεξίωση κι αφού τον έχω ποτίσει ένα κάρο μ*****ες...εχέμ...αγκαλίτσες.

Σας περιμένω(όποτε μπορέσετε...δεν βιαζόμαστε)

Οι οικογένειες

Του πρώτου και του δευτέρου ορόφου

Bacteria

2009-07-07T16:41:00.001+03:00

Γέφυρα

2009-07-06T12:59:00.003+03:00

Έξω από την διοίκηση του αεροδρομίου και λίγο πριν στρίψεις για το IKEA υπάρχει μια γέφυρα.Αυτή περνάει πάνω από το δρόμο και το σιδηρόδρομο.Όταν παίρνω το αυτοκίνητό μου στο αεροδρόμιο παρκάρω κάπου εκεί κοντά.Περνώ πολλές φορές πάνω από αυτήν την γέφυρα με τα πόδια.

Χθες βράδυ καθώς γυρνούσα από την δουλειά,κοντοστάθηκα για δυο λεπτά στο κέντρο της γέφυρας.Την ώρα εκείνη περνούσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα ο συρμός του προαστιακού.Παράλληλα φυσούσε ανεξέλεγκτα ένας θερμός αέρας.Μου ανακάτευε τα-ούτως ή άλλως-ατίθασα μαλλιά μου.Έκλεισα τα μάτια.Για εκείνη την μαγική στιγμή ένιωσα ότι πετούσα λίγα εκατοστά πάνω από την επιφάνεια της γης.Δεν μπορούσα να ακούσω ούτε τον θόρυβο των κινητήρων των αεροπλάνων.Είχα χαθεί.Ένιωθα τόσο ελαφριά.Ήμουν έτοιμη.Έτοιμη για την πρώτη απογείωση ανθρώπου τύπου Β 125 από το Ελευθέριος Βενιζέλος.

Κι όταν κατέβηκα αυτό έγινε με επαγγελματισμό χορεύτριας.Πρώτα τα ακροδάχτυλα κι έπειτα το πέλμα.Λίγο γονάτισα.Κι όταν απέκτησα την αρχική μου κορμοστασιά άνοιξα τα μάτια.Όλα είχαν γίνει πιο φωτεινά.Κοίταξα πάνω κι είδα το φεγγάρι μισογεμάτο.Του έκλεισα το μάτι κι εκείνο με την σειρά του με συνόδευσε με ύφος pas de deux μέχρι το τέλος.

14

2009-07-04T11:58:00.004+03:00

Γιάννη,ήσουν πάντα δίπλα μου.Και στα καλά και στα άσχημα.Τώρα είμαι εγώ δίπλα σου.Να το ξέρεις.

Βασίλη,αν και δεν είχαμε κάνει ποτέ ουσιαστικές συζητήσεις,δεν νιώθω ότι υπάρχει ψυχρότητα μεταξύ μας.

Αλέξανδρε,είσαι η αδυναμία της μητέρας μου.Ελπίζω οι επιλογές σου να σε βοηθήσουν.

Κώστα,μου αρέσει που σ'αρέσω έστω και ετεροχρονισμένα.

'Αλεξ,πάντα σκεφτόσουν και λίγα έπραττες.Μ'αγάπησες όμως.Μέχρι χθες.

Νίκο,θέλω να βγούμε για ένα ποτάκι.Θέλω να σου πω την ιστορία της ζωής μου.

Πέτρο,είμαι πολλά πράγματα μαζί,αλλά δεν κατάλαβες ποτέ και πόσα άλλα δεν είμαι.

Σπύρο,σε θαυμάζω και μακάρι να μπορούσα να σε βγάλω από'κει μέσα.Απ'το κλουβί των φόβων σου.

Δημήτρη,είσαι φίλος,αλλά όταν συζητάμε για ερωτικά θέματα με απογοητεύεις γιατί μειώνεις την νοημοσύνη σου.

Κυριάκο,που είσαι;

Μάνο,κάποτε μιλάγαμε μέχρι τις 05.00 το πρωί.Τώρα μιλάω με τον εαυτό μου μέχρι εκείνη την ώρα.

Σωτήρη,τι θα γινόταν αν πριν απο δέκα χρόνια δηλώναμε ότι είμαστε μαζί;Μαζικές αυτοκτονίες.Είμαι σίγουρη.

Δημήτρη,χαίρομαι που μου εξομολογείσαι και τα πιο απόκρυφά σου μυστικά.

Παναγιώτη,μην απογοητεύεσαι από την εξαφάνισή μου γιατί στην επάνοδό μου θα χαρείς κι εσύ μαζί μου.

Η κάρτα

2009-07-02T11:07:00.003+03:00

Υπάρχει σωστός τρόπος χτυπήματος της κάρτας εισόδου-εξόδου στον χώρο εργασίας;Ποιος μου εγγυάται ότι αν την χτυπήσω με τον τρόπο μου θα κατατεθούν περισσότερα χρήματα στον λογαριαμό μου;Πρέπει να την χτυπάω δυο φορές κάθε φορά ή αυτό θεωρείται υπερβολή;Το φωτοκύταρρο που ελέγχει το μικροτσίπ ελέγχει και τίποτε άλλο;Αν αργήσεις καμιά μέρα μπορεί να λείψεις στο μηχάνημα;Αν ξεχάσεις να χτυπήσεις είναι απαραίτητο να ενημερώσεις;Είναι μόνο άσπρου χρώματος η κάρτα;Γιατί αναγράφεται μόνο το όνομα πάνω κι όχι κι ο τόπος γέννησης;Έχουν ερωτευτεί ποτέ δυο κάρτες μεταξύ τους;Μήπως το μηχάνημα δεν είναι τίποτε άλλο από ένα αιμοβόρο τέρας;Έχω την αίσθηση ότι το ρολόι πάει πίσω,δεν συμφωνείς;Όταν πατάω "έξοδος" πρέπει να δώσω λογαριασμό που θα πάω;Πόσο παίρνουνε τις κάρτες αυτές χονδρική;Γιατί το μηχάνημα είναι απέναντι από τα Εverest;Η ουρά που σχηματίζεται στο τέλος της βάρδιας δεν μοιάζει με domino;Γιατί το μηχάνημα δεν μιλάει στην κάρτα μου;Αυτό δεν θεωρείται αγένεια;Μήπως πρέπει να μιλήσω στον υπεύθυνο βάρδιας;Μήπως όχι;Η κάρτα ιδρώνει το καλοκαίρι;
ΕΧΕΙΣ ΚΑΡΤΑ;

Γένους Θηλυκού

2009-06-28T21:49:00.004+03:00

photographer:Spiros Katopodis

(Στην φωτό διακρίνετε την απογύμνωση της μίας και μοναδικής κιθάρας υπό το άγρυπνο βλέμμα της ιδιοκτήτριάς της)

Tι με περιμένει;

2009-06-27T21:17:00.003+03:00

Επιτέλους το ρεπό έφτασε μετά από ικεσίες σε Θεούς και δαίμονες,τάματα σε εκκλησίες,υποσχέσεις στον ελληνικό λαό κι τέσσερις εξαντλητικές βάρδιες.
Ειδικά οι τελευταίες δύο μέρες ήσαν κάτι παραπάνω από 48 ώρες κι αντιμετώπισα δυσκολία(άκουσον-άκουσον)στο ξύπνημα που άλλοτε σηκώνομαι με το πρώτο "ντριν".
Το μόνο που με σώνει τις επόμενες μέρες είναι το διήμερο σεμινάριο στο εξωτικό Sofitel και τα διαλείμματα για μπάνιο στο μαγευτικό,εντυπωσιακό,παραδεισένιο Σούνιο.
Ξέρω ότι ο Ιούλιος θα είναι ακόμα πιο απαιτητικός.Ήδη η επικοινωνία με το Παρίσι φαντάζει σαν εχθρός προ των πυλών,αλλά έχω προμηθευτεί πανοπλίες,ασπίδες,αξίνες κι είμαι πια ετοιμοπόλεμη.Ευτυχώς έχω την αμέριστη συμπαράσταση της ομάδας Σανέλ οπότε είμαι κάπως πιο εφησυχασμένη για το τι μέλλει γενέσθαι.
Άσε που πρέπει να ξεκινήσω και τα beaute μου όπου να΄ναι γιατί λίγο η εφίδρωση,λίγο το καυσαέριο,λίγο οι ελάχιστες ώρες ύπνου θα πρέπει να προσέχομεν για να έχομεν.Για φέτος το καλοκαίρι λοιπόν θα κάνω peeling για την ισορρόπηση της λιπαρότητας(εσείς οι άνδροι μπορείτε να μην συμμετέχετε αν θέτε σε τούτο το μέρος της συζήτησης...εκτός κι αν έχετε κάποια ένσταση) και θα συνεχίζω με την υπέρτατη μάσκα ενυδάτωσης.Κάθε τέσσερις μέρες μανικιούρ και κάθε δέκα πεντικιούρ.Τα μαλλιά δεν τα πειράζουμε το καλοκαίρι.Περνάνε που περνάνε την ταλαιπωρία μην τα κατσιάσουμε κιόλας.Τί άλλο;Το βάψιμο το κατέχουμε,το άρωμά μας για το καλοκαίρι 2009 είναι το Chance Eau De Parfum και το μόνο που μας λείπει είναι κάποιος που θα μας απλώνει την κρέμα σώματος στην πλατούλα.
Μιας κι αναφέρθηκα σε άρωμα,σήμερα το μεσημέρι-μόλις γύρισα από την δουλειά-με περίμενε ο ανηψιός μου(ετών σχεδόν τρία)και καμαρωτός-καμαρωτός με ρωτάει:
-Noνά,νονά,τί φοράω;
-Χμμμφφφ.....για να σε μυρίσω.Terre D'Hermes!Είσαι και πολύ μάγκας!

O Λευτέρης

2009-06-25T01:31:00.002+03:00

Γείτονας.
Με κεφάλι αυγού.
Και σώμα ντεκαβλέ.
Τραγουδά.Φάλτσα.
Έχει μάνα(ΚΑΙ πατέρα).
Έχει σίδερο.
Κάνει και μπουγάδα.
Με σκόνη από πολτοποιημένα καβούρια.
Τσιγκούνης που είναι ο κερατάς.
Αλλήθωρος.
Έχει δυο γκόμενες.
Άκωλος.
Τσιλιβίθρας.
Μπλιαχ.
Τώρα οι γκόμενες πήγαν τρεις και πέντε πρώτα λεπτά.
Έχει και Msn.
Aλλά όχι blog.
Tί;
Άνοιξε ο Λευτέρης λογαριασμό;
Φακ.
Πράσινη τουαλέτα.Ροζ χέστρα(τί γούστο;)
Δεν έχει σκύλο.
Ούτε τατουάζ.
Δουλεύει.
Δεν ξέρω που,νταξ’;
Βλέπει τηλεόραση.Στην ταράτσα.(για να πιάνει καλά η κεραία)
Ήρθε κι ο νοτιάς και τον πήρε και τον σήκωσε.
Ευτυχώς.
Η κηδεία θα γίνει στο διπλανό χωριό.

Στον Χ Bαλεντίνο

2009-06-23T20:46:00.002+03:00

Όπου "x" γκριζομάλλης,με μηχανή,με σκύλο(ή χωρίς),με χιούμορ και που θα λέει κάθε μέρα "Σ'αγαπάω,Βαλιτσάκι μου".

Υ.Γ:α)Δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι,αλλά...νιoνιό γιοκ!(για σήμερα τουλάχιστον)
β)Αν τον βρείτε να του πείτε ότι θέλω μια μέρα εκεί που δουλεύω να έρθει(ας βρει έναν τρόπο να περάσει απ'τον έλεγχο)να με πάρει στην αγκαλιά του μπροστά σε όλες τις "σκύλες" προισταμένες,να μου δώσει ένα φιλί,να με κοιτάξει στα μάτια και να μου δείξει δύο εισιτήρια για Νέα Υόρκη....
Kι όλοι να κοιτούν αποσβολωμένοι κι εμείς να χαιρόμαστε τον έρωτά μας κάπου ανάμεσα στην Chanel και στην Escada(τίτλοι του τέλους και το O.S.T-που μόλις ακούσατε-της δικής μας ζωής).

Λίγο πριν το ξημέρωμα

2009-06-22T20:51:00.004+03:00

…Browsing through a classical music collection κάπου μέσα στο αεροδρόμιο

-Σου αρέσει η κλασσική μουσική;
-Τι σόι μουσικός θα ήμουν;
-Είσαι μουσικός;
-Είμαι κι αυτό κι ένα κορίτσι της Chanel.
-Δουλεύεις καιρό εδώ;
-10 μήνες.Εσύ;
-Πολλά.Απ’το ανατολικό.
….(παύση)…
(ταυτόχρονα)
-Το όνομ..
-Είμαι η Βαλ…
…(γέλια)

-Κάνεις διάλειμμα;
-Η νύχτα προσφέρεται γι’αυτό.
-Τι βάρδια είσαι;
-4η.Εσύ;
-5η(#@%)

-Τι μουσικές ακούς;
-Έχω περάσει από πολλά στάδια αλλά όχι…
-ελληνικά!
-Σωστά.(που το’ξερες;)
-Εγώ ροκ(σκέτο).Παίζω κιθάρα.
-Τι κιθάρα έχεις;
-Έχω δύο ακουστικές,δύο κλασσικές και δύο ηλεκτρικές.
-χμμμμμμμμφφφ…Και σου λείπει μια ηλεκτροακουστική..
-Ναι,που το κατάλαβες;
-Την έχεις στο desktop στο λαπιτόπι σου.

-Κάτσε.
-Μην περάσει κανένας προιστάμενος και σε φέρω σε δύσκολη θέση μωρέ.
-Είναι φίλος μου.
-(Μ’αρέσεις).

-Πού μένεις;
-Άλιμο.Εσύ;
-Σούνιο.
-(Δεν μ’αρέσεις καθόλου).

…(αμηχανία)…

-Ωραίες δεν είναι οι νύχτες στο Ελ.Βεν;
-Είμαι κομμάτια.Έχουν κρεμάσει τα μάτια μου.
-Μια χαρά φρέσκια επιδερμίδα έχεις.Με λίγο ορό και θα δώσεις και λίγη λάμψη.
-(ορό;Τι λέει αυτή;)
-Πόσο είσαι;
-29.
….(το διάλειμμα τελειώνει)..

-Πρέπει να μπω μέσα να εξυπηρετήσω και κανέναν πελάτη.
-Μα δεν έχει κόσμο.
-Ναι(πουλιά στον αέρα πιάνεις).
-Χάρηκα που σε γνώρισα(το κινητό σου;)
-Κι εγώ(πολύ εγκρατής είσαι).

Γύρισα την πλάτη μου.Κοίταξα πίσω μου.Το βλέμμα του ήταν στραμμένο στις σημειώσεις του.Βλέπω από μακρυά να μπαίνει κόσμος.
-Γμτ(^&*$%).
Κάνω δυο βήματα.
-Α!Έχω κι άλλο διάλειμμα σε μία ώρα!!(Θα είσαι εκεί;)

(Μια ώρα μετά…)

-Γεια σου.
-Πάλι διάλειμμα βγήκες;
-Ε,προσφέρονται οι νύχτες γι’αυτό.

(παύση)

-Λοιπόν,πάω για ένα τσάι(Δεν θέλω να σε απομυθοποιήσω.Oύτε θέλω να σε γνωρίσω.Μου αρκεί αυτή η συζήτηση.Γι’αυτό και θα σε χρησιμοποιώ όταν θα είμαι νταουνιασμένη να μου χαρίζεις αυτό το χαμόγελο κάθε φορά που θα περνάω).
-Earl Grey?
-Πάντα.

Γύρισα την πλάτη μου.Όταν κοίταξα για μια στιγμή πίσω μου εκείνος είχε βάλει το ένα πόδι πάνω στο άλλο στην περιοχή του αστραγάλου και σε στάση χαλάρωσης με τα χέρια πίσω απ΄το κεφάλι και κοιτούσε.Κι ύστερα απλά ξημέρωσε...

Βρήκα μαγιό...

2009-06-20T15:20:00.006+03:00

....και είμαι σε δίλημμα.

Little talk among us(ελεύθερη μετάφραση του:κουβεντούλα να γίνεται)

2009-06-19T11:40:00.004+03:00

Υπάρχει άραγε καλή και κακή συνταγή χωρισμού;

Έχω προσπαθήσει-ουκ ολίγες φορές-στο παρελθόν να χωρίσω με τον εξής κλισέ τρόπο:πολιτισμένα.Ορισμένες φορές το πέτυχα και μάλιστα μέχρι σήμερα μπορεί να βγω με κάποιον πρώην για κανένα τάβλι,κανένα σινεμά ή για κανένα ποτάκι,βρε αδερφέ.Αυτό δεν επιτεύχθηκε,φυσικά,εν μια νυκτί.Πρέπει κι οι δυο να έχουν ξεπεράσει τον έρωτα,να έχουν εμπιστευτεί τα συναισθήματά τους απέναντι στον/στην πρώην και να συνεχίζουν να θέλουν να μοιράζονται στιγμές με τον άλλον γιατί τον/την θεωρούν αξιόλογο κτλ.
Υπάρχουν,βέβαια,κι εκείνοι οι χωρισμοί όπου έχω φύγει-σχεδόν-μ'ένα βάζο στο κεφάλι.Η παντόφλα από την δική μου πλευρά ήταν χάδι μπροστά σε ένα τέτοιο επεισόδιο.Σε εκείνες τις στιγμές μάλλον τα πράγματα είναι σκούρα κι η πιθανότητα οι δρόμοι να ξαναδιασταυρωθούν είναι πολύ μικρή(εώς μηδαμινή,μην σου πω).
Είναι και κάτι άλλοι χωρισμοί που γίνονται μετά βίας.Τύπου εκείνος φεύγει για στρατό ή εκείνη ξεκίνα μεταπτυχιακό στο Αζερμπαϊτζάν.Όσο και να το προσπαθείς η σχέση εξ'αποστάσεως έχει αρχή,μέση και τέλος.Σε αυτή την περίπτωση ενδεχομένως να σημειωθούν απωθημένα.Γι'αυτό κι αυτοί οι χωρισμοί μπορεί να είναι σαν τις διακεκομμένες τελείες.
Οι χωρισμοί που εμπεριέχει τρίτο άτομο είναι οι χειρότεροι.Για όλους.Εκτός κι αν έχεις αποφάσει από την αρχή ότι ένα όργιο είναι η ζωή,οπότε σε αυτή την περίπτωση το επικροτώ και το υποστηρίζω.(σημ.πρέπει να έχει γίνει η συμφωνία αρχής εξαρχής κι από τις δύο πλευρές).Διαφορετικά κάποιος από τους τρεις-αν όχι όλοι-θα πληγωθεί.Τελικά ποιος αξίζει να πληγωθεί λιγότερο;
Η κορυφαία αποκρουστική στιγμή όμως είναι όταν θελήσεις να γυρίσεις πίσω και πλέον είναι αργά γιατί έχουν περάσει εκατομμύρια χρόνια,σε έχει ξεχάσει,δεν μπορεί να θυμηθεί πως ήταν όταν σε είχε ερωτευθεί πρώτη φορά,έχει άλλον/η,το γύρισε στην ομοφυλοφιλία,στο καλογερισμό.Δεν μπορεί όμως μια ελλατωματική συνταγή να δώσει στα καλά του καθουμένου μια πανδαισία γεύσεων,έτσι δεν είναι;
Υπάρχουν άνθρωποι που χωρίζουν πολλές φορές μέχρι τον τελειωτικό χωρισμό.Εμένα αυτό δεν μου αρέσει.Το ξεκαθαρίζω.Τι πάει να πει,ρε μαλάκα,το ξανασκέφτηκα;Για να έχεις αποφασίσει μια φορά ότι δεν κολλάει,πάει να πει ότι δεν ξαναφτιάχνει.Άστο.Παράτα το.Χέστο.Κάτι άλλο υπάρχει εκεί έξω που θα αξίζει την προσοχή σου.Δεν μπορεί.Είμαστε 6,6 δισεκατομμύρια άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη(βίτσια για άλλον γαλαξία,πλανήτη κ.ο.κ δεν δέχομαι,νταξ';).Όλο και κάποιος θα σου κάνει το κλικ και θα θέλεις να περάσεις 152.000(κι ολογράφως-προς αποφυγήν παρεξηγήσεων-:εκατόν πενήντα δύο χιλιάδες) στιγμές μαζί του/της.
Κι εγώ αυτή την στιγμή καρτερώ.Μπορεί να έχει γίνει ήδη το κλικ.Δεν ξέρω.Μπορεί και όχι.Πφφφ!Μαρή,δεν έχω κλείσει τα "άντα" ακόμα,οπότε θεωρητικά δεν θα πρέπει να ανησυχώ.Εεεεεε;

Numb

2009-06-18T02:14:00.002+03:00

Δύσκολες οι ώρες που διανύω.

Συγχώρα με.

Αν πρέπει να θυσιάσω κάτι ας είναι το βλογ μου.

Θέλω να ξεράσω τις δύο κάμπιες,το σωσίβιο,τον μετεωρίτη και το γκλος που μόλις έφαγα.

Είναι κι αυτή η γαμημένη πρωινή βάρδια.

Είναι κι αυτή η ανίατη ασθένεια που κοίτεται δίπλα μου.
-Μπαμπά,κοιμάσαι;

Είναι που πήρα μιαν απόφαση.

Είναι που έφαγα τα μούτρα μου.

Ας μην είχα την διαίσθηση.

Όλα τελειώνουν.Αύριο.Άντε μεθαύριο.Ή μήπως ήταν χθες και δεν το πήρα χαμπάρι;

Με βλέπεις;

Δεν μ'ερωτεύτηκες ποτέ.

Βουνό αυτό το συναίσθημα.
-Μπαμπά,ακόμα κοιμάσαι;

Δεν μπορώ να κλείσω μάτι.Οι φλέβες μου θέλουν.Γι'αυτό έχουν πεταχτεί έξω από το πάπλωμά τους και με παρακαλάνε.

Δυο κεράσια.Τα ένωσα με τα κοτσάνια τους.Με το ζόρι.

Πρέπει να τρέξω.

Είναι κι αυτή η γαμημένη νυχτερινή βάρδια.

Πρέπει να αναπνεύσω.

Και μετά κενό.

Ρουτίνα on mode again!

2009-06-17T10:16:00.006+03:00

Τελειώσανε τα ψέμματα.Η επιστροφή στον εργασιακό μου χώρο έγινε άνευ όρων και χθες-πρώτη ημέρα μετά την άδεια-είχαμε τα εξής συμπτώματα:τρέμουλο ποδιών λόγω ορθοστασίας, ανησυχητική έκρηξη πείνας λόγω κούρασης(νομίζω πως αν έτρωγα τελικά κανέναν πελάτη δεν θα το πρόσεχε κανείς,νο?),εμφάνιση βαρεμάρας πάνω στο δύοωρο,ανεξήγητη ανάκη για βάψιμο νυχιών,πηγαία όρεξη για αγκαλίτσα στις συναδέλφισσές μου(ΟΧΙ ΟΛΕΣ),μικρές ελπίδες για μηνύματα στο κινητό μου για να σπάσει η ρουτίνα της πρώτης μέρας.
Με χαρά διαπίστωσα ότι καθώς περίμενα το υπηρεσιακό στο Νομισματοκοπείο ώρα μεσημεριανή δεν είχα νταουνιαστεί.Ίσα-ίσα που μόλις το είδα από μακρυά να έρχεται έντυσα με το πιο ωραίο χαμόγελο το πρόσωπό μου.Ο οδηγός πολύ σπάνια ανοίγει την μπροστινή πόρτα.Κι όμως χθες έπραξε το αδιανόητο.Σταματάει,ανοίγει την πόρτα,ανακοινώνει σε όλους ότι επέστρεψα από τις διακοπές(επιτέλους) και μου δίνει ένα χειροφίλημα.Ένας πραγματικός τζέντλεμαν.
Κατά την διάρκεια της βάρδιας έβαψα μια πελάτισσα που πετούσε για Παρίσι με τον άνδρα της,ο οποίος είχε κάτι δουλειές εκεί κι εκείνη θα πήγαινε για παρεούλα(a.k.a ψώνια).Θύμησέ μου όταν είναι να επιλέξω άνδρα να πάρω έναν τέτοιο.Δεν μπορεί,το εργοστάσιο θα παράγει κι άλλους παρόμοιους.Α!Επίσης θέλω να είναι όμορφος,με χιούμορ,καθόλου σνομπ,με μηχανή,ώριμος,με σκύλο(ή και χωρίς),γκριζομάλλης,ταξιδιάρης και να μου λέει κάθε μέρα "Σ'αγαπάω,Βαλιτσάκι μου".Τί έλεγα;Ααααα.Μάστα!Καθάρισα και τακτοποίησα τον πάγκο έτσι όπως εγώ ήθελα,αρωματίστηκα με Chance eau Fraiche κι έκανα βάψιμο με έμφαση στα χείλη.Καφέ-μπρονζ ήταν οι αποχρώσεις με λίγη πράσινη σκιά στο κλείσιμο του ματιού και ροζ στην άκρη για να δώσει φως και να ανοίξει το μάτι.Κάπου στο διάλειμμα πέρασα κι απ'τον Γρηγόρη για ένα τοστ και μετά χάζεψα στα μαγαζιά του αεροδρομίου μήπως υπήρχε καμιά καινούρια παραλλαγή.Το επίκεντρο του ενδιαφέροντός μου βρέθηκε στο μαγαζί "triton" καθότι έχει πολλά περίεργα και πρωτότυπα gadgets(που οι άνδρες θα λατρέψουν κι οι γυναίκες θα βρουν επιτέλους ένα διαφορετικό δώρο αντί για ένα άνοστο πουκάμισο).
Ευτυχώς την πρώτη μου μέρα στην δουλειά την γιόρτασα με βραδυνή έξοδο με συμπαθητική παρέα στο LovMI στην Αγ.Παρασκευή και με μια μπύρα Corona στην υγειά σου!

Ko-κο-κο

2009-06-14T13:32:00.003+03:00

Ανοίγεις το ψυγείο. Η θέα στην όψη αυτών σε κάνει να ανατριχιάζεις. Η αλήθεια είναι ότι αν ήσουν ο Χίτσκοκ θα είχες ήδη κλείσει την πόρτα του ψυγείου(είναι παγκοσμίως γνωστό ότι αυτά του φέρνανε αναγούλα). Τα κοιτάς. Είναι δύο. Θαρρείς πως θα σου μιλήσουν. Αυτά όμως κοιτάζονται μεταξύ τους. Σημασία δεν σου δίνουν. Πρέπει να είναι αδέρφια. Βγαλμένα από την ίδια τρύπα. Παραλίγο και θα είχαν δυο πόδια, δυο φτερούγες και φτερά. Πολλά φτερά. Φτερά και πούπουλα.
Το ταξίδι τους ξεκίνησε πριν από τριάντα έξι ώρες. Η δημιουργός τους είχε σκάσει από την ζέστη κι είχε καθίσει σε μια γωνία στο κοτέτσι του κυρίου Κόκοτα. Άναψε ένα τσιγάρο και παρακάλεσε την πάπια που ήταν έξω απ’ το κοτέτσι να της φέρει μια παγωμένη μπύρα.
-Μια πράσινη. Σπάσανε τ’αυγά.(ελεύθερη μετάφραση του “σπάσαν τα νερά”).
-Απ’ το βαρέλι; ρώτησε η ιδιοκτήτρια του μοναδικού μπαρ της φάρμας ζώων, η πάπια Ρόουζ.
-Μόνο από’ κεί, την έκοψε.
-Έφτασε.
Πράγματι. Η μπύρα έφτασε μονομιάς. Κι η κότα Σάρον την ήπιε μονοκοπανιά. Μια άλλη κότα παραδίπλα-που καιρό είχε βάλει στο μάτι της την Σάρον επειδή την είδε μια μέρα να κουνάει περίτεχνα το κεφάλι της στην θέα του ενός και μοναδικού κόκορα του χωριού, Ντικ- ζήλεψε και πήγε κοντά για να της πιάσει την κουβέντα.
Η Σάρον ήξερε ότι από στιγμή σε στιγμή θα έβγαζε με τεχνική δυσκολία 6,7 τα αυγά της. Δεν είχε καμία απολύτως όρεξη για γυναικεία κουβεντούλα ούτε κατά διάνοια.
-Τι κάνεις; ρώτησε η άνοστη κότα την άλλη(ξέρουμε ότι ήταν άνοστη γιατί μετά ο Κόκοτας την έσφαξε και την έδωσε στην γυναίκα του να την μαγειρέψει κοτόσουπα κι ήταν σκέτη αποτυχία).
-Γεννάω, εσύ;
-Κλώθω αυγά!
-Επαγγελματικά;
-… έγνεψε καταφατικά το κεφάλι της κι έστριψε έναν μπάφο.
-Αν σου δώσω μια παγωμένη μπύρα θα μου τα κλωσήσεις γιατί θέλω να ξεκινήσω capoeira να χάσω τα περιττά κιλά;
-Πφφφ…νομίζεις ότι με μια μπύρα θα κάτσω εδώ μες στην ζέστη για τα ψωροαυγά σου;
-Ακούω την πρότασή σου…
-Τα αυγά σου ή τίποτε.
Πέρασαν ώρες, σχεδόν μέρες. Ο μπάφος δεν είχε τελειώσει ακόμα. Ήταν από εκείνους τους χωριάτικους.
-Εντάξει, αναφώνησε η Σάρον.
Σηκώνεται και τρέχει γρήγορα-σαν να την είχαν αποκεφαλίσει πριν από κάτι δευτερόλεπτα-για να εγγραφεί στο μάθημα που θα έφερνε ο περίφημος Βραζιλιάνος καποερίστας Thiago Silva.
Στην θέα των έξι αυγών η άνοστη κότα δεν ήξερε από πού να πρωτοξεκινήσει. Ήθελε να τα ξεσκίσει, να τα ρουφήξει, να λουστεί με τα μυξιάρικα υγρά τους. Κι ύστερα θα έβαζε το κέλυφος για καπέλο ώστε να προστατευτεί από τον ήλιο που έκαιγε. Σύντομα τ’ αυγά κάνανε ένα ποτάμι κρόκου κι η κότα το καταευχαριστιόταν τραγουδώντας το “Born to be wild”.
Ξαφνικά μπαίνει ο Κόκοτας και την πιάνει από το λαιμό. Η τύχη της ήταν πλέον στα χέρια του. Για πότε τα κίτρινα ποτάμια αναμείχθηκαν με τα κόκκινα, δεν λέγεται. Πορτοκαλί κοκτέιλ!
Το μόνο που κατάφερε να σώσει ο δύσμοιρος Κόκοτας ήταν δύο αυγά.Τα πήρε στην αγκαλιά του και τα πήγε σπίτι μαζί με την αποκεφαλισμένη, ξεπουπουλιασμένη, άνοστη κότα.

Σε λίγες ώρες θα έφταναν τα παιδιά από την πρωτεύουσα. Η κοτόσουπα είχε ήδη ετοιμαστεί, το τραπέζι ήταν στρωμένο με το λευκό, λινό τραπεζομάντηλο και τα αυγά είχαν τοποθετηθεί μέσα στο ψυγείο.
Η Νεφερτίτη κι ο Μπάμπης μετά το σοκ που υπέστησαν χωρίς την παραμικρή απώλεια ή έστω ράγισμα ήταν πλέον ικανοποιημένα με την ειδική καμπίνα που τους παρείχε η ξενοδοχειακή επιχείρηση “General Electric”.
Τα παιδιά φτάσανε σπίτι κι η οικογένεια Κόκοτα ξεκίνησε με λαιμαργία να τρώει το μεσημεριανό της. Επειδή όμως-όπως είπαμε- η κότα ήταν άνοστη δεν αρκέστηκαν σε αυτή. Ο Οδυσσέας, παλικάρι ολόκληρο, πήρε την πρωτοβουλία κι άνοιξε το ψυγείο. Ανατρίχιασε στην προοπτική του τι θα μπορούσε να δημιουργήσει.
Πήρε τα δύο αυγά και τα έσπασε με κάποια ειδική ιεροτελεστία που είχε μάθει στην φοιτητική εστία όταν σπούδαζε μηχανικός. Έφτιαξε την πιο ωραία ομελέτα που είχε φάει ποτέ άνθρωπος. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι σεφ στην ερώτηση για το ποιο είναι το πιο δύσκολο φαγητό εκείνοι απαντάνε η ομελέτα.
Την σέρβιρε σε ένα μεγάλο πιάτο για να εντυπωσιάσει. Ξεκίνησε, λοιπόν, όλος χαρά το ταξίδι του για την μεγάλη αυλή που είχαν στήσει το τραπέζι, αλλά ένας δυνατός γαρμπής σήκωσε την λεπτή στρώση ομελέτας και την παρέσυρε πολλά μέτρα παρακάτω. Το “μαγικό χαλί” πέρασε μπροστά από τα μάτια όλων. Όλοι προσπάθησαν να πιάσουν την ιπτάμενη ομελέτα. Εκείνη γλυστρούσε από δάχτυλο σε δάχτυλο κι ήταν έτοιμη να προσγειωθεί…που αλλού; Στο κοτέτσι.
Την είδε κι η Σάρον από μακριά και θεώρησε ότι ήταν δώρο θεόσταλτο. Προσγειώθηκε λοιπόν πάνω στο χώμα και μαζεύτηκε κάθε τελευταία κότα για να δει το ουρανοκατέβατο πράγμα. Το μύριζαν από’δω, το μύριζαν από’κει αλλά τους χαλούσε το μανιτάρι hericium erinaceous. Η Σάρον όμως αναγνώρισε την δική της μυρωδιά. Έτσι, ακούμπησε πάνω από το χαλί κι έκατσε εκεί για πάντα. Ήταν η δική της τιμωρία.

Τakamura

2009-06-13T02:38:00.008+03:00

Τakamura είναι αυτό που παθαίνεις όταν ερωτεύεσαι σφόδρα.Π.χ κλείνεις μάτια και βλέπεις εκείνον/η,ανοίγεις μάτια κι όταν συνειδητοποιείς ότι δεν είναι δίπλα σου αρχίζεις να τρως τα εντόσθια του σκύλου σου,τα μάτια της πεθεράς σου,τα αρχίδια του γείτονα.Ρεύεσαι κι ακόμα κι η οσμή αυτή σου θυμίζει το άρωμά του/της.Επιδίδεσαι σε σύντομο πεο/μουνοχαιδολόγημα κι αυτό ακόμα δεν είναι αρκετό.Τον/την παίρνεις τηλέφωνο κι η καρδιά χτυπάει δυνατά(και χωρίς ενισχυτές).Απαντάει κι έχεις ήδη γίνει ομορφότερος/η,πλουσιότερος/η.Βγαίνεις έξω μαζί του/της κι απλά ο κόσμος γύρω είναι οι κομπάρσοι του δικού σας video clip.Δεν σε νοιάζει τίποτα.Δεν ακούς τίποτα(παρά μόνο τις δυο λέξεις-που ακούγονται σαν μία- να στις ψιθυρίζει στο αυτί).

P.S:Το πανέξυπνο κι απαιτητικό μου κοινό-μήνες τώρα-με παρακαλάει να δώσω την ακριβή ετυμολογία της παραπάνω λέξεως.Συγχωρέστε με για την καθυστέρηση,αλλά έχω φάει takamura,καταλαβαίνετε...

Mεταφοραί-Εργασίαι "ο Βασίλης"

2009-06-11T02:04:00.004+03:00

Δεν μπορείς να διανοηθείς τι κουβάλησα,τι συμμάζεψα,τι δίπλωσα,τι καθάρισα,τι αποθήκευσα,τι μετέφερα,τι χιλιόμετρα διένυσα,τι άκουσα(απ'την μάνα μου),τι τηλέφωνα απάντησα.
Μετά από μια ανέλπιστα καλή νύχτα που πέρασα εχθές με ανθρώπους της διανόησης-αν μη τί άλλο-ξύπνησα μ'έναν πονοκέφαλο ΝΑ(σαν να ήξερε τι θα προμηνυόταν).Προσπάθησα να κάνω μια σοβαρή συζήτηση επί της ουσίας με αυτό το ακατοίκητο(a.k.a μυαλό να το κάνει ο Θεός)αλλά οι προσπάθειές μου απέβησαν άκαρπες.Δοκίμασα να τον δελεάσω με Earl Grey Tea αλλά μάταια.Ο π****** είχε πεισμώσει και κατσικωθεί μέχρι να αποφάσιζα να πάω για μπάνιο.Ναι,αλλά...
-...για να πάμε,καλό μου Τζίνι,στις παραλίες του Σουνίου και να πετάξουμε κορμάρες,μυαλά,αρχίδια έξω πρέπει να πάρουμε πετσέτες,αντιηλιακά,καλοκαιρινά ρούχα,καπέλα,κιθάρες,τσέλα,παρτιτούρες...ε...χμμμμφφφ...ναι,εγώ χωρίς το τσέλο μου δεν μαυρίζω,νταξ';
Που λες,ευτυχώς είχα μαζέψει τα χειμωνιάτικα σε μια άκρη για να τα πήγαινα στο πατρικό μου και μου είχαν μείνει μόνο κάτι ρούχα της δουλειάς,κάτι κοντομάνικα,κάτι καλλυντικά,κάτι γραφειοκρατικά,κάτι CD's,κάτι βιβλία,κάτι κούτες Chanel.Το μόνο που άφησα ήταν ο κίτρινος διπλός προβολέας μου.Αυτουνού η μοίρα είναι μάλλον δυσοίωνη αφού αυτές τις μέρες θα καεί μες στην καρδιά του θέρους.Τί έλεγα;Α,ναι!Βαλίτσα,παραβαλίτσα,λοιπόν,κούτα,κουτάκια,κουτάρες,σακούλες,σακουλήθρες κ.ο.κ ανέβηκαν στους ώμους σαν τους ακροβάτες του τσίρκο Medrano και κάνανε διαγωνισμό ποιος θα κάνει τον πιο επικίνδυνο ελιγμό(την επιδειξιομανία μου μέσα).
Ο ιδρώτας ήταν ο μόνος συχνός επισκέπτης.Μόνο αυτός πήγε να βοηθήσει την κατάσταση μπας και πέσει λίγο η θερμοκρασία του σώματος αλλά το μόνο που έπεφτε ήταν κανένας περαστικός από την μπίχλα.
Ευτυχώς το πατρικό μου έχει υπόγειο γκαράζ και μια δροσιά την πήρα.Σκέτος παράδεισος,παιδί μου.
Ανεβαίνω πάνω και τι βλέπω;Όλο το σαλόνι σκονισμένο και τίγκα στις πλαστικές διαφάνειες.Μπαίνω και στην κουζίνα να πάρω ένα νεράκι να στανιάρω και....ΟΥΓΚ..
Νο kitchen,no food,no nothing.
MAMAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!
(Τώρα βρήκε κι αυτή να κάνει ανακαίνιση;)
Αφού πέρασα κι αυτό το εγκεφαλικό,προχώρησα στα εσωτερικά διαμερίσματα για να αφήσω την πραμάτεια μου.Κοίταξα το κρεβάτι μου.Αυτό ούτε που μου μίλησε.Μου το κρατάει μανιάτικο γιατί έφυγα μια νύχτα για τσιγάρα και δεν επέστρεψα ποτέ.Ε με το δίκιο του κιόλας.
Άνοιγα ντουλάπα.Άνοιγα βαλίτσα.Έβγαζα ρούχα.Έβαζα ρούχα.Αυτό κάντο εις την νιοστή και μετά αν είσαι μάγκας έλα να λύσουμε και κανά σταυρόλεξο αμά λάχει...
Η ώρα να περνάει και το απογευματινό μπάνιο να έχει βρει κάποια άλλη συντροφιά μετά το στήσιμο που του έκανα.
Εν τέλει η ώρα πέρασε.Με λυπήθηκε κι η μάνα μου και μου έφτιαξε κεφτεδάκια για τον δρόμο.Ξεκίνησα κι εγώ η αθεόφοβη μετά τα μεσάνυχτα για άλλη πολιτεία...Ουφ!Αφού έφτασα πάλι καλά να λες.
Και τώρα ποιος θα με βοηθήσει στο κουβάλημα όλων των παραπάνω ΟΕΟ;

ΦΩΤΟ-ΣΤΟΠ

2009-06-10T12:11:00.001+03:00

Ήσουν κι εσύ εκεί!

2009-06-09T01:17:00.017+03:00

Ο basnia με χαιρετούσε από μακρυά και μου'δειχνε το τόπι ΜΟΥ με επιδεικτικό τρόπο.Εδώ έχει μπει στα μέσα διαμερίσματα όπου του παρέχονται υπηρεσίες αγνώστου περιεχομένου.

Κι εκεί που είχα αράξει στην μηχανή κι απολάμβανα την θέα μια τεράστια μεταμόρφωση έγινε μπροστά μου:η γνωστή melissoula πήρε μορφή αράχνης έτοιμη να με παγιδεύσει στα δίχτυα της.Τα 6 πόδια την εξυπηρετούσαν τα μάλλα αυτή την περίοδο μιας κι αναρρώνει.Εδώ πάντως την βλέπουμε σε επικίνδυνες ακροβασίες.Don't try it at home!

Mπορεί το μαύρο κουτί να μην το βρήκαμε.Βρήκαμε όμως τον Κ.Κ.Μοίρη μας να βολοδέρνει με όχημα χρώματος μπλε και κουτί επίσης μπλε.Σςςςςς...μην του πείτε ότι το βρήκα!

Αυτή η εκδρομή είχε και τα ευχάριστα.Για του λόγου το αληθές σύσσωμη η ωραία Σέλιτσα μας έκανε το τραπέζι.Επιφυλασσόμεθα,κύριε Σελίτσανε...

Mόνο μια κυρία του λόγου της θα μπορούσε να παραγγείλει παγωτό φυστίκι-σοκολάτα αγναντεύοντας το απέραντο γαλάζιο.Κυρίες και κύριοι,I give you the one and only δεσποιναριον!

Σε αυτή την παραλία(Βαγιά)κάναμε μπανάνα οι εξής γυναίκες:katrine,So_Far,Talisker και Υάδα.Φυσικά από το πολύ πάστωμα λαδιού δεν μπορούσε να σταθεί καμιά.Στην φωτογραφία διακρίνετε και την (πετρελαιο)κηλίδα που αφήσαμε με το πέρασμά μας.

Όπου κι αν πήγαινα είχα μαζί μου τους πιο πιστούς-ανδρικού φύλου-αναγνώστες .Ο καθένας με το στυλ του δεν λέω,αλλά όλοι με πρόσεχαν εξίσου.Ποιοι ήσαν;Oι εξοχότατοι:Masterpcm,Nomad και vrakas kostas.

Επέμενε η φίλτατη fevis να με βγάλει μπροστά σε αυτά τα κατακόκκινα γεράνια.Αφού το ξέρετε το κόλλημά της με τα λουλούδια,δεν το ξέρετε;

Tα βράδυα τα περνούσαμε κάνοντας μουσικές κόντρες με τον Radio Marconi.

Δεν φτάνει που καιγόμασταν από την ζέστη μες στην ντάλα ήλιο μεσημέρι,είχαμε και την "φυτούκλα"(a.k.a irlandos) να μας εξηγεί την προέλευση του εν λόγω κάκτου(υπόψιν νερό δεν είχαμε μαζί μας).

Kάπου μες στην χώρα ήρθε αυτό το κοριτσάκι πολύ κοντά μου.Έσκυψα και το ρώτησα πως το λένε.Εκείνο μου ψιθύρισε κάτι στο αυτί.Απεσταλμένη του κύριου Spy-σκέφτηκα-το δίχως άλλο.

Ακόμα και στο πλοίο του γυρισμού ο έρωτας δεν κρυβόταν.Του ευχήθηκα να είναι πάντα τόσο τυχερός.Αφού διάλεξε σωστό nickname(βλ.island)θα ήταν δύσκολο να βρει και τον σωστό άνθρωπο;Όχι δα.

Παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες...

2009-06-05T03:46:00.003+03:00

This has got to die

This has got to stop

This has got to lie down

Someone else on top

You can keep me pinned

It's easier to tease

But you can't paint an elephant

Quite as good as (s)he

And (s)he may cry like a baby

And (s)he may drive me Crazy

'Cause I am lately lonely

So why d'you have to lie?

I take it I'm your crutch

The pillow in your pillow case

It's easier to touch

And when you think you've sinned

Do you fall upon your knees?

And do you sit within your picture?

Do you still forget the breeze?

And (s)he may rise, if I sing you down

And (s)he may wisely cling to the ground

Cause I'm lately horny

So why would (s)he take me horny?

What's the point of this song? Or even singing?

You've already gone, why am I clinging?

Well I could throw it out, and I could live without

And I could do it all for you

I could be strong

Tell me if you want me to lie

'Cause this has got to die

This has got to stop

This has got to lie down, down

With someone else on top

You can both keep me pinned

'Cause it's easier to tease

But you can't make me happy

Quite as good as me

Well you know that's a lie

Με αφήνεις να ανοίξω τα φτερά μου...

2009-06-04T16:45:00.005+03:00

Karl Lagerfeld has designed an exclusive costume for the «The Dying Swan», for Elena Glurdjidze (Senior Principal dancer of the English National Ballet), as part of the English Ballet’s season of Ballets Russes at Sandier’s Wells in London in June 2009.

...να με δεις να χάνομαι.Μακρυά.Ανάμεσα στους δυο ορίζοντες.Της θάλασσας και του ουρανού.

...να αποπροσανατολιστώ.Να μην γυρίσω ποτέ.

...να πετάξω;

Η Γιούλη ευρέθη

2009-06-03T13:59:00.004+03:00

Eυχάριστα τα νέα!Tην Παρασκευή πάω να εκδράμω στις Κυκλάδες και μαζί μου θα έχω την καλύτερη παρέα:την Γιούλη.Μου έκανε κάτι κόγξες τελευταία στιγμή οπότε το ταξίδι μας θα έχει κάτι παραλλαγές,αλλά αυτό δεν μας πειράζει.Καταρχήν θα πάμε μόνο μέχρι την Δευτέρα καθότι το κορίτσι δουλεύει και δεν μπορεί να κάτσει παραπάνω.Πράγμα που σημαίνει ότι επιστρέφω μαζί της ή κάνω μια στάση στην Κύθνο κι όπου με βγάλει.
Επιπλέον,δεν θα κάνουμε camping μιας και(άκου κωλοφαρδία)ένας φίλος της θα μας δώσει τα κλειδιά του σπιτιού του που είναι και άδειο και διαθέσιμο(!!!!!!!!!!!).Το πρόγραμμα(που δεν υπάρχει αλλά λέμε τώρα)θα έχει και ψάρεμα με πετονιά,βαρκούλα του ψαρά και κρασάκι στα ανοιχτά κι ό,τι άλλο ήθελε προκύψει.
Τί;Φωτογραφίες;Θα-πρέπει να-κάνεις υπομονή να μαζέψω υλικό και να επιλέξω τις (α)κατάλληλες φωτογραφίες προς επίδειξη.
Εν τω μεταξύ να μην πάω να ρίξω και μια βουτιά στο Σούνιο αύριο μέρα που είναι να γιορτάσω την άδειά μου και να αποκτήσω το πρώτο χρυσό μαύρισμα του καλοκαιριού;Όποιος συμφωνεί ας σηκώσει το χέρι του να τονε βλέπω...

Ατάκα ελληνικού καλοκαιρινού κινηματογράφου:Έϊ...πειρατή

2009-06-01T18:02:00.007+03:00

Είναι διάφορα που με προβληματίζουν αυτόν τον καιρό.Δεν τα λέω όλα στο blog.Αλοίμονο!(πολύ φοβάμαι ότι δεν θα ήθελες να ξέρεις τί σκέφτεται επακριβώς ο νοσηρός μου νους).Θα ήθελα όμως λίγες από αυτές τις σκέψεις να τις μοιράζομαι μαζί σου.Εσύ ίσως που διαβάζεις κάμποσο καιρό αυτά που γράφω να έχεις καταλάβει το 1% της ψυχοσύνθεσής μου.Για εσένα όμως που μόλις μπήκες-καταλάθος-στο παρόν ιστιολόγιο έχω κακά μαντάτα: καλωσόρισες στον οίκο με τα κόκκινα φωτάκια.
Έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι σιγά-σιγά καλλιεργείται μέσα μου η ανάγκη για ακύρωση της ρουτίνας μου.Από την μία οι βάρδιες,από την άλλη ο κόσμος που συναναστρέφομαι(πλέον δεν μένω στο "καλημέρα,πώς μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε;" αλλά στο "καλημέρα,τι κάνετε;Για που ταξιδεύουμε σήμερα;Ωραίο μακιγιάζ.Γιατί δεν δοκιμάζετε και λίγο μπλε εκτός από ένα μαύρο μολύβι;Μου επιτρέπετε;Καθήστε.Τον σύζυγό σας ψάχνετε;Αυτός πληρώνει;AMBER ALERT!).
Ακόμα κι όταν είμαι πρωινή βάρδια(06.30-15.00) πλέον δεν γίνομαι αυστηρή ως προς τον ύπνο την προηγούμενη νύχτα.Ακούω αυτά που μου προστάζει ο εαυτός μου.Αν θέλω να το πάω σερί,γούστο μου καπέλο μου.Αν πάλι προτιμήσω να λιώσω στην αγκαλιά του Μορφέα από τις 23.00 και πάλι καλοδεχούμενο.Κακά τα ψέμματα,ο ύπνος είναι σημαντικός αλλά λόγω κυλιόμενου ωραρίου οι σχέσεις μου με εκείνον είναι σαν ένα καλό one night stand:γρήγορο κι αποδωτικό.
Ο Ιούνιος για μένα(καλό μήνα είπαμε;)θα είναι στον κόκκορα για τον απλούστατο λόγο ότι αύριο είναι η τελευταία μέρα που θα δουλεύω και μετά βγαίνω στην μία και μοναδική καλοκαιρινή άδεια που θα έχω όλο το καλοκαίρι.Να σε ενημερώσω σε αυτό το σημείο ότι κάθε 40 μέρες έχω 4 μέρες ρεπό συνεχόμενο οπότε αν το προσθέσεις μέσα στην καλοκαιρινή περίοδο μου βγαίνουν κι άλλες τρεις μίνι διακοπές.Ε,να μην αρρωστήσω κι επίτηδες καμιά ακόμα;(όταν εγώ σου έλεγα για τις νοσηρές μου σκέψεις παραπάνω,δεν με πίστευες.Ε,λούσου τα τώρα.)
Η πίπα(sorry for my language)όμως θα είναι τον Ιούλιο που θα δουλεύω όλα σχεδόν τα Σαββατοκύριακα κι εκείνη η ανάληψη ευθυνών που σου είχα μιλήσει καιρό τώρα θα πάρει σάρκα κι οστά.Άσε που θα τρέχουν διάφορα events και θα πρέπει να γίνω tiramola(ή proud supporter αυτού τουλάχιστον)για να τα προλαβαίνω όλα.Εκείνη την περίοδο,όπως καταλαβαίνεις,εσύ δεν θα μένεις αμέτοχος.Θα συμβάλεις στέλνοντάς μου βιταμινούχα ροφήματα,χάπια,σπιντάκια,έτοιμα σπιτικά φαγητά,γυμνές φωτογραφίες κτλ(ε όλα εγώ θα στα λέω;).
Eπιπλέον,προσπαθώ μάταια να βρω την φίλη μου,Γιούλη(παρακαλείται όποιος την βρει,να μου την παραδώσει.ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ),η οποία μου υποσχέθηκε ενωπίων Θεού και μαρτύρων ότι θα μοιραστούμε μερόνυχτα την ίδια σκηνή δίπλα στην ελληνική θάλασσα κάτω από τον ίδιο έναστρο ουρανό στην ωραία Σέριφο.Αν δεν μου κάτσει έχουμε plan B,C,D(E δεν έχουμε βρει,αλλά μπορείς να προτείνεις κι εσύ κάτι).B:πάω και αράζω μόνη μου,C:μίνι ιστιοπλοϊα οπουδήποτε ανά την Ελλάδα(έχω μέσο,νταξ'),D:συναντώ έναν παλιό συμμαθητή-εντελώς τυχαία-που έχει σπίτι στην Τήνο.
Ο μήνας ξεκινάει με high spirits(as always).Με συγχωρείς για την λογοδιάρροιά μου αλλά είμαι έτοιμη να φιλήσω τον κόσμο όλο(ΜΑΤΣ ΜΟΥΤΣ).

Oοοοο...το μωρό...οοοοοο(κι αν γίνω εγώ ποτέ μάνα,να μου τρυπήσετε και το άλλο ρουθούνι)

2009-05-30T10:38:00.003+03:00

Παρακαλώ βάλτε το εισητήριό σας στον υποδοχέα

2009-05-28T11:37:00.004+03:00

Για όλα εκείνα τα καλοκαίρια που θα βλέπαμε την δύση του ηλίου μαζί αγκαλιασμένοι,ξεχασμένοι σ'έναν βράχο κάπου στον Ειρηνικό.

Για όλα εκείνα τα απογεύματα που θα σε υποδεχόμουν με ή χωρίς ρούχα και θα κάναμε έρωτα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Για όλα εκείνα τα πρωινά που θα σου έφερνα το πρωινό στο κρεβάτι.

Για όλες εκείνες τις βραδυνές εξόδους που θα χόρευα μόνο για σένα και θα λικνιζόμουν σ'ένα decadance club υπό τους ήχους μαύρης μουσικής.

Για όλα εκείνες τις φορές που θα σ'έπαιρνα τηλέφωνο κι εσύ θα μου απαντούσες "θα σε δω στο σπίτι".

Για όλα εκείνα τα ανείπωτα λόγια που πολύ θα θέλαμε να ανταλλάξουμε.

Για όλες εκείνες τις στιγμές που θα μου αγόραζες σέξι μαύρα εσώρουχα.

Για όλες εκείνες τις διακοπές που θα σου έφτιαχνα την βαλίτσα.

Για όλες εκείνες τις παραλίες που θα σεργιανίζαμε μαζί και θα σου έβαζα αντιηλιακό στα σημεία που εσύ δεν θα μπορούσες.

Για όλα εκείνα τα κοπλιμέντα που θα μου χάριζες σε ανυποψίαστες στιγμές.

Για όλα εκείνα τα χαιδέματα κάτω από το τραπέζι τρώγοντας με φίλους σ'ένα ταβερνάκι στου Ψυρρή.

Για όλες εκείνες τις φορές που θα με γυρνούσες σπίτι κι εγώ θα αποκοιμόμουν στην θέση του συνοδηγού.

Για όλες εκείνες τις φορές που μου είπες "Σ'αγαπώ" κι εγώ σε κοίταζα στα μάτια και χανόμουν....(αλλά και για όλες εκείνες τις φορές που δεν μου το είπες κι εγώ εξακολουθούσα να σε κοιτάω).

Για όλες εκείνες τις πιθανότητες που εμείς τώρα μαζί γιατί το αύριο είναι μακρυά...

Για όλα εκείνα που θα ήθελα να δεις με τα δικά μου πολύχρωμα γυαλιά.

Για όλα αυτά που μπορεί να μοιραστώ μαζί σου.

Για όλα αυτά που δεν θα μετανιώσουμε ποτέ.

Για όλα αυτά που θα αγαπήσουμε μαζί.

Για όλα αυτά που θα κρατήσουμε μέσα σε ένα μπαούλο και θα το ανοίγουμε σε τρεις χιλιάδες χρόνια κι ακόμα θα χαμογελάμε.

Για όλες εκείνες τις παύσεις που θα έχουμε ανάμεσα σε συζητήσεις.

Για όλους εκείνους τους τσακωμούς που θα ήθελα να κάνουμε και που μετά θα γινόμασταν ένα.

Για όλες εκείνες τις βόλτες στο άλσος της Φιλοθέης βγάζοντας το weimaraner μας.

Για όλα εκείνα τα υπερατλαντικά ταξίδια που θα κάναμε κι εγώ θα σου έδεινα τα περιοδικά και τα σταυρόλεξα από το σακίδιό μου που μόλις είχα κατεβάσει από το ντουλάπι πάνω από την θέση 24D.

Για όλες εκείνες τις δραμαμίνες που θα μου ζητούσες στο πλοίο πηγαίνοντας Σαντορίνη.

Για όλες εκείνες τις φορές που θα ήμουν κουκουλωμένη στον καναπέ κι εσύ θα άναβες τα ξύλα στο τζάκι.

Για όλες εκείνες τις φορές που θα έπαιζα πιάνο κι εσύ θα μου φιλούσες το μέτωπο και θα έλεγες πόσο υπερήφανος είσαι για μένα.

Για όλα εκείνα τα ξυπνήματα το χάραμα που θα έπρεπε να κάνω για την βάρδια και που θα άνοιγες τα μάτια σου για να μου πεις "Καλή μέρα να έχεις,μωρό μου".

Για όλα αυτά που θα αγαπήσω γιατί πολύ απλά τα αγαπάς κι εσύ!

Και για εκείνη την φορά που θα με έβλεπες στο club και θα μ'ερωτευόσουν από την αρχή.

Μόλις γύρισα

2009-05-27T07:42:00.004+03:00

Για την βραδυνή βάρδια δεν θέλω και πολλά και πολλά...
Μου αρέσει,την γουστάρω περισσότερο απ'όλες,αλλά σαν χτυπήσει το βιολογικό ρολόι τότε αυτή μετατρέπεται σε εφιάλτη.
Περί της χθεσινής βάρδιας ο λόγος.
Λάθος α':απογραφή(ψυχρολουσία η Βαλίσια).
Λάθος β':Μακιγιάζ σε φίλτατη συνάδελφο(after night creativity my ass).
Λάθος γ':Kαθάρισμα κρεμών(βαζάκι το βαζάκι και φτου κι απ'την αρχή).
Λάθος δ':Σύνολο απογευματινού ύπνου 90'(κάποιος μίλησε για βρικόλακα τις προάλλες).
Λάθος ε':Kατάποση μη ευκαταφρόνητης ποσότητας φαγητού(McDonalds is my new best friend).

Aποτέλεσμα:Ζzzzzzz...... (εν ώρα εργασίας)

Θετική νότα:Συζητήσεις άνευ ορίων αλά Sex and the City με τις κυρίες συναδέλφους.

blue lines

2009-05-25T01:27:00.003+03:00

Το αίμα που τρέχει μέσα στις φλέβες μου φαίνεται να είναι πολύ και παχύρευστο.Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το πέταγμα των φλεβών μου στα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών;Πώς μπορεί να ερμηνευθεί το ότι κάθε φορά που πάω να μου πάρει αίμα η νοσοκόμα τρίβει τα χέρια της και παίζει "α μπε μπα μπλομ" με τις πολυάριθμες,μπλε φλέβες μου;
Να,τώρα ας πούμε,πίνω ένα ποτήρι σαγκρία.Ούτε επικύψεις έχω κάνει,ούτε έτρεχα 15 ώρες στο άλσος της Φιλοθέης.Τις βλέπω που κουνιούνται κάθε φορά που αλλάζω στάση.Όταν κάθομαι με τους αγκώνες στο γραφείο εμφανίζονται απ'το πουθενά δυο λεωφόροι στα μπράτσα μου.Για να μην αναφερθώ στους λαβυρίνθους στην περιοχή της "πάπιας".
Ο μπάμπας μου λέει ότι μοιάζω στην Τζούλια Ρόμπερτς.Τελικά κατέληξα ότι μοιάζουμε μόνο στην φλέβα που εμφανίζεται στην μέση του μετώπου μέχρι και την μύτη όταν γελάμε με ένταση.
Οι φλέβες μου είναι διαφόρων μεγεθών.Στα κάτω άκρα π.χ σχηματίζουν ένα γάμα στο ένα κι ένα ανάποδο γάμα στο άλλο.Εκεί που συναντάει η μια φλέβα την προέκταση του μεγάλου δαχτύλου βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα μεγέθη.Αυτή η φλέβα με ακολουθεί από μικρό παιδί.Ντρεπόμουν τότε και το καλοκαίρι κυκλοφορούσα πάντα με κλειστά παπούτσια.
Τα δάχτυλα των χεριών μου είναι λεπτά και μακρυά.Οι φλέβες που κατοικοεδρεύουν εκεί έχουν-από καιρό-συγκαλέσει σύσκεψη για τον επικείμενο συνωστισμό.Όταν παίζω πιάνο δε,αρχίζουν να πρήζονται σαν ποταμοί μετά από μπόρα καλοκαιρινή.
Ξεκινώντας μοντέρνο χορό στα 19 μου άρχισαν να φαίνονται και κάποιες διακλαδώσεις στις γάμπες μου.Καρδάμωσαν κι αυτές κι άρχισαν να φουσκώνουν.Αυτές είναι πιο λεπτεπίλεπτες όμως και δεν κάνουν "κρα" με το που κάνουν την εμφάνισή τους.
Από τότε που ξεκίνησα την δουλειά στο αεροδρόμιο τα 2,5 κιλά που έχω χάσει στο σύνολο έχουν συντελέσει στην ολοκληρωτική απογύμνωση των φλεβών μου.Τέτοιο strip-show...όχι πες....έχεις ματαξαναδεί;

leptospermum scoparium

2009-05-24T09:49:00.002+03:00

Xθες βράδυ...

Ursus.Κιθάρα.Ένα τραγούδι για την Ελίνα(Ελίνα,γελάς και δίνεις φως σαν μια ηλιαχτίδα,Ελίνα).Πίτσες.Ανέκδοτα.Η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο(Δεν παίξαμε.Μια πρόταση ήταν).Ζευγάρια.Μονάδες.Χαλάνδρι.Αεράκι.Κουβεντούλα.Ιστορίες για κλέφτες.Φήμες.Γέλιο.Πηγαίο γέλιο.Αστέρια.Κούνια.4ος όροφος.Παιδικές αναμνήσεις.Αγκαλιές.Φιλιά.Κάποιοι παντρεύονται.Κάποιοι άλλοι όχι.Φλέρτ.Red fm.Πράσινοι τοίχοι.Εύρεση εργασίας.Λίγα λεφτά.Πολλές ώρες.Η γενιά μας.Αγορά σπιτιού.Ανεξαρτητοποίηση.Δίαιτα.Μαύρισμα.Πισίνα.Μύκονος.Tου Αγ.Πνεύματος.Βεράντα.Φυτά.Ένα δεντράκι:leptospermum scoparium.

Για σήμερα Σάββατο

2009-05-23T11:51:00.003+03:00

Σήμερα έχω ρεπό.Θα μπορούσα να έχω σταματήσει την ανάρτηση σε αυτό το σημείο και να σε αποχαιρετήσω καθότι θέλω απεγνωσμένα παραλία,θάλασσα,Ηawaian Tropic,τεράστια απαλή πετσέτα,ρακέτες,Evian σε σπρέι και μετά ταβέρνα,χταποδάκι,πατάτες τηγανητές,ούζο κ.ο.κ.
Ας επανέλθω στην πραγματικότητα όμως:έχω περίοδο,έχω ξυπνήσει από τις 8.00 και συγυρίζω το σπίτι(μιας και μετακομίζω αισίως Σούνιο για το καλοκαίρι),αλλάζω τα χειμωνιάτικα ρούχα με τα καλοκαιρινά,πρέπει να βγω στην αγορά να πάρω δώρο για τον Κώστα και την Ελίνα και χθες βράδυ υποσχέθηκα στο πιάνο μου να πάω να παίξω γιατί νιώθει μόνο και πάει καιρός που έπαιζα σε όλη του την έκταση.
Μ'αυτά και μ'αυτά,ο καιρός πλησιάζει μέχρι την καλοκαιρινή μου άδεια(10 και σήμερα) κι εγώ θα φύγω.Σου το λέω.Θα πάω να καθαρίσω το μυαλό μου,την σκέψη μου.Θα πάω να με χτυπήσει η καλοκαιρινή αλμύρα στον πηγαιμό μου για την Σέριφο.Κι έπειτα,σαν φτάσω,θα ξεχάσω και δουλειά,και μαμά και ξενύχτια για λάθος λόγους.Θα κρατήσω στις αποσκευές μου(σιγά το σακίδιο δηλαδή) μόνο τις θετικές αναμνήσεις μου και θα τις μαγειρέψω με όνειρα(επουδενί θερινής νυκτός,νταξ';).Ύστερα είναι κι αυτό το σοκολατί μαύρισμα που επιδιώκω να κάνω(μέσα σε 2 ώρες).Μου έχει λείψει αυτή η γραμμή του μαγιό στο μπικίνι.Μου έχει λείψει να ξεκολλάω τα φύκια από τις πατούσες μου.Μου έχει λείψει ο ανεπιτήδευτος υπνάκος κάτω από την ομπρέλα.Μου έχει λείψει το χαζολόγημα στα τσαλακωμένα από το αλατόνερο περιοδικά.Μου έχει λείψει το καλοκαίρι!

Για πολλά σπιντάκια

2009-05-22T09:47:00.003+03:00

Πιστεύω ότι όταν έλεγε η Μαδόνα "Τάϊμ γκόουζ μπάϊ...σόου σλόλυ" έβγαζε το πιο ανυπόστατο συμπέρασμα για την ζωή.Όχι,κυρία μου,"τάϊμ γκόουζ μπάϊ φάκιν φαστ".
Πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός από την αποφοίτηση του σχολείου;
Πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός κατά τα φοιτητικά τα χρόνια;
Πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός μέσα σε μια σχέση;
Πόσο γρήγορα αλλάζουν οι κοσμοθεωρίες μου;
Πόσο γρήγορα από τότε που γύρισα από Αγγλία;
Πόσο γρήγορα γέρασε ο πατέρας μου;
Πόσο γρήγορα τέλειωσαν τα μαθήματα πιάνου;
Πόσο γρήγορα με αγάπησες;
Πόσο γρήγορα η ζωή μου αποκάλυψε τα playmobil της;
Πόσο γρήγορα χάλασαν σχέσεις,φιλίες,επαφές;
Πόσο γρήγορα από τότε που έβγαλα δίπλωμα αυτοκινήτου κι ευχαριστιόμουν τα 15 παρκαρίσματα την μέρα;
Πόσο γρήγορα έκοψα συνήθειες και ξεκίνησα άλλες;
Πόσο γρήγορα έφτασα μέχρι εδώ;
Πόσο γρήγορα μπήκες μέσα σε αυτό το βλογ;
Πόσο γρήγορα θα αποσυρθείς;
Πόσο γρήγορα θα μείνω και πάλι μόνη;
Πόσο γρήγορα,πιο γρήγορα,γρήγορα,γρήγορα,γρήγορα...

Δεν έχω λόγια(a.k.a δεν έχω λόγο)

2009-05-20T21:53:00.004+03:00

Κι η ζωή συνεχίζεται.Κι η καρδιά ξαναβρίσκει τον ρυθμό της(ένα tempo πιο πάνω).Κι εγώ;Εγώ εξακολουθώ να είμαι εδώ.Σε βλέπω!

Υ.Γ:Αφιερωμένο εξαιρετικά γι'αυτούς που κάτι περιμένουν...

Daddy

2009-05-19T23:26:00.004+03:00

Bewildering thoughts are crossing my mind.I'm already gone.Away.Through the blue,endless sea.Somewhere across the ocean.Somewhere nobody can find me.Somewhere I can lay my tired,naked body.And sigh for five thousand years.
Suddenly,I remembered:Summer's waiting and can't be stopped.I remember once I told my daddy.
-Stay here with me.Till the end.
I had no answer.Damn,I still have no answer.Not from him anyway.My heart has got used to its impressive,rapid movement.It's being like that for a while.I can't forsee the future.All I know is my future without him.It's coming to an end.I feel it.I smell it.I hear it.Doctors say the opposite(as always).
Alas!I wish I was made of stone.Not a regular stone.A stone that has sharp ends.A stone that lives beside the sea shore.A stone that lives on its own.A fucking amazing stone(apart from the rolling stone of course:)).
Tomorrow,daddy,I'm coming back to see you,to hug you,to hear you and your paranoid thoughts.Grab my arm and look into my eyes.Now...don't say a word.
I love you,too.

Μια Κυριακή έγραψα...

2009-05-17T11:57:00.004+03:00

Σαν έρθει αυτή η νύχτα

στα σεντόνια,ανάμεσά μας

και μυρίσει νυχτολούλουδο

θα με πάρεις αγκαλιά

μέσα στην κλίμακα της ρε ελάσσονα.

Κι εγώ,γιασεμί και ρόδο θα ευωδιάζω

στα χείλη σου σαν ακουμπώ

κάθε καλοκαίρι και κάθε τώρα

κάθε αύριο

κάτω από τον κεντημένο με ασήμι ουρανό.

Με ζωγραφίζεις

με τα ακροδάχτυλά σου που έφτιαξε ο Θεός

με ακουμπάς,με νιώθεις,με θέλεις

πες μου,είναι αλήθεια;

Λένε πως μόλις τώρα ξύπνησες.

Παίζαμε όταν ήμαστε παιδιά

και λίγο πιο μετά

όταν μεγαλώσαμε

σε καμάρωνα

αυτό που οι άλλοι νοσταλγούν εγώ το έχω μυστικό.

Κρυμμένη στην σπηλιά

μάταια σκαλίζω τις ήδη στρωμένες πέτρες

αυτές που ζουν χρόνια τώρα ανενόχλητες

κάπου εδώ,κάπου στο Μάτσου Πίτσου

είπες θα πάμε κάποτε εκεί.

Έχω φτιάξει φτερά

να πετάξω,να φύγω όταν φύγεις

και κάτω από αυτά

έχω κλέψει

μια καρδιά κι ένα τσιγάρο.

Και σαν ξημερώσει

η πρώτη ηλιαχτίδα θα ντύσει το απογυμνωμένο μου κορμί

ενώ εσύ θα τσαλακώνεις τα σεντόνια

και τότε ναι

τότε θα λέω πώς είναι να ζεις μες στον θησαυρό που κείτεται

εκεί που κάθε φορά τελειώνει

ένα ουράνιο τόξο.

Προσεχώς καλοκαίρι!

2009-05-16T12:58:00.004+03:00

Δεν ξέρω τί έχω πάθει τελευταία και δεν μπορώ να σηκωθώ απ'το κρεβάτι(κι όχι δεν οφείλεται στα αγόρια μας πιο κάτω).Θεωρητικά πρέπει να φταίει το ξυπνητήρι διότι το έχω βάλει ναι μεν σχετικά μακρυά από το κρεβάτι για να αναγκάζομαι να σηκώνομαι,αλλά τον ήχο του δεν τον λες εκνευριστικό.Μόλις το κλείσω λοιπόν,το κρεβάτι μου(μόνο το δικό μου,'ντάξ;)βγάζει μια περίεργη σαγηνευτική κραυγή και με καλεί πάλι και πάλι στην αγκαλιά του.Κι εγώ του κάθομαι,δεν λέω.Είμαι αδύναμη μέσα στον ύπνο μου.Μπορείς να με κάνεις ό,τι θέλεις.Ίσως έτσι τελικά γνωρίσω καλύτερα τον Χάρο,σαν έρθει να με πάρει(ναι,ναι,έχουμε δώσει ραντεβού...ζήλευε εσύ).Το ιδανικό σενάριο για μένα θα ήταν να έρθει όπως στην ταινία Meet Joe Black κι εννοείται με την μορφή του θεού μου(a.k.a Brad Pitt).
H αλήθεια είναι ότι τελευταία το έχω ξεφτυλίσει με τις βραδυνές μου εξόδους:συναυλία στα Εξάρχεια,συναυλία στην Μαλακάσα,ποτάκι στο κέντρο,γυναικείες αλητείες όπου να'ναι,μπύρα στην δική μου γωνίτσα με την απόλυτη παρέα της θέας(κάπου μέσα στο Π.Ψυχικό,δεν σου λέω..χιχι),ψώνια,beaute,φλερτ ακόμα και με τον σκύλο του γείτονα.
Έχω την αίσθηση ότι αυτό το καλοκαίρι(αν δεν έχω αφήσει τα κοκκαλάκια μου στο El.Ben) θα γίνω στην καλύτερη ένα βαμπίρ.Στην περίπτωση αυτή έχω προνοήσει κι έχω προμηθευτεί Rouge Noir και για τα χείλη και για τα νύχια.Aς πιούμε το αίμα των άλλων με στυλ.
Βέβαια,βαμπίρ με αλλεργία στην λεύκα έχεις ξαναδεί;Τις τελευταίες μέρες το φτέρνισμα κι εγώ έχουμε γίνει κολλητοί.Τί καφέδες στο Zoo πίνουμε,τί ταινίες μαζί βλέπουμε,τι ψώνια κάνουμε.Η καλύτερή μου είναι όταν οδηγώ κι εκείνο αποφασίζει να με επισκεφτεί κι εγώ η ηλίθια συνεχίζω ακάθεκτη κοιτάζοντας -συνήθως-τον ήλιο(κι όχι τον δρόμο) μέχρι την υπέρτατη στιγμή του "Αψου".΄Οταν όμως το παίζει αναποφάσιστο κι απλά μου κάνει μια υποτυπώδη εμφάνιση είναι σαν να μου σερβίρουν ζεστή μπύρα,ούσα διψασμένη.
Για να μην στα πολυλογώ,αυτή την εβδομάδα ένιωσα πρώτη φορά μετά από μήνες επί μηνών τον ιδρώτα να κυλάει στην ραχοκοκκαλιά μου από την ζέστη περιμένοντας το υπηρεσιακό έξω από τον οίκο Εφραίμογλου στην Μεσογείων.Είναι κι η Chanel ασπρόμαυρη,οπότε το μαύρο παντελόνι δεν το γλιτώνω.Προσεχώς καλοκαίρι!

Σε αυτή την eurovision-εάν δεν υπήρχε Σάκης-ψηφίζω U.K(γιατί το κορίτσι έχει από φωνή φωνάρα κι από πόδι...τί να λέμε τώρα)

2009-05-15T00:30:00.001+03:00

Y.Γ:1)Ακούστε την έκταση,το ηχόχρωμα,την ερμηνεία!Brilliant stuff,mate!
2)Ήταν ο πρώτος και τελευταίος μεγάλος τίτλος ανάρτησης που έχω κάνει ποτέ.

Χρονολόγιο(να το κάνει ο Θεός)

2009-05-14T01:06:00.003+03:00

28 χρόνια πριν.Θεσσαλονίκη.Κάπου μέσα σε μια κλινική κοντά στο λιμάνι.Μια φιλόξενη μήτρα.Ένας πόνος.Φυσιολογικός τοκετός.2.800 γρ.

28 χρόνια πριν.Καρδίτσα.Μέσα σ'έναν οικισμό.Η Τατιάνα.Θέλει δώρο ένα αδερφάκι.Μανούλα.Δάκρυα.Τηλεφώνημα.Δάκρυα(χαράς).

Για τα επόμενα 21 χρόνια.Ουτοπία.Αληθινή ευτυχία.Παραμυθένια παιδικά χρόνια.Κεικ καρότο.Χορογραφίες.Παιχνίδι χαμένου θησαυρού.Ο παρεξηγημένος μπαμπάς που περνιόταν για παππούς.

Για τα επόμενα 21 χρόνια.Μαθήματα πιάνου.Θυσίες(εκείνων).Πάρτυ.Μπούκοβο.Παρακαλητά για ένα κατοικίδιο.Γάτες,σκύλοι,κότες στο χωριό.Datsun.Νονά Έλλη.

Τα τελευταία 7 χρόνια.Μουσικές συναυλίες.Ταξίδια σε άλλες πολιτείες.Καρκίνος.Υπομονή.Συνθέσεις.Ζωή.Θάλασσα.Σούνιο.

Τα τελευταία 7 χρόνια.Καλλιέργεια πνεύματος.Πτώχευση φιλοδοξιών.Γνωριμίες.Πολλές.Αποχή απ'τους προσκόπους.Ευσυνειδησία.Πολιτική αδιαφορία.Στάθης-Ιωάννης.

28 χρόνια πριν.Θεσσαλονίκη.Κάπου μέσα σε μια κλινική κοντά στο λιμάνι.Μια φιλόξενη μήτρα.Ένας πόνος.Φυσιολογικός τοκετός.2.800 γρ.Εγώ.

Οι φίλοι μου με αγαπούν

2009-05-12T10:58:00.002+03:00

Σας ευχαριστώ!

Μετασυναυλιακή γνωριμία του κω***

2009-05-11T18:43:00.005+03:00

-Θα μπορούσα και να σ'ερωτευτώ,μου είπε.

-...,απάντησα με απορημένο ύφος μετά την συναυλία.

-Έρχεσαι συχνά Κρίνα;με ρώτησε.

-Ουυυυ,χρόνια.

-Εγώ είμαι 27.Εσύ;

-37,είπα σχεδόν απότομα.Το κεφάλι μου γύρισε απότομα από την άλλη πλευρά κοιτώντας την σκηνή με τα παρατημένα μουσικά όργανα.

-Δεν σου φαίνεται,συμπλήρωσε την σφηνόπουτσα για κοπλιμάν.

-Κι όμως,και χαμογέλασα ειρωνικά.

-Κι έρχεσαι ακόμα Κρίνα;Μπράβο.

-Ευτυχώς έχω καλό σύζυγο και φροντίζει και τα δυο μου παιδιά σπίτι,απάντησα με πολύ μεγάλη υπερηφάνια.

-...(παύση)

-...(παύση τετάρτου)

-Θα σε περιμένω έξω,μου δήλωσε.

-Καλά,εγώ θ'αργήσω πάντως γιατί πάω να χαιρετήσω(το συγκρότημα).

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα.

-Γεια,φώναξε.

-Γεια και σε σένα.Τί ζώδιο είσαι;(Το είχα ρίξει πια στο μεταφυσικό.)

-Λέων,εσύ;

-Ταύρος.Με κέρατα,απάντησα.

-Τί λες τώρα;Ξέρεις τί έχω περάσει με Ταύρους;

-Δυστυχισμένα.Είμαι σίγουρη.Λοιπόν φεύγω...

-Θα μου χαρίσεις τουλάχιστον το όνομά σου;(είχαμε φτάσει σε κομβικό σημείο πλέον)

-Βαλίσια.

-Θα σε βρω στο facebook.

-(Που να σε γ*****...καλά το λέει ένας φίλος ότι είναι διαόλου πράγματα αυτά).

-Καλό βράδυ,είπα θέλοντας να τελειώσει η βραδυά εκεί γιατί η ανάμνηση της συναυλίας μου ήταν αρκετή.

Δύο χιλιόμετρα μακρυά.Γυρίζω κι εκείνος με ακολουθούσε.Φτάνω στο αυτοκίνητο.

-Κάτσε για κανένα τέταρτο ακόμα.Για ένα τσιγάρο μόνο.

-Έχω ξυπνήσει από τις 05.00,δουλεύω όρθια,έχω ξενυχτήσει όλες τις προηγούμενες ημέρες,δεν με βαστάνε τα πόδια μου κι επιπλέον βαριέμαι.Έχω ξυπνήσει από τις 05.00,δουλεύω όρθια,έχω ξενυχτήσει όλες τις προηγούμενες ημέρες,δεν με βαστάνε τα πόδια μου κι επιπλέον βαριέμαι.Μπλα,μπλα,μπλα...

-Μα πού δουλεύεις και ξυπνάς τέτοιες ώρες;

-Στην οικοδομή,απάντησα και μπήκα στο αυτοκίνητο.

(Κλικ....#&Ρ^&^&)

-Θα με κατεβάσεις μέχρι το αυτοκίνητό μου λίγο πιο κάτω;με ρώτησε έχοντας μπει ήδη στο αυτοκίνητό μου.

-....,τα μάτια μου πλέον είχαν γουρλώσει.

-Εδώ είμαστε,είπε με λυπητερό και δακρύβρεχτο ύφος.

-Ωραία.Τα λέμε στο facebook(ήταν η μόνη μου διαφυγή...τελικά όχι και τόσο του διαόλου πράγματα).

Με κοίταξε στα μάτια.Ήξερε πια ότι και 15,000 ευρώ να μου έδινε εγώ ήμουν αλλού.Χαμήλωσε το βλέμμα του.Με καληνύχτισε μ'ένα φιλί πίσω από το αυτί κι είπε:

-Δεν θέλω να ξεχάσεις αυτήν την βραδυά.

ΒΡΟΥΜ!ΒΡΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΜΜΜΜΜΜΜΜ!

Chanel No.5

2009-05-09T16:09:00.000+03:00

Θύμησέ μου...

2009-05-07T18:45:00.003+03:00

Θύμησέ μου ότι πλησιάζουν οι διακοπές κι ότι επιτέλους θα κοιμηθώ κι εγώ,η ηλίθια.

Θύμησέ μου να κλείσω κινητά,σκατά κι απόσκατα.

Θύμησέ μου να πάρω δίπλωμα μηχανής που έχω αμελήσει.

Θύμησέ μου να κλείσω τον θερμοσίφωνα,να μην πληρώνω τζάμπα την Δ.Ε.Η.

Θύμησέ μου γιατί είμαι εδώ και γράφω παπαριές από το πρωί ως το βράδυ.

Θύμησέ μου γιατί με διαβάζεις.

Θύμησέ μου η κάβλα γράφεται με "β" ή με "υ";

Θύμησέ μου τί έκανα πέρυσι το καλοκαίρι.

Θύμησέ μου πόσους μπλε χειμώνες έχω περάσει.

Θύμησέ μου ποιο συγκρότημα είχε έρθει πριν 8 καλοκαίρια κι εγώ χτυπιόμουν στην πρώτη σειρά.

Θύμησέ μου να πάρω γάλα για το English Breakfast ή Earl Grey Tea μου που πίνω κάθε απόγευμα.

Θύμησέ μου να αρχίσω να κάνω κανένα beaute τώρα που έχω περισσότερους λόγους από ποτέ.

Θύμησέ μου τα συστατικά του Νο.5.

Θύμησέ μου το πρώτο σου σχόλιο στο βλογ μου.

Θύμησέ μου το ονοματάκι σου...

Να σας συστηθώ...

2009-05-03T18:52:00.002+03:00

Γιούπι-για-για

2009-05-01T23:39:00.004+03:00

Κανονικά δεν θα'πρεπε να γράφω ανάρτηση τέτοια ώρα.
Έχω μόλις γυρίσει από βάρδια και το καλό μου αεροδρόμιο με περιμένει για την πρωινή και στο καπάκι νυχτερινή βάρδια.Αν είμαι κουρασμένη;Είμαι.Αν θέλω επειγόντως μασάζ στα πόδια;Θέλω.Do you fucking care?Νοοοοοοο...
Δεν σου επιτίθεμαι.Απλά επειδή-κατά γενική ομολογία-δεν γκρινιάζω ούτε στο σπίτι,ούτε στην δουλειά,ούτε βρίζω στο αυτοκίνητο(άσχετο) νιώθω ότι τον αρνητισμό τον βαστάω μέσα μου κι όπου να'ναι πρόκειται να εκραγώ οπότε πρέπει να τον αμολήσω.Ναι,κύριε.Κλάνουμε κιόλας.Τραβάς κανά ζόρι(are you pulling any difficulty?)
Ευτυχώς που υπάρχουν και ευχάριστα διαλείμματα στην δουλειά(ε βοηθάει όσο να'ναι και ο χώρος/κέντρο διερχομένων)και βλέπω και κανέναν γνωστό.Δύο τον αριθμό με επισκέφτηκαν σήμερα.Ύστερα υπάρχει και το I-pod που με κάνει να ξεχνιέμαι σε περιόδους λειψοπελατείασης(new word).Χαζεύω και στο internet,εξυπηρετώ και κανέναν πελάτη(λέμε τώρα).Ενίοτε τους πιάνω την κουβέντα(μια σήμερα κόντεψε να χάσει το αεροπλάνο).Δηλαδή-εδώ που τα λέμε-αν μπει κάποιος στο μαγαζί κι έχω όρεξη μπορεί να τον κάνω και φίλο μου.Pas mal!

Υ.Γ:Βγήκαν κι οι καλοκαιρινές άδειες!Γιούπιιιιιιιιιιιιιι....Για φέτος(προς το παρόν) το πρόγραμμα έχει ως εξής:Camping στην Σέριφο,Οικογενειακές στιγμές στο Σούνιο και ντιπ,ντάουν εντ ντέρτι στην Σαντορίνη!Προτίθεμαι να ακούσω κι εναλλακτικές ή πρσθήκες στο ως έχει πρόγραμμα.

Μανικιούρ!

2009-04-29T21:45:00.004+03:00

Σήμερα μου έκανε ένα κοπλιμέντο που δεν είχα ματακούσει πότε.

-Εσύ είσαι η πιο ελεύθερη από όλους...

Εγώ κοκκίνησα,γέλασα,κοίταξα στα μάτια για να δω αν πραγματικά το εννοούσε και μετά πήγα για μανικιούρ.

Τώρα τα νύχια μου είναι ΚΟΚΚΙΝΑ!

(Τελικά ναι.Είμαι ελεύθερη.)

Εικόνες

2009-04-29T00:17:00.005+03:00

Στο αμάξι.

Λίγο πριν την Μεσογείων.

Ένας Πακιστανός με δύο μπουκέτα τριαντάφυλλα(ή μήπως ήταν μαργαρίτες;).

Στάση στο περίπτερο για τσιγάρα.

Μuratti.

Red 96,3.

Περικλέους.

Δυο ποτήρια Ursus με πάγο στο τραπέζι.

Επιστροφή.

Ντίρλα.

Πράσινα φανάρια.

Στάση.

Facebook/blogs/youtube.

Chat.

Είμαι εδώ.Εσύ;

2²

2009-04-26T15:19:00.003+03:00

Ο Πήτερ,η Μάγια,ο Σων κι η Έλεν ήταν ένα ακόμη νταμπλ ντέϊτ ανάμεσα σε τόσα.Και ναι,εκείνο το βράδυ είχαν βγει με την προοπτική ότι θα τα λέγανε επιτέλους από κοντά και πιο διεξοδικά.
Ο Πήτερ,ένας ψηλός γεροδεμένος άνδρας,γνώρισε την Μάγια στις καλοκαιρινές του διακοπές όταν ήταν παιδί.Την είχε δει-λέει-ζωγραφισμένη σ'ένα βότσαλο της ακροθαλασσιάς.Η Μάγια τον κοίταξε στα μάτια κι έτεινε να συμπληρώσει κάτι ακόμα,αλλά το χάδι του στα κατακόκκινα μάγουλά της την σταμάτησε μια για πάντα.Για τον Πήτερ,η Μάγια ήρθε στην πιο κατάλληλη κι αφελή ηλικία.Τότε που δεν υποβόσκει κανένα πρόβλημα της καθημερινότητας,δεν υφίστανται φοβίες και μπορείς να πάρεις το ποδήλατό σου μέχρι την κορυφή του Έβερεστ.Τί;Έχει χιονοθύελλες;Ένας Πήτερ θα μπορούσε και παγόβουνα παλιοκαιρίσια να λιώσει και ηφαίστεια οργισμένα να σβήσει.Είχε μια ανεξήγητη δύναμη μέσα του που την αντλούσε από την ζωή σχεδόν με εκβιασμό.
ζωή:Αυτή είναι δική μου(αναφερόμενη στην δύναμη)
Πήτερ:Α!Όλα κι όλα.Σ'αγαπάω,σ'εκτιμάω...αλλά αυτή είναι δική μου.
ζώη:Σαν πολύ αέρα δεν έχεις πάρει;
Πήτερ:Τουλάχιστον εγώ αναπνέω.Εσύ;Εσύ τί είσαι;Μια ιδέα και μισή.Μια πουτάνα που πάει με όλους.Άνδρες και γυναίκες.Είσαι μια σκάρτη έννοια.Την μια μέρα είσαι,την άλλη μέρα δεν είσαι και τούμπαλιν κι έχεις το θράσσος να μου μιλάς για δύναμη;
ζωή:Δεν κάνεις δίκαιο παιχνίδι.
Πήτερ:Γιατί εσύ πότε έκανες μαζί μου;
ζωή:Θα μου το πληρώσεις.
Πήτερ:Ευχαρίστως.Αφαίρεση ή πρόσθεση;
Ήξερε καλά πως είχε πάντα τον τελευταίο λόγο.Ήταν εκείνο το στοιχείο του χαρακτήρα του που είχε μαγέψει και την Μάγια.Εκείνη πάλι όταν τον κοιτούσε δεν θαύμαζε αυτό που έβλεπε αλλά εκείνο που ήξερε από πάντα ότι θα γνώριζε.Ήταν μεγάλη τύχη που εμφανίστηκε τόσο απρόσμενα.Η ίδια δεν πίστευε στην τύχη της.Θεωρούσε ότι το μέλλον της είχε ήδη προδιαγραφεί με τα πιο μουντά χρώματα μελανιού.
Η θάλασσα ήταν το μόνο που την ηρεμούσε.Εκείνος έλειπε συχνά από την φωλιά τους.Είχε ανελλειμένες υποχρεώσεις.Κι όμως η θάλασσα ήταν η μόνη φίλη της.Το αναισθητικό της.Ακόμα και το ντεσκτοπ του υπολογιστή της είχε την θάλασσα.
Ο Πήτερ με τον Σων ήταν αδέλφια από διαφορετικές μάνες αλλά τον ίδιο ακριβώς πατέρα,τον Κυρ-Θάνο.Μπορεί να μην ήταν παρών σε όλες τους τις σχολικές δραστηριότητες,στους ποδοσφαιρικούς αγώνες και στην παράδοση ελέγχων,αλλά τουλάχιστον είχε καταφέρει να φέρει κοντά-σχεδόν αυτοκόλλητα-τα δυο ετεροθαλή αδέρφια.Ναι.Αυτή ήταν η δική του νίκη.Καμιά μάνα δεν θα μπορούσε καλύτερα.
Ο Σων ήταν ένα άγριο,δημοφιλές,κοινωνικό,υπερκινητικό παιδί.
-Το παιδί σας ενώ είναι αρκετά έξυπνο είναι ανίκανο να χρησιμοποιήσει την εξυπνάδα του,λέγανε οι δάσκαλοι.
Ενώ οι τρόποι του ήταν κάπως άγαρμποι,όταν γνώριζε ένα κορίτσι ή είχε δει πολλές ταινίες και μιμούταν παραδειγματικά έναν τζέντλεμαν ή είχε ταλέντο στον αυτοσχεδιασμό υπό πίεση.Μέσα σε λίγα χρόνια,ο Σων ήταν ο πιο περιζήτητος γαμπρός στην γειτονιά του,στο ευρή συγγενικό περιβάλλον και στο νησί που πήγαινε τα καλοκαίρια.
Ανήσυχο πνεύμα από τα γεννοφάσκια του όμως,εκείνος επιδιδόταν στον στίβο και συγκεκριμένα στην σκυταλοδρομία.Ο Σων τρέχει ακόμα...
Την Έλεν την γνώρισε μέσα σ'ένα πλοίο της γραμμής με 1.419 στάσεις μέχρι τον τελικό προορισμό.Εκείνη είχε κουλουριαστεί σε μια παλιά πορτοκαλί πολυθρόνα γιατί κρύωνε από το ερ κοντίσιον,το οποίο έκανε ρεσιτάλ ικανοτήτων μες στην καρδιά του θέρους.Του είχαν κάνει εντύπωση οι χρυσές μπούκλες που έγλειφαν την πλευρά του στήθους που είχε φουσκώσει ανεξέλεκτα από την στάση σώματος που είχε πάρει.
Σηκώθηκε κι αγόρασε δύο τυρόπιτες κουρού.Ζεματιστές όπως ήταν πέρασε από μπροστά της κι άφησε την πείνα της να μιλήσει πριν από εκείνην.
Εκείνη σούφρωσε τα φρύδια της κι αμέσως κοίταξε επιθετικά το σακουλάκι που περιείχε την τυρόπιτα του Σων.
-Θέλεις;
-...Όχι...ευχαριστώ.
-Για σένα την πήρα.
...Του την πήρε από το χέρι με συνοπτικές διαδικασίες.
-Που κατεβαίνεις;την ρωτάει.
-Δεν ξέρω ακόμα.
-Μα δεν έχεις κλείσει εισητήριο;
-Πήρα το ακριβότερο,αλλά μπορεί να κατέβω στο αμέσως επόμενο.
-Θέλεις να κατέβεις στο αμέσως επόμενο;
Τον κοίταξε στα μάτια και πριν πει την ατάκα της έγλειψε τα ψίχουλα από τα ροζ,αφυδατωμένα χείλη της.
-Αρχίζω να μην θέλω ούτε και στο τελευταίο.
Εκεί άρχισαν όλα.Ο Σων έβλεπε κάτι ακόμα που δεν είχε συναντήσει μέχρι τότε στην ζωή του.Παρόλο που και εμπειρία ζωής είχε και ψαγμένος ήταν είδε κάτι που του κίνησε την περιέργεια.Στο βλέμμα της έβλεπε τα πιο απλά κι όμορφα προσχέδια ενός πίνακα που δεν είχε ξεκινήσει καν να ζωγραφίζεται.Ο καμβάς ακόμα ήταν λευκός κι ο Σων ήθελε να βουτήξει μες στις λαδομπογιές και να αρχίζει να τρίβεται πάνω του...

-Δυο μπίρες,και δυο σαγκρίες για τα κορίτσια,είπε ο Πήτερ.

Εκτονώσου!

2009-04-24T23:06:00.000+03:00

Εναλλακτική πρόταση για το "ιδανικό" Πάσχα

2009-04-21T15:33:00.009+03:00

Επιστρέφω θριαμβευτικά.Έχω επιβιώσει κάθε ψυχολογικής-κυρίως-βίας και καταπίεσης τις τελευταίες 4 ημέρες κι είμαι έτοιμη να ξεκινήσω την εβδομάδα μου με γερές βάσεις κι όρεξη για τα πάντα:βραδυνές εξόδους,σύνθεση,σινεμά,εκθέσεις,σεξ ακόμα και γραφειοκρατικές μπούρδες.Είμαι έτοιμη για όλα.

Το φετινό Πάσχα δεν έφαγα ούτε αρνί,ούτε κοκορέτσι.Παράκμασα δίπλα στα McDonald's(I'm lovin'it).Την φετινή Σαρακοστή δεν νήστεψα.Στους πελάτες μου(που στο κάτω-κάτω ήταν μετρημένοι) έλεγα ένα σκέτο "χρόνια πολλά".Δεν είχα όρεξη για συμπληρωματική πώληση.Μου φαινόταν ανώφελο Κυριακή μεσημέρι-με έναν ήλιο ΝΑ(με το συμπάθειο),με την ιδέα ότι οι μισοί Έλληνες τρώνε σπληνάντερα κι οι άλλοι μισοί να χορεύουν στους ρυθμούς της σούβλας και με την προσδοκία για ένα μήνυμα ή ένα τηλεφώνημα από τους δικούς μου ότι απλά με σκέφτονται-να πουλάω εγώ κι άλλοι 5-6 νοματαίοι σε κάτι κατά λάθος πελάτες(βασικά κι εκείνοι δεν ξέρανε τί ήσαν).

Μιζέριασα σαν τότε στο νησί.Ασφυκτιούσα.Έβλεπα το κινητό κάθε 3-4 λεπτά.Μια την ώρα,μια για ένα μήνυμα.Μπερδεύτηκα μες στις σκέψεις μου.Σπληνάντερα είχαν γίνει τώρα εκείνες.Καλύτερα να τις έτρωγε κάποιος χριστιανός.Έτσι τουλάχιστον θα είχα ένα ψεύτικο χαμόγελο κουκλίτσας.Είχα τονίσει και τα χείλη μου με έντονο ροζ και make-up για πιο ομοιόμορφο αποτέλεσμα οπότε κι η απόσταση από την ιδέα της πορσελάνινης κούκλας δεν απείχε και πολύ.Έστεκα εκεί δίχως να κουνιέμαι.Πίσω από τον πάγκο.Όρθια.Οκτώ ώρες(να'ναι οι ώρες μου).Τα μάτια μου δεν ανοιγόκλειναν πια.Ήμουν υπνωτισμένη.Καλύτερα να είχα πάρει πρέζα.Περισσότερα αντανακλαστικά θα είχα.

Η αποζημίωση όμως ήρθε χθες βράδυ στην υποτιθέμενη δύσκολη νυχτερινή βάρδια.Ξεκινήσαμε με ιστορίες για φαντάσματα και νεκροταφεία,μεταπηδήσαμε σε ταινίες και στις κοινωνικοψυχολογικές προεκτάσεις τους και καταλήξαμε να μιμούμαστε προϊστάμενους και συναδέλφους.Έριξα το γέλιο της αρκούδας.Αφού μόλις γύρισα σπίτι δυσκολευόμουν να κοιμηθώ λόγω της υπερέντασης.Μην νομίζεις.Και τώρα που σου μιλάω με δύο ώρες ύπνο είμαι.Να'ναι καλά οι κρέμες της Chanel οι οποίες συντηρούν και κρατούν με νύχια και με δόντια αυτό το νεανικό δερματάκι.

Until The Top

2009-04-18T10:28:00.005+03:00

ΧΕΙΜΩΝΑΣ-ΑΝΟΙΞΗ

ΘΑΝΑΤΟΣ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Η φίλη μου,η Κατερίνα...

2009-04-16T20:28:00.002+03:00

Είπα να μην γράψω τίποτα αυτές τις άγιες(?) μέρες.Να αφεθώ κι εγώ λίγες στιγμές μες στην σιωπή.Θέλεις η ανάγκη;Θέλεις το βίτσιο μου;Θέλεις γιατί βρίσκομαι σε μια κατάσταση με μοναδικές αλλαγές;
Όλα παίζουν.Έχω γεννηθεί για να λέω την αλήθεια.Κι ας πονάει αυτή.Σίγουρα δεν έχω γεννηθεί για να κάνω τους άλλους να υποφέρουν.Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος,πίστεψέ με.Δεν έχω τέτοιες ανεπανάληπτες ικανότητες.
Έκανα δηλώσεις αναμφίβολα.Σου είπα ειλικρινά όμως για ποιο λόγο σε ήθελα.Αν εσύ ονειρεύτηκες,δεν φταίω.Αν εγώ συνεχίζω να σου μιλάω το κάνω-όχι από πίεση-από συνήθεια.Θα πρέπει να σε κόψω μαχαίρι.Δεν μου αφήνεις άλλη εναλλακτική.
Βρίσε με,κατηγόρησέ με,αγνόησέ με μα πάνω απ'όλα ξέχασέ με.Βρίσκομαι αλλού.Κι εκεί που έχω πάει δεν υπάρχει χώρος για άλλον έναν.Είμαστε ήδη πολλοί.
Το κάνω να ακούγεται εύκολο ε;Δεν σου ζητώ την Άρτα και τα Γιάννενα.Σου ζητώ να κάνεις την προσπάθεια.Πρέπει να το κάνεις αυτό το ταξίδι της αποκόλλησης.Διαφορετικά θα πνιγείς κι εσύ μέσα σε αυτή την αφιλόξενη μήτρα που σε περικλείει.

Τελος

H σιωπή

2009-04-13T23:40:00.002+03:00

Τί σου φέρνει στο μυαλό ο παραπάνω τίτλος;
Καταρχήν το ομώνυμο κομμάτι των Ξύλινων Σπαθιών.Αλλά ακόμα και κολλημένος με την μουσική να μην είσαι,η σιωπή περιέργως κατέχει ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής σου.
Περισσότερες είναι οι ώρες που παραμένεις σιωπηλός κατά την διάρκεια της μέρας παρά όταν σε πιάνει λογοδιάρροια φερ'ειπείν.
Κατά την διάρκεια της σιωπής,μπορείς να σκεφτείς,να ονειρευτείς,να θυμηθείς,να υπολογίσεις,να χαζέψεις,να θαυμάσεις ΑΦΩΝΑ.Η σιωπή δεν είναι μια κατάσταση στην οποία ο εγκέφαλος δεν συμμετέχει.Τα μόνα που αδρανοποιούνται είναι οι φωνητικές χορδές.
Για κάποιους η κατάσταση στην οποία επικρατεί η παύση μπορεί να θεωρηθεί ανάπαυλα/ξεκούραση αλλά πολλές φορές και θάνατος.Έτσι κι εγώ-ούσα blogger περί τα 3 χρόνια-ανακαλύπτω μία-μία τις σιωπές άλλων συναδέλφων,οι οποίες ως επί των πλείστων έχουν έρθει απροσδόκητα.Αμελέτητα.Σχεδόν απροειδοποίητα.
Τελικά η blogόσφαιρα είναι η διπλή μας ζωή που άνα πάσα στιγμή μπορούμε να την σκοτώσουμε χωρίς να δώσουμε λογαριασμό σε κανένα ή μήπως είναι κάτι παραπάνω;

Συμφωνία

2009-04-10T16:59:00.004+03:00

Όταν όλοι θα φεύγουν για τους εξωτικούς τους προορισμούς(a.k.a χωριά τους),εγώ θα παραμένω στον καλογυαλισμένο,εντυπωσιακό και συνάμα πολυτελή πάγκο της Chanel.Για φέτος σου υπενθυμίζω ότι θα δουλεύω και Μεγάλο Σάββατο(μέχρι τις 23.00 that is) και την Κυριακή του Πάσχα.Την Δευτέρα δεν στην αναφέρω καν καθότι είναι δεδομένη η καλοτυχία μου.Εσύ,λοιπόν,ευφυή μου αναγνώστη,θα θυμάσαι ότι και φέτος τα Χριστούγενα και Πρωτοχρονιά(παραμονή και ανήμερα πρωί-νύχτα)τα περάσαμε μαζί στο Los Venizelos.Να,τότε που ήρθες και μου ζήτησες να σου πω τα χαρακτηριστικά του Allure Edition Blanche.Κι εγώ επειδή σε κοίταξα στα μάτια σου ήμουνα απόλυτα ειλικρινής και ακριβής και πρότεινα κι εκείνο το after shave για μια πιο ολοκληρωμένη περιποίηση.
Δεν μπορείς να πεις,σε περιποιήθηκα τα δέοντα.Το ευχαριστήθηκα κιόλας,αφού εκείνες τις μέρες δεν έχει κόσμο και προσπαθώ να ξεκλέψω κάτι από την προσμονή,χαρά κι ονειρεμένη διάθεση του κάθε ταξιδιώτη.
Αν,λοιπόν,εγώ παραδεχτώ ότι σου ρουφώ όλα αυτά τα αξιοζήλευτα συναισθήματα όταν εσύ φεύγεις,εσύ δεν θα με κατηγορήσεις για "κλέφτρα",ναι;

Art immitates...Art

2009-04-08T16:18:00.002+03:00

Το ζάρι

2009-04-06T20:12:00.002+03:00

Παλιά(στο Τέξας) υπήρχε μια οικογένεια ζαριών.

Ο Stewart(ο μπαμπάς),η Fay(η μαμά) κι ο Johnny(o ατίθασος υιός).

Η καθημερινότητά τους ήταν για πολλούς μάλλον βαρετή εώς και αδιάφορη.Κακά τα ψέμματα,η οικογένεια "Dice" δεν θα μπορούσε ούτε συμφωνία για reality να κλείσει.Ξέρεις,αυτό είναι ακόμα χειρότερο κι απ'την ταμπέλα.Τουλάχιστον όταν ο μπαμπάς είναι μπεκρής ή όταν η μαμά συμβαίνει να είναι η κουτσομπόλα της γειτονιάς τότε μάλιστα.Τότε μπορώ να πω ότι θα το έβλεπα.Μα-στο κάτω κάτω-έτσι δεν έκανε επιτυχία και το "Desperate Housewives";

Ο Johnny,ένα οκτάγωνο αγόρι,δεν λογάριαζε κανέναν.Ενίοτε έβριζε και την γιαγιά Patricia γιατί άλλαζε τα κανάλια της τηλεόρασης.Ούτε γκόμενα είχε ο βλάκας.Άσε που στο σχολείο έπαιρνε "D" στην γυμναστική.Το μόνο που ήξερε να κάνει ήταν να παίζει playstation και να μαγειρεύει αυγά τηγανητά.Σιγά τα ωά!

Μια μέρα καθώς πήγαινε να χτυπήσει ένα tatoo στην γωνία ανάμεσα στο 4 και το 2 βρήκε έναν χαρτοφύλακα σαν από αυτούς που βλέπει κανείς στις ταινίες και που περιέχουν εκατομμύρια να φάν' κι οι κότες.Δεν του άρεσε όμως το χρώμα κι επιπλέον βαριότανε να σκύψει(είπαμε δεν ήταν κι αθλητής).

Στην επόμενη διασταύρωση "Smith και Johnsson's" έχασε τον δρόμο.Σκέφτηκε να ρωτήσει κάποιον περαστικό αλλά μάταια.Κανείς δεν ήταν εκεί.Μπήκε μέσα σε ένα μπαρ.Εκεί αντίκρυσε για πρώτη φορά την σεξοβόμβα που έπαιζε λίγο πριν στο παιχνίδι του playstation "Infamous Κnives".Την ρώτησε για το μαγαζί που έψαχνε κι εκείνη ήρθε πολύ κοντά.Τόσο κοντά που αυτός αλληθώρησε.Του έσκασε μια τεράστια φούσκα "Big Bubble" στα μούτρα κι άρχισε να τον αγγίζει με την γλώσσα της για να πάρει αυτό που ήθελε περισσότερο:την τσίχλα της.

-Θα βγεις έξω,θα πηδήξεις δυο φορές,θα κάνεις έναν κύκλο γύρω από τον εαυτό σου κι έπειτα θα στρίψεις δεξιά.

"Δεν μπορεί,όλοι είναι βαλτοί;Όχι άλλη γυμναστική",σκέφτηκε κι αμέσως έτρεξε προς την έξοδο.Έτρεξε κι άλλο ώσπου λαχάνιασε.

Ξαφνικά,μια όαση μπροστά του.Χιλιάδες ραπανάκια ζουμερά κι έτοιμα να αποτραβηχτούν once and for all από την ρίζα τους τον περίμεναν για να τα γευθεί.Κι εκείνος;Εκείνος άρχισε να κυλιέται πάνω τους,να τα δαγκώνει,να γελάει,να γελάει δυνατά(υστερικά θα έλεγα) και να ανακατεύεται στα χώματα,στις λάσπες και να χάνεται.

Τελικά απλά πράγματα σε κάνουν ευτυχισμένο!

N V

2009-04-05T16:52:00.000+03:00

Παύση(τετάρτου)

2009-04-04T12:39:00.002+03:00

Αναρτήσεις (οκ),δισκόφρενα(οκ) ,τακάκια(οκ) ,αμορτισέρ(οκ) ,πηδάλιο τιμονιού(οκ),ηλεκτρονικός εγκέφαλος(#$%&*(#)
-Doctor,we're loosing the patient.

Α constant smile on my face

2009-04-03T13:43:00.003+03:00

Απόφαση

2009-04-01T21:48:00.005+03:00

Πέταξαν ψηλά.

Εκεί-με κομμένη την ανάσα-οι στιγμές έγιναν πιο αληθινές,πιο γεμάτες και με περίσσια σημασία.

Λίγο πριν.Το είχαν συμφωνήσει:Αφού αυτός ο κόσμος δεν τους χώραγε όλους έπρεπε να σκεφτούν κάτι ανατρεπτικό.Κάτι κορυφαίο.Κάτι έξω από τον ανθρώπινο νου.Αναμφισβήτητα ήταν κι οι δυο εύστροφοι και με ανεπανάληπτες ικανότητες αντίληψης.Κι αυτό αποδεικνύεται ότι λίγο πριν την απογείωσή τους υπέγραψαν κι οι δυο ΜΟΝΟ μ'ένα βλέμμα(δεν υπάρχει πιο ανεξίτηλο μελάνι από αυτό).

Κατά την διάρκεια της απογείωσης(ή μήπως πτώσης;) τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν και πάλι.Το μηδίαμα εκείνου μαρτυρούσε ότι είχε κάνει το απόλυτο συμβόλαιο με την ζωή.Κι εκείνη;Εκείνη κανόνισε στιγμιαία το επόμενο ραντεβού μαζί του.

Λίγες ώρες μετά.Στο νοσοκομείο οι γιατροί κάνανε απεγνωσμένες προσπάθειες να περισσώσουν ό,τι είχε μείνει από έναν "καμμένο" εγκέφαλο και δυο πολτοποιημένους πνεύμονες.
-Διάολε,με περιμένει κι η γυναίκα μου για φαγητό....Μηχανές σου λέει ο άλλος,σκέφτηκε ο εν υπηρεσία χειρούργος ιατρός.
Ακόμα και να τους σώζανε όμως...εκείνη θα έμενε ένα φυτό κι εκείνος δεν θα μπορούσε να πάρει μιαν ανάσα,βρε αδερφέ.

Την άνοιξη στο σημείο του ατυχήματος κι αριστερά και κάτω από εκείνες τις γαμημένες ταμπέλες για "Σούνιο" φύτρωσαν αμέτρητα λευκά λουλούδια.Τελικά εκείνος ο καφές δίπλα στο ναό του Ποσειδώνα είναι πολύ ακριβός.Μην τον προτιμήσετε!

Quiz

2009-03-31T19:07:00.004+03:00

Μου έχει κοπεί η όρεξη(τώρα τρώω μόνο ΣΚΑΤΑ)
Δεν μπορώ να κοιμηθώ τη νύχτα(τελευταίως οι τσόντες είναι χάρμα οφθαλμών)
Δυσκολεύομαι στο να συγκεντρώνομαι(ανέκαθεν αυτή η δυσκολία υπήρχε)
Ονειρεύομαι(με ορθάνοιχτα μάτια)
Ακούω μουσική(και μαζί με μένα και ο γείτονας)
Ακούω μουσική(αστάματητα)
Παίζω πιάνο(κυρίως μαλακίες)
Γκρινιάζω με το παραμικρό(και δεν έχω περίοδο)
Ο χρόνος για μένα έχει σταματήσει(pioneering,innit?)
...(εδώ σε αφήνω ελεύθερο να αυτοσχεδιάσεις)

ΤΙ ΕΙΝΑΙ????

16:26

2009-03-30T18:04:00.001+03:00

Evolution

2009-03-30T10:23:00.003+03:00

Ένα κοριτσίστικο ημερολόγιο περιέχει καρδούλες,αστεράκια και το χρώμα που κυριαρχεί είναι το φούξια-ροζ,μωβ ή κόκκινο.Tα κοριτσάκια στην ηλικία των 5 δεν θέλουν να βλέπουν μπροστά τους αγοράκια ούτε κατά διάννοια.Παίζουν με barbie ή με το λάστιχο στην αυλή του σχολείου.Αγαπάνε πολύ την Hannah Montana.Ακούνε συνήθως Μιχάλη Χατζηγιάννη.
Ένα αγορίστικο ημερολόγιο...χμμμ....μάλλον δεν υπάρχει.Πάντως αν υπήρχε θα ήταν μπλε,πράσινο,σκούρο μωβ.Τα αγοράκια στην ηλικία των 5 γίνονται λίγο βίαια.Κοροιδεύουν συχνά.Από τότε μάλιστα ξεκινάνε το ατελείωτο ταξίδι του κυνηγιού μιας μπάλας.Παθιάζονται.Τους αρέσει η μπάλα στις αλάνες.Όταν γυρνούν σπίτι καταιδρωμένα και βρώμικα(τύφλα να'χει ο Dirty Harry)η μάνα απελπίζεται καθότι αυτή την φόρμα την είχε μόλις πλύνει.Τους αρέσει να παίζουν playstation(αυτή μάλιστα η συνήθεια θα τους συντροφεύει εφ'όρου ζωής).Και παρακολουθούν ανελλειπώς μπάλα(σε όλες της τις εκδοχές).
Δέκα χρόνια αργότερα.Το κορίτσι αρχίζει να γίνεται γυναίκα.Για πρώτη φορά αναγνωρίζει το μαύρο ως όμορφο χρώμα.Τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα ξεκινούν κι η ανάγκη για μια αγκαλιά(κι όχι από την οικογένεια)γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη.Οι μουσικές της επιλογές εκρομαντικεύονται και πλέον η ίδια αναζητά ένα νόημα ανάμεσα στους στίχους και την μελωδία.Πλέον το σώμα έχει αποκτήσει καμπύλες κι οι στυλιστικές επιλογές σίγουρα δεν της επιτρέπουν κοριτσίστικες παρεμβολές.
Δέκα χρόνια αργότερα.Το αγόρι αρχίζει να γίνεται άνδρας.Ο ρόλος του μάγκα είναι κάτι που διεκδικεί.Το τσιγάρο τον βοηθάει σε αυτό.Θα αμφισβητήσει για πρώτη φορά τους αγαπητούς γονείς του και θα επηρεαστεί από τους φίλους του με μια σχετική ευκολία.Αν δεν ακούει heavy metal σίγουρα θα ακούει Goin'Through.Επίσης έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με το αλκοόλ και το μουνί.Για το τελευταίο θα αναγκαστεί να το κυνηγήσει όπως κάποτε έκανε με την μπάλα.Κι ύστερα θα θέλει κι άλλο κι άλλο κι άλλο.

Οι διαφορές(μέρος 2ο)

2009-03-28T12:35:00.001+02:00

Οι διαφορές

2009-03-27T12:54:00.000+02:00

Σα βγεις στον πηγαιμό για το σπιτάκι...

2009-03-23T20:44:00.003+02:00

Σήμερα νιώθω ότι είναι Σάββατο.Σ'αυτό συμβάλλει το ρεπό μου,η διάθεσή μου,η ησυχία στους δρόμους για κάποια ανεξήγητη αιτία.Μέχρι που πριν από λίγο με πήρε η υπεύθυνή μου τηλέφωνο(που ποτέ δεν με παίρνει σουκού) κι ανησύχησα.Τελικά είναι Δευτέρα.Do'h!
So,η εβδομάδα ξεκίνησε λίγο άσχημα με την μανούλα μου να παθαίνει ένα σοκ σαν βρήκε το παράθυρο του αυτοκινήτου σπασμένο μετά το κολυμβητήριο και το κινητό άφαντο και με μένα να κάνω ψυχολογική υποστήριξη 09.00(κανονικά ξυπνάω 10.00 και δεν το διαπραγματεύομαι).Ηθικό Δίδαγμα:Κολυμπάμε πάντα με το κινητό στην τσέπη.
Κι ενώ όλα αυτά συνέβαιναν στο Νου Ψου,κάπου κοντά στην Αγ.Βαρβάρα στο Χαλάνδρι, έφτανε το ωραιότατο κρεβατάκι μου από το La maison Coloniale για να αναπαυθεί στο ηλιόλουστο δωμάτιό μου και να γνωριστεί επιτέλους με εκείνο το στρώμα-που μήνες τώρα είναι μόνο(κι όχι μονό)-το οποίο ήρθε all the way from the U.K.
Ήρθε κι ο κύριος security και φτιάξαμε κι ένα συμβόλαιο στα μέτρα μας και για την ασφάλειά μας.Μα πάνω απ'όλα συντόνισα τα κανάλια της τηλεόρασης για περισσότερες νύχτες προβολής ταινιών με φίλους ή και χωρίς.
Κατόπιν-κι αφού είχε ξεπεράσει το πρωινό σοκ-κατέφθασε κι η μάνα μου για περισσότερα πάρε-δώσε(ω ναι,η παλιά Σούλα γύρισε ανεπιστρεπτί) κι έτσι μου γέμισε το απόγευμα χωρίς να μπορώ να πω κιχ.
Θύμησέ μου όταν μείνω μόνη να έχω σένσορες απειλής "μανούλας" ενός χιλιομέτρου.