Sunday, May 23, 2010

Σ'ευχαριστώ

Έχω γνωρίσει πολύ διάσημους και λιγότερο διάσημους ανθρώπους.Ανθρώπους που είναι γνωστοί μόνο στο πανελλήνιο μα και ανθρώπους παγκόσμιας αναγνώρισης.Τον Μάνο Αντώναρο τον γνώρισα πριν κάμποσα καλοκαίρια.Δεν έχει σημασία πότε.Άλλωστε η δύναμη μιας φιλίας δεν είναι ανάλογη του χρόνου που περνάς με τον άλλον αλλά της ανάμνησης εμπειριών και κουβεντών που έχεις κάνει μαζί του.
Είχε νοικιάσει εξοχικό σπίτι στο ίδιο συγκρότημα που μένω κι εγώ με την οικογένειά μου κάθε καλοκαίρι.Λίγες μέρες πριν την συνάντησή μας προϋπήρχε ένα σούσουρο στην γειτονιά για τον ερχομό του.Συχνά-πυκνά περνούσα έξω από την βεράντα του κι έριχνα κλεφτές ματιές για να διαπιστώσω αν όντως ίσχυε.Είχα καλή δικαιολογία για αυτήν μου την βόλτα:ο σκύλος μου έπρεπε να κατουρήσει-ενίοτε στον θάμνο που χώριζε την βεράντα του από τον δρόμο.
Ήμουνα περήφανη όμως.Δεν ήθελα ούτε 'καλημέρα' να του πω γιατί θα νόμιζε ο ίδιος-μα πάνω απ'όλα οι γύρω-ότι 'γλείφω'.Γι'αυτό λοιπόν τον σνόμπαρα εν πλήρη συνειδήση.Ώσπου μια μέρα μιλούσα με την γειτόνισσά του(αυτή στο πάνω διαμέρισμα κι εγώ στον δρόμο) περί ανέμων και υδάτων κι εκείνος αυθόρμητα μας προσκάλεσε για έναν καφέ στο σπιτικό του.Έτσι απλά.Χωρίς κανέναν δισταγμό.
Δίχως κανένα δισταγμό έτεινα κι εγώ προς τις πολυθρόνες της βεράντας του περισσότερο από περιέργεια παρά για να πιω έναν καφέ.
Ο Μάνος θέλει να μαθαίνει τα πάντα για σένα.Που γεννήθηκες.Πώς λένε τους γονείς σου.Τι σπούδασες.Ποια τα όνειρά σου.Είναι καλός συνομιλητής.Ιδίως όταν εκνευρίζεται και σηκώνει την φωνή του.Δεν θα συμφωνήσεις στα πάντα μαζί του.Ίσως γιατί σε κάποια θέματα(βλ. τεχνολογία) είναι απόλυτος.Για εκείνον δεν ρώτησα ποτέ.Ξέρετε γιατί;Διότι μέσα στην κουβέντα έραβε μπαλωματάκια με τις δικές του εμπειρίες.Η σύγκριση του ελληνογερμανικού με το ελληνικό σχολείο,η συμβολή της Ρούλας Κορομηλά στην τηλεόραση κι η μετάλλαξη των ελληνικών αυτιών στην υποδοχή ενός νέου κύματος τραγουδιού(καλού ή κακού-εσείς θα το κρίνετε),ο υπολογιστής και τα παιδιά,τα ραδιοφωνικά του χρόνια είναι λίγα μόνο από τα θέματα που θυμάμαι να του αρέσουν να συζητά.
Όταν τον είχα πρωτογνωρίσει εγώ έμενα τους χειμώνες στην Αγγλία για να κάνω αυτό που οι περισσότεροι Έλληνες επιθυμούν όταν τελειώσουν τις σπουδές τους:να βρούνε δουλειά.Είχε ενθουσιαστεί τόσο πολύ με το αντικείμενο που είχα σπουδάσει.Αλήθεια σας λέω.Περισσότερο κι από μένα την ίδια.Αφού από μέσα μου έλεγα 'κατούρα και λίγο'.Μια φορά μου είχε ζητήσει να γράψω μουσική(γιατί αυτό κάνω ή τουλάχιστον έκανα)για κάτι σποτάκια που έφτιαχνε για το κανάλι εννέα.Τεχνολογία όμως στην Ελλάδα δεν είχα για να έχω ένα άρτιο αποτέλεσμα,χώρια που είχα χώσει ένα ταλαίπωρο μουσικό φίλο μου να μου δανείσει τον εξοπλισμό του και σιγά-σιγά ο ενθουσιασμός μου/του κατρακύλησε.Δείγμα της δουλειάς εκείνης μπορείτε να δείτε και στο http://www.myspace.com/valisiavyza. Το κομμάτι με τον τίτλο 'manos' ήταν για εκείνον.
Ο Μάνος μου έδωσε πολλές ευκαιρίες.Κυρίως στην έκφραση.Χάρη στον Μάνο δημιούργησα μπλογκ.Ήταν μάλιστα ο πρώτος μου αναγνώστης.Μπορεί κι ο πρώτος σχολιαστής μην σας πω.Τον ευχαριστώ γιατί με το μπλογκ ξέφυγα από την ρουτίνα της ανεργίας και της ξενιτιάς.Μα το πιο σημαντικό απ'όλα είναι ότι έμαθα να γράφω.Να γίνομαι πιο αληθινή.Να φαντάζομαι ιστορίες.Να σκέφτομαι και να γράφω-όπως μαθαίναμε κάποτε στο δημοτικό.
Τον ευχαριστώ και για κάτι ακόμα.Έκανε δυο απόπειρες να μου βρει δουλειά όταν είχα πλέον επιστρέψει στην Ελλάδα.Η μία ήταν να δώσω συνέντευξη στο περιοδικό 'MAX' κι η δεύτερη στην βιβλιοθήκη του μεγάρου μουσικής.Για την πρώτη του είχα στείλει δύο κείμενα για να μου πει την γνώμη του.΄Ηταν εκείνη η χρονική στιγμή που άλλαξα το ύφος της γραφής μου.Μου είπε:
'Βαλίσια;Ξέρεις καμιά βρισιά;Γιατί δεν απελευθερώνεσαι λιγάκι;Αυτά που γράφεις είναι για γιαγιάδες και παππούδες και μάλιστα της καλής κοινωνίας'.Ή κάπως έτσι τέλος πάντων μου είχε πει.Όχι-όχι.Δεν μου έμαθε καινούριες βρισιές.Δόξα τον Θεό,ο πατέρας μου μου είχε δώσει τα φώτα του πιο πριν.Με ξεκλείδωσε τρόπο τινά.Με έκανε να πετάξω την γλίτσα των εκθέσεων ιδεών του λυκείου των περασμένων χρόνων.
Δεν καρποφόρησε ούτε η μία ούτε η άλλη συνέντευξη.Από τότε δουλεύω ως πωλήτρια στα αφορολόγητα του αεροδρομίου.Πουλάω αρώματα,κρέμες και καλλυντικά.Έχω (με συγχωρείτε για την έκφραση αλλά μόνο αυτή αρμόζει στην περίσταση) καυλώσει με την δουλειά αυτή.Την επέλεξα και με επέλεξαν μετά από δυο συνεντεύξεις.Πιο αξιοκρατικά δεν γίνεται.Μοχθώ για το μεροκάματο.Κουράζομαι από την ορθοστασία,το ωράριο και τις νυχτερινές βάρδιες αλλά χαλάλι.Είναι σαν να έχω φτιάξει το δικό μου σπιτικό φαί και να το προσφέρω στους δικούς μου κι όχι μια παραγγελία κέιτερινγκ με ωραίο περιτύλιγμα.
Ο Μάνος μου είχε πει να μην καθήσω παραπάνω από ένα χρόνο.Βρίσκομαι σχεδόν δύο πλέον.Αν έχω βολευτεί;Και βέβαια ναι.Αλλά,Μάνο,όταν εσύ θα φεύγεις για Ολλανδία,Γερμανία ή Θεσσαλονίκη(για έναν λόγο περισσότερο) ποια θα σου κουνάει το μαντήλι ΟΕΟ;

4 comments:

Radio Marconi said...

Από τα καλύτερα και τα πιο αληθινά που έχω διαβάσει.

Spy said...

Εντάξει μαντάμ.
Κι εμείς αγαπήσαμε αλλά δεν κάνουμε έτσι...
:P
:P
:P

koulpa said...

ααα κι εγώ νόμιζα ότι ξέμηνες στην πόλη.. δε σε έχω βάλει και στο ρουφιάνο του σαιντ μπαρ.. :):)
καλός ο βιοπορισμός.. αλλά χρηάζεται και μιά δημιουργική ποικυλία.. και η μουσική; τι έγινε η μουσική;.. :):)
την καλημέρα μου :):)

prozak said...

απίστευτα αληθινό και όμορφο κείμενο..!!!

κι εμείς σε ευχαριστούμε :-)