Tuesday, September 29, 2009

The β.β Project


Work In Progress

Friday, September 25, 2009

Σε λίγες μέρες

Σε λίγες μέρες θα ψηφίσω.
Σε λίγες μέρες θα πάρω τα αποτελέσματα των εξετάσεων.
Σε λίγες μέρες τελειώνει η προβολή του Νο.5.
Σε λίγες μέρες θα είμαι εδώ.
Σε λίγες μέρες θα δηλώσω την χειμερινή μου άδεια.
Σε λίγες μέρες θα αρχίσω να γράφω.
Σε λίγες μέρες θα έρθει η Γιούλη σπίτι να παίξουμε μουσική.
Σε λίγες μέρες θα δώσω το αυτοκίνητο για απόσυρση.
Σε λίγες μέρες θα φτιάξω κέικ σοκολάτας.
Σε λίγες μέρες θα υπάρχεις.
Σε λίγες μέρες οι μέρες θα μικραίνουν ακόμα περισσότερο.
Σε λίγες μέρες έχω πρωινό ξύπνημα στις 05.30.
Σε λίγες μέρες θα σε δω.
Σε λίγες μέρες(αύριο;)θα πάρω αποφάσεις.
Σε λίγες μέρες θα μπω σε ρυθμούς χειμερίας νάρκης.
Σε λίγες μέρες,σε πολλές....δεν γαμιέται.ΠΟΤΕ!

Monday, September 21, 2009

Ο καθένας με τον πόνο του.

Ξύπνησα με λίγο άγχος σήμερα.
Με πήρανε τηλέφωνο από την δουλειά.Αναλύω απ'το πρωί αποτελέσματα πωλήσεων.Ψάχνω να βρω τις ιδανικότερες συνθήκες για μια καλύτερη προώθηση.Κι ο λόγος για το Νο.5.Κι όλα αυτά μέχρι τις 30/09.
Μου λείπει πολύ η supervisor μου.Θέλω να έρθει σήμερα αν γίνεται.Μου λείπει η ξεγνοιασιά.Με εξιτάρει η ευθύνη.Μου λείπουν οι διακοπές.Νιώθω πολύ δημιουργική αυτή την εποχή.Επικρατεί μια γκρίνια στην ευρύτερη περιοχή του αεροδρομίου.Μου ανεβάζουν την αυτοπεποίθηση κάποιοι φίλοι.Με ενοχλούν διάφοροι.Με χαλαρώνει μια μπύρα έξω και κοντά στο σπίτι μου.Καιρός να κοιτάξω λίγο την υγεία μου με διάφορες εξετάσεις.Φοβάμαι.Απ'την άλλη παραμένω ψύχραιμη.Ό,τι κι αν είναι θα το αντιπετωπίσω.Νιώθω μόνη.Νιώθω ότι υπάρχει τουλάχιστον κάποιος(ένας)που με σκέφτεται.Πονάει η κοιλιά μου.Έχω όρεξη να φάω κέικ σοκολάτας.Θέλω να πάω συναυλία και να κάνω headbanging.Τα 'διάφανα κρίνα' έχουν διαλυθεί.Που είναι τα λεφτά,ΟΕΟ;Ασφάλεια ζωής.
Ετοιμάζομαι για μια ακόμα βάρδια του αεροδρομίου.Δευτέρα σήμερα και θα έχει λίγη δουλίτσα.Ταξιδεύουν οι φοιτητές και κάποιοι για καθαρά μπίζνες.Τον καιρό τον βλέπω ικανοποιητικό και καθόλου απειλητικό.Δεν θα βγω απόψε.Θα (ξανα)μπω στο fb και θα (ξανα)κάνω chat.Πειράζει;

Sunday, September 20, 2009

Καθυστερημένη ανάρτηση.

video

Thursday, September 17, 2009

Έτοιμοι;Πάμε!



O πατέρας του παιδιού μου θα ακούει Barry White.Τέλος.

Tuesday, September 15, 2009

Απιστία

Για τις εκλογές να μιλήσω;(όχι)
Για το τετραήμερο ρεπό μου να μιλήσω;(όχι λέμε)
Για τα βαφτίσια αυτής της ξινής της Παναγιωτοπούλου να μιλήσω;(Δεν είσαι καλά)
Για τον μοναχισμό να πω;(ΝΑ!Πάρε να'χεις)
Για το Facebook;(ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ)

Αγαπημένε μου αναγνώστη,

σου γράφω αυτό το γράμμα για να σε ενημερώσω ότι τις τελευταίες μέρες με έχει πιάσει ένα ιδιότυπο κόλλημα με το φατσομπούκι.Λίγο οι εμπνεύσεις που μου έρχονται κατά κούτελα,λίγο οι διαδικτυακοί μου φίλοι,λίγο τα μουσικά κομμάτια που μοιράζεσαι με τον γείτονα συντελούν στην μοναδικότητα αυτής της εφαρμογής και του δεσίματος που έχω κατά συνέπεια δημιουργήσει με αυτήν.
H προηγούμενη ανάρτηση ονομαζόταν "Back 2 u".Σε προετοίμασα τρόπω τινά για την εξαφάνισή μου.Δεν θέλω να έχεις παράπονο.Ο λόγος είναι σοβαρός και μάλιστα ανταγωνιστικός.Βέβαια,μιας και τα λέμε όλα πρέπει να ομολογήσω ότι και το msn έπαιξε τον δικό του ρόλο.Ώρες ατελείωτες ξοδεύω online.Δεν είμαι εξαρτημένη από την τεχνολογία.Το αντίθετο μάλιστα.Το κινητό μου είναι 2 1/2 ετών και με τα δύο πόδια στον τάφο κι εγώ δεν λέω να αγοράσω καινούριο.Από την άλλη έχω κοτσάρει ως gadget στην τσάντα μου το δημοσιογραφικό μου μαγνητοφωνάκι α)για να ηχογραφώ καινούριες μουσικές ιδέες που μου έρχονται ονειροκατέβατα β)για να φτιάχνω μουσικές εκπομπούλες και γ)για να ταλαιπωρήσω κανέναν άμοιρο εργοδότη μου σε περίπτωση που με εκβιάσει.
Το facebook λοιπόν για μένα είναι κάτι σαν κυψέλη μελισσών.Κάπου εκεί μέσα προσπαθώ να βρω την βασίλισσα και κάθε μέρα ανακαλύπτω και μια καινούρια στα status updates που κάνει ο φιλικός μου κύκλος.Είναι μαγικό να βλέπεις φωτογραφίες-ρεπορτάζ,φωτογραφίες-χαβαλέ και φωτογραφίες-αριστουργήματα τραβηγμένες μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου.Πολύ τις χαζεύω αυτές τις φωτογραφίες.Σαν να γίνομαι κι εγώ μέρος τους.
Γι'αυτό σου λέω.Είμαι αλλού.Μην με ψάξεις να με βρεις.Έχω βρει το ταίρι μου!

Σε ασπάζομαι,

Βαλίσια

Saturday, September 12, 2009

Back 2 U

Wednesday, September 09, 2009

Θέλω να γίνω άνθρωπος!

Που λες...
Κάθομαι στο παιδικό μου δωμάτιο κι αναρωτιέμαι:πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που έπαιξα Barbie για τελευταία φορά;Πόσο δυνατά άκουγα μουσική στην εφηβεία μου;Πόσο εύκολο ήταν(τελικά) να ξυπνάει κανείς στις 07.00 κι όχι στις 05.30;
Το αποφάσισα.Θα κάνω εισήγηση στην διεύθυνση του αεροδρομίου που θα ζητώ-λίγο εώς πολύ-όλες οι βάρδιες να ξεκινάνε δύο ώρες αργότερα.Δηλαδή έχουμε και λέμε:
Πρωινή:08.30-17.00
Απογευματινή:16.30-01.00
Βραδυνή:00.30-09.00.
Υπέροχα.Κι επειδή είμαι επικοινωνιακός τύπος η εν λόγω εισήγηση θα γίνει προφορικά με πουκάμισο μακρυμάνικο,στενό για να διαγράφεται το ανεπαίσθητα γυναικείο μου σώμα,φούστα μίντι και δωδεκάποντα μπορντό τακούνια πιπ-τόου.Θα σταθώ στο τελευταίο λέγοντάς σου ότι κάλλιστα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν κι ως όπλο εκβιασμού τύπου "Αν δεν αλλάξετε το πρόγραμμα,θα....(μισό λεπτό παρακαλώ...εδώ είναι που θέλεις να βγάλεις το παπούτσι αλλά το γ***μένο έχει κολλήσει στην πατούσα σου απ'τον ιδρώτα κι από την κίνηση που έφαγες λίγο πριν στην Μεσογείων)...σας το φέρω στο κεφάλι".Αν μπορούσα( σε προειδοποιώ ότι μπορείς να σταματήσεις-ανά πάσα στιγμή-να διαβάζεις αυτή την ανάρτηση καθότι πρόκειται περί κλαψομουνίασης για την πρωινή βάρδια που έπειτα από ένα χρόνο εργασίας μου δεν μπορώ ακόμα να την συνηθίσω- και να πας να δεις και λίγο eurobasket)να κοιμάμαι δύο ώρες παραπάνω θα ήμουνα ένας ευτυχισμένος άνθρωπος.
Διάφορες σκέψεις μου έχουνε περάσει από το μυαλό για το πoιο θα ήταν το ιδανικό επάγγελμα για μένα.Υπάλληλος σε βιβλιοπωλείο;Οδηγός επαγγελματικού φορτηγού(κοινώς νταλικέρισα);Μακιγιέρ νεκρών;Αεροσυνοδός;Παρουσιάστρια δελτίου καιρού;Σίγουρα όχι υπάλληλος γραφείου.Νομίζω πως διαγράφεται μια σπουδαία καριέρα μπροστά μου.Δεν βρίσκεις;
Στο θέμα μας όμως...θα ξυπνήσεις αύριο μαζί μου στις 05.30;Μια καλημέρα επιζητώ!

Monday, September 07, 2009

Ο γέροντας

Σ'ένα μακρυνό χωριό,εν ονόματι Μέντε,ζούσε ένας γέροντας.Η ηλικία του ήταν απροσδιόριστη,αλλά όλοι οι συγχωριανοί του είχαν μεγάλο σεβασμό προς αυτόν.Δεν παντρεύτηκε ποτέ.Δεν έκανε ποτέ παιδιά.Στο χωριό αυτό μετακόμισε σε μεγάλη ηλικία.Κανείς δεν ήξερε το παρελθόν του.Εκείνος όμως είχε τόσες εμπειρίες να μοιραστεί.Από λεπτότητα δεν μιλούσε ούτε για τα δικά του προσωπικά,ούτε των άλλων παρόλο που πολλοί προσπάθησαν να ανακαλύψουν έστω κι ένα στοιχείο του παρελθόντος του.Μάταια όμως.Όλα αυτά που είχε ζήσει είχαν αποτυπωθεί μόνο στον πάπυρο που βρισκόταν μέσα σε μια δερμάτινη θήκη καλά κρυμμένη στην καταπακτή του πέτρινου οικήματος όπου έμενε.
Μια παλιά φωτογραφία πάνω στο τζάκι του μαρτυρούσε ότι-όντας νέος-υπήρξε γοητευτικός.
Η Εστέλλα,η κόρη της κυρίας Έλεν η οποία φρόντιζε προσωπικά το φαγητό του γέροντα,επισκεπτόταν συχνά την οικία του.Είχε κατακόκκινα μάγουλα,χρυσές μπούκλες και λεπτά άκρα.
Όποτε έμπαινε μέσα,μαζί της έμπαινε κι ο ήλιος.Κάπου στην γωνία απέναντι από την βιβλιοθήκη στεκόταν σκονισμένο ένα παλιό καφέ πιάνο.Οι νότες του είχαν χρόνια να τραγουδήσουν κι όταν τις πατούσε κανείς αναδυόταν ένα στρώμα σκόνης σαν καπνός που εγκαταλείπει το στόμα ενός μανιασμένου καπνιστή.Η μικρή Εστέλλα το χάζευε πάντα από μακρυά.Η μητέρα της της είχε μάθει τρόπους-θα έλεγε κανείς-από τότε που την είχε στην κοιλιά της.
-Αύριο να φέρεις τον κύριο Τζανικιάν από την πόλη να κουρδίσει το πιάνο.Από αύριο θα μπορείς να παίζεις όποτε θέλεις,της αποκρίθηκε χωρίς να την κοιτάει στα μάτια και δήθεν προσκολημένος στο βιβλίο που διάβαζε.
Εκείνη κούνησε το κεφάλι κι έτρεξε έξω από την χαρά της.Η επόμενη μέρα θα ήταν για εκείνη το ξεκίνημα μιας παιδικής αγάπης.

Πράγματι,η επόμενη μέρα ήρθε και το μικρό κορίτσι επισκεπτόταν πια τακτικά το καφέ πιάνο του γέροντα.Ενίοτε έφερνε μαζί της σπιτική μαρμελάδα βερίκοκου ή και το γνωστό κέικ της μαμάς "κεικ καρότο" για να τον ευχαριστήσει για το δώρο που της έκανε καθημερινά.

Ένα απόγευμα η Εστέλλα κατέφθασε αργοπορημένη,ιδρωμένη και φοβισμένη μήπως δεν έβρισκε τον γέροντα σπίτι.Η πόρτα ήταν μισοανοιχτή.Έκανε ένα βήμα μπροστά.Τα ξύλα στην φωτιά σιγόκαιαν,ενώ το βιβλίο που διάβαζε ο γέροντας ήταν αναποδογυρισμένο πάνω στην πράσινη βελούδινη πολυθρόνα.Αποφάσισε ότι εκείνο το απόγευμα δεν θα έπαιζε μουσική.Προχώρησε προς τους διαδρόμους που οδηγούσαν στα δωμάτια.Δεν ήταν σίγουρη αν ήθελε να βρει κάπου εκεί μέσα τον γέροντα ή όχι.Ήθελα να περιπλανηθεί λίγο ακόμα.Στο βάθος του διαδρόμου υπήρχε μια ανοιχτή καταπακτή και μια σκάλα που οδηγούσε στο κάτω μέρος του σπιτιού.Μερικές φορές τα παιδιά δεν έχουν καμία αίσθηση του φόβου γι'αυτό κι εκείνη με θάρρος-σχεδόν με θράσσος-άρχισε να κατεβαίνει τις σκάλες δυο-δυο.Το σκοτάδι διαλύθηκε μονομιάς όταν πλησίασε τις κουρελιασμένες κουρτίνες και τις άνοιξε διάπλατα.Το δωμάτιο στο οποίο βρισκόταν ήταν άδειο.Μόνο ένα παλιό αναλόγιο υπήρχε σε μια άκρη κι αυτό άνευ σημασίας.Αν παρατηρούσε όμως κανείς καλύτερα θα έβλεπε ότι πίσω από το ανάγλυφο κλειδί του σολ ήταν τοποθετημένο ένα δερμάτινο,μακρόστενο πράγμα.Έτεινε να το πάρει.Κι εκείνη την στιγμή άκουσε τα βαρειά βήματα του γέροντα πάνω απ'το κεφάλι της.Ήξερε ότι αυτό που έκανε δεν ανταποκρινόταν στις αρχές που διδάχτηκε από τα γενοφάσκια της αλλά η επιθυμία ενός παιδιού μπορεί να κινήσει γη και ουρανό.Έτσι λοιπόν,κρύφτηκε σε μια ντουλάπα σε περίπτωση που ο γέροντας εμφανιζόταν.Εκεί μέσα άρχισε να λύνει το κορδόνι της θήκης κι εν συνεχεία πήρε το ένα και μοναδικό χαρτί που υπήρχε μέσα:Mια φωτογραφία.Ένας άνδρας,ίδιος με αυτός στην φωτογραφία του τζακιού,η γιαγιά της κι ένα μωρό.

Saturday, September 05, 2009

Autumn shopping

Δεν είμαι ακριβή γκόμενα.Ούτε οι τσάντες μου αρέσουν.Προτιμώ τα παπούτσια και τα εσώρουχα.Βέβαια,αν μου χαρίσεις μια από δαύτες,δεν θα πω όχι.

Παλιότερα οι οίκοι μόδας χρησιμοποιούσαν μοντέλα κατά κόρον.Πλέον το ρούχο,το αξεσουάρ,το υπόδημα πρέπει να έχει προσωπικότητα!
Κυρίες και κύριες,η Lilly Allen για την Chanel:



Wednesday, September 02, 2009

Επανένταξη

-Επανερχόμαστε στο πρόγραμμά μας.
Κάπως έτσι θα ξεκινούσε ένα τηλεοπτικό σόου μετά από ολιγόλεπτο διάλειμμα.Έτσι κι εγώ αποφάσισα ότι ο Αύγουστος ήταν η δική μου διακοπή για διαφημίσεις.Δεν πήγα πουθενά.Αν θυμάσαι καλά μιλούσα για κάποια Σαντορίνη,αλλά τα μάτια μου την έβλεπαν μόνο στις οθόνες του αεροδρομίου:μια στις αναχωρήσεις και μια στις αφίξεις.
Έμπαινα στο φατσομπούκι κι όλοι είχαν βαλθεί να με ενημερώσουν για το ποιος είναι ο επόμενος προορισμός τους.Δεν λέω,καλά κάνανε.Αλλά εδώ που τα λέμε η Αθήνα ήταν ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ τον δεκαπενταύγουστο.
Λοιπόν,αυτή η διακοπή από το μπλογκ τον όγδοο μήνα του χρόνου μου κάνει καλό.Δες το σαν αποτοξίνωση.Μια μακροσκελή περισυλλογή.Μια μουσική παύση.Θυμάμαι-μικρότερη ούσα- να το κάνω και με το πιάνο.Δεν το άγγιζα τους θερινούς μήνες.Ακόμα κι όταν υπήρχαν στιγμές που θα ήθελα να παίξω 5 λεπτά,δεν το έκανα.Και μετά το καλοκαίρι αισθανόμουν τον απόλυτο οργασμό μαζί του.Σαν αυτό που κάνουν στο ταντρικό σεξ.
Και τώρα που είπα για σεξ.Τι άλλα;Καλά;Τα παιδιά;

Εικόνες:μια ασφυκτική κίνηση στην Μεσογείων(ύψος Νομισματοκοπείου),μια γεμάτη από μαυρισμένα παιδάκια παιδική χαρά,μια πολυεθνική εταιρεία με ονειροπαρμένους υπαλλήλους,ένα χιλιοπατημένο από σαγιονάρες αεροδρόμιο,μια σκονισμένη χειμερινή ταβέρνα,ένα τρυπημένο μισοφουσκωμένο στρώμα σ'έναν κάδο απορριμάτων,ένα ζευγάρι-προιόν καλοκαιρινού έρωτα-στην μαρίνα του Φλοίσβου,το τελευταίο κιλό παγωτού βανίλιας στην κατάψυξη,μερικές μη ταξινομημένες φωτογραφίες στο desktop του υπολογιστή,το μισοάδειο αντιηλιακό λάδι στην τσάντα παραλίας.

Tuesday, September 01, 2009

Το νησί


Είμαι ένα νησί. Ένα νησί που η βόρεια μεριά του είναι γεμάτη από πεύκα, θάμνους και μολόχες. Εκεί που το χώμα είναι εύφορο και καρπερό. Όλοι αναγνωρίζουν την ομορφιά αυτής της πλευράς του νησιού. Ουδείς δεν την αμφισβήτησε, ουδείς δεν αρνήθηκε την γνωριμία του με αυτήν.
Όταν τύχει κι έχει επισκέπτες-για να τους ευχαριστήσει-γεννάει νότες μέσα από τα έγκατα της γης. Τώρα τελευταία ακούγεται κι ένα πιάνο να τις συνοδεύει. Αύριο θα έρθει η σειρά του τσέλου να παίξει την μελωδία κι αυτό δεν το διαπραγματεύεται.
Η μαγεία του νησιού αυτού δεν διαφέρει σε τίποτα με την μαγεία ενός άλλου που βρίσκεται κάτι λίγα ναυτικά μίλια μακριά. Θα έλεγε κανείς ότι μοιάζει σχεδόν με όλα τα νησιά της γης: με τα φυσικά λιμάνια του, με τις αμμώδεις παραλίες του, με τις κρυμμένες σπηλιές του, με τα βότσαλά του, με τους μόνιμους κατοίκους του (a.k.a καβουράκια).
Δυστυχώς όμως αυτή η πανέμορφη πλευρά του νησιού μαστίζεται κάθε χειμώνα από βοριάδες και κρύα που έρχονται από πολύ μακριά. Κάθε ίχνος ζωής ή ομορφιάς εξαφανίζεται κι η βόρεια πλευρά του νησιού μένει μόνη της, άσχημη κι ανίκανη να αντιμετωπίσει τρικυμίες, καταιγίδες, παγωνιές.
Υπάρχει κι η νότια πλευρά του νησιού. Σε αυτή δεν υπάρχει ζωή ούτως ή άλλως. Επικρατεί ξηρασία καθόλη την διάρκεια του χρόνου. Φαντάζει τοπίο παρθένο μα τόσο σκοτεινό. Αυτή η ασχήμια της είναι ένας από τους κύριους λόγους που οι τουρίστες δεν την προτιμάνε. Κι όμως, από εκεί πηγάζουν όλες οι μελωδίες που ευφραίνουν τα αυτιά των επισκεπτών. Ναι. Αυτοί που κατακλύζουν τις παραλίες της βόρειας πλευράς..
Αυτοί που δεν αξίζουν ούτε ένα στρέμμα ιδιοκτησίας πάνω του. Από εκεί βλέπει κανείς πεντακάθαρα την δύση και την ανατολή, όταν στην βόρεια πλευρά οι λόφοι με τα ψηλά πεύκα τους εμποδίζουν ακόμα και να την διακρίνουν. Θα μπορούσε να είναι ένα φιλόξενο μέρος αλλά με κίνδυνο να μην αφήνει κανέναν να το εγκαταλείψει. Η νότια πλευρά του νησιού έχει ψυχή. Ακατέργαστη κι εκμεταλλεύσιμη.Μια φορά την επισκέφτηκε ο μάγος Γιου. Της έδωσε την ευκαιρία να επιλέξει μεταξύ ταλέντου και ομορφιάς. Κι εκείνη διάλεξε το πρώτο. Τί μαλάκω! Και τώρα έχει μείνει μόνη. Μόνη με τις νότες της.Μόνη με την μοναξιά της. Εγώ θα έπαιρνα ένα βότσαλο και θα χτυπούσα τον μάγο με δύναμη στο κεφάλι. Αλλά αυτή είμαι εγώ. Κι εγώ είμαι ένα νησί…