Sunday, June 28, 2009

Γένους Θηλυκού

photographer:Spiros Katopodis
(Στην φωτό διακρίνετε την απογύμνωση της μίας και μοναδικής κιθάρας υπό το άγρυπνο βλέμμα της ιδιοκτήτριάς της)

Saturday, June 27, 2009

Tι με περιμένει;

Επιτέλους το ρεπό έφτασε μετά από ικεσίες σε Θεούς και δαίμονες,τάματα σε εκκλησίες,υποσχέσεις στον ελληνικό λαό κι τέσσερις εξαντλητικές βάρδιες.
Ειδικά οι τελευταίες δύο μέρες ήσαν κάτι παραπάνω από 48 ώρες κι αντιμετώπισα δυσκολία(άκουσον-άκουσον)στο ξύπνημα που άλλοτε σηκώνομαι με το πρώτο "ντριν".
Το μόνο που με σώνει τις επόμενες μέρες είναι το διήμερο σεμινάριο στο εξωτικό Sofitel και τα διαλείμματα για μπάνιο στο μαγευτικό,εντυπωσιακό,παραδεισένιο Σούνιο.
Ξέρω ότι ο Ιούλιος θα είναι ακόμα πιο απαιτητικός.Ήδη η επικοινωνία με το Παρίσι φαντάζει σαν εχθρός προ των πυλών,αλλά έχω προμηθευτεί πανοπλίες,ασπίδες,αξίνες κι είμαι πια ετοιμοπόλεμη.Ευτυχώς έχω την αμέριστη συμπαράσταση της ομάδας Σανέλ οπότε είμαι κάπως πιο εφησυχασμένη για το τι μέλλει γενέσθαι.
Άσε που πρέπει να ξεκινήσω και τα beaute μου όπου να΄ναι γιατί λίγο η εφίδρωση,λίγο το καυσαέριο,λίγο οι ελάχιστες ώρες ύπνου θα πρέπει να προσέχομεν για να έχομεν.Για φέτος το καλοκαίρι λοιπόν θα κάνω peeling για την ισορρόπηση της λιπαρότητας(εσείς οι άνδροι μπορείτε να μην συμμετέχετε αν θέτε σε τούτο το μέρος της συζήτησης...εκτός κι αν έχετε κάποια ένσταση) και θα συνεχίζω με την υπέρτατη μάσκα ενυδάτωσης.Κάθε τέσσερις μέρες μανικιούρ και κάθε δέκα πεντικιούρ.Τα μαλλιά δεν τα πειράζουμε το καλοκαίρι.Περνάνε που περνάνε την ταλαιπωρία μην τα κατσιάσουμε κιόλας.Τί άλλο;Το βάψιμο το κατέχουμε,το άρωμά μας για το καλοκαίρι 2009 είναι το Chance Eau De Parfum και το μόνο που μας λείπει είναι κάποιος που θα μας απλώνει την κρέμα σώματος στην πλατούλα.
Μιας κι αναφέρθηκα σε άρωμα,σήμερα το μεσημέρι-μόλις γύρισα από την δουλειά-με περίμενε ο ανηψιός μου(ετών σχεδόν τρία)και καμαρωτός-καμαρωτός με ρωτάει:
-Noνά,νονά,τί φοράω;
-Χμμμφφφ.....για να σε μυρίσω.Terre D'Hermes!Είσαι και πολύ μάγκας!

Thursday, June 25, 2009

O Λευτέρης

Γείτονας.
Με κεφάλι αυγού.
Και σώμα ντεκαβλέ.
Τραγουδά.Φάλτσα.
Έχει μάνα(ΚΑΙ πατέρα).
Έχει σίδερο.
Κάνει και μπουγάδα.
Με σκόνη από πολτοποιημένα καβούρια.
Τσιγκούνης που είναι ο κερατάς.
Αλλήθωρος.
Έχει δυο γκόμενες.
Άκωλος.
Τσιλιβίθρας.
Μπλιαχ.
Τώρα οι γκόμενες πήγαν τρεις και πέντε πρώτα λεπτά.
Έχει και Msn.
Aλλά όχι blog.
Tί;
Άνοιξε ο Λευτέρης λογαριασμό;
Φακ.
Πράσινη τουαλέτα.Ροζ χέστρα(τί γούστο;)
Δεν έχει σκύλο.
Ούτε τατουάζ.
Δουλεύει.
Δεν ξέρω που,νταξ’;
Βλέπει τηλεόραση.Στην ταράτσα.(για να πιάνει καλά η κεραία)
Ήρθε κι ο νοτιάς και τον πήρε και τον σήκωσε.
Ευτυχώς.
Η κηδεία θα γίνει στο διπλανό χωριό.

Tuesday, June 23, 2009

Στον Χ Bαλεντίνο



Όπου "x" γκριζομάλλης,με μηχανή,με σκύλο(ή χωρίς),με χιούμορ και που θα λέει κάθε μέρα "Σ'αγαπάω,Βαλιτσάκι μου".

Υ.Γ:α)Δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι,αλλά...νιoνιό γιοκ!(για σήμερα τουλάχιστον)
β)Αν τον βρείτε να του πείτε ότι θέλω μια μέρα εκεί που δουλεύω να έρθει(ας βρει έναν τρόπο να περάσει απ'τον έλεγχο)να με πάρει στην αγκαλιά του μπροστά σε όλες τις "σκύλες" προισταμένες,να μου δώσει ένα φιλί,να με κοιτάξει στα μάτια και να μου δείξει δύο εισιτήρια για Νέα Υόρκη....
Kι όλοι να κοιτούν αποσβολωμένοι κι εμείς να χαιρόμαστε τον έρωτά μας κάπου ανάμεσα στην Chanel και στην Escada(τίτλοι του τέλους και το O.S.T-που μόλις ακούσατε-της δικής μας ζωής).

Monday, June 22, 2009

Λίγο πριν το ξημέρωμα

…Browsing through a classical music collection κάπου μέσα στο αεροδρόμιο

-Σου αρέσει η κλασσική μουσική;
-Τι σόι μουσικός θα ήμουν;
-Είσαι μουσικός;
-Είμαι κι αυτό κι ένα κορίτσι της Chanel.
-Δουλεύεις καιρό εδώ;
-10 μήνες.Εσύ;
-Πολλά.Απ’το ανατολικό.
….(παύση)…
(ταυτόχρονα)
-Το όνομ..
-Είμαι η Βαλ…
…(γέλια)

-Κάνεις διάλειμμα;
-Η νύχτα προσφέρεται γι’αυτό.
-Τι βάρδια είσαι;
-4η.Εσύ;
-5η(#@%)

-Τι μουσικές ακούς;
-Έχω περάσει από πολλά στάδια αλλά όχι…
-ελληνικά!
-Σωστά.(που το’ξερες;)
-Εγώ ροκ(σκέτο).Παίζω κιθάρα.
-Τι κιθάρα έχεις;
-Έχω δύο ακουστικές,δύο κλασσικές και δύο ηλεκτρικές.
-χμμμμμμμμφφφ…Και σου λείπει μια ηλεκτροακουστική..
-Ναι,που το κατάλαβες;
-Την έχεις στο desktop στο λαπιτόπι σου.

-Κάτσε.
-Μην περάσει κανένας προιστάμενος και σε φέρω σε δύσκολη θέση μωρέ.
-Είναι φίλος μου.
-(Μ’αρέσεις).

-Πού μένεις;
-Άλιμο.Εσύ;
-Σούνιο.
-(Δεν μ’αρέσεις καθόλου).

…(αμηχανία)…

-Ωραίες δεν είναι οι νύχτες στο Ελ.Βεν;
-Είμαι κομμάτια.Έχουν κρεμάσει τα μάτια μου.
-Μια χαρά φρέσκια επιδερμίδα έχεις.Με λίγο ορό και θα δώσεις και λίγη λάμψη.
-(ορό;Τι λέει αυτή;)
-Πόσο είσαι;
-29.
….(το διάλειμμα τελειώνει)..

-Πρέπει να μπω μέσα να εξυπηρετήσω και κανέναν πελάτη.
-Μα δεν έχει κόσμο.
-Ναι(πουλιά στον αέρα πιάνεις).
-Χάρηκα που σε γνώρισα(το κινητό σου;)
-Κι εγώ(πολύ εγκρατής είσαι).

Γύρισα την πλάτη μου.Κοίταξα πίσω μου.Το βλέμμα του ήταν στραμμένο στις σημειώσεις του.Βλέπω από μακρυά να μπαίνει κόσμος.
-Γμτ(^&*$%).
Κάνω δυο βήματα.
-Α!Έχω κι άλλο διάλειμμα σε μία ώρα!!(Θα είσαι εκεί;)

(Μια ώρα μετά…)

-Γεια σου.
-Πάλι διάλειμμα βγήκες;
-Ε,προσφέρονται οι νύχτες γι’αυτό.

(παύση)

-Λοιπόν,πάω για ένα τσάι(Δεν θέλω να σε απομυθοποιήσω.Oύτε θέλω να σε γνωρίσω.Μου αρκεί αυτή η συζήτηση.Γι’αυτό και θα σε χρησιμοποιώ όταν θα είμαι νταουνιασμένη να μου χαρίζεις αυτό το χαμόγελο κάθε φορά που θα περνάω).
-Earl Grey?
-Πάντα.

Γύρισα την πλάτη μου.Όταν κοίταξα για μια στιγμή πίσω μου εκείνος είχε βάλει το ένα πόδι πάνω στο άλλο στην περιοχή του αστραγάλου και σε στάση χαλάρωσης με τα χέρια πίσω απ΄το κεφάλι και κοιτούσε.Κι ύστερα απλά ξημέρωσε...

Saturday, June 20, 2009

Βρήκα μαγιό...




....και είμαι σε δίλημμα.

Friday, June 19, 2009

Little talk among us(ελεύθερη μετάφραση του:κουβεντούλα να γίνεται)

Υπάρχει άραγε καλή και κακή συνταγή χωρισμού;

Έχω προσπαθήσει-ουκ ολίγες φορές-στο παρελθόν να χωρίσω με τον εξής κλισέ τρόπο:πολιτισμένα.Ορισμένες φορές το πέτυχα και μάλιστα μέχρι σήμερα μπορεί να βγω με κάποιον πρώην για κανένα τάβλι,κανένα σινεμά ή για κανένα ποτάκι,βρε αδερφέ.Αυτό δεν επιτεύχθηκε,φυσικά,εν μια νυκτί.Πρέπει κι οι δυο να έχουν ξεπεράσει τον έρωτα,να έχουν εμπιστευτεί τα συναισθήματά τους απέναντι στον/στην πρώην και να συνεχίζουν να θέλουν να μοιράζονται στιγμές με τον άλλον γιατί τον/την θεωρούν αξιόλογο κτλ.
Υπάρχουν,βέβαια,κι εκείνοι οι χωρισμοί όπου έχω φύγει-σχεδόν-μ'ένα βάζο στο κεφάλι.Η παντόφλα από την δική μου πλευρά ήταν χάδι μπροστά σε ένα τέτοιο επεισόδιο.Σε εκείνες τις στιγμές μάλλον τα πράγματα είναι σκούρα κι η πιθανότητα οι δρόμοι να ξαναδιασταυρωθούν είναι πολύ μικρή(εώς μηδαμινή,μην σου πω).
Είναι και κάτι άλλοι χωρισμοί που γίνονται μετά βίας.Τύπου εκείνος φεύγει για στρατό ή εκείνη ξεκίνα μεταπτυχιακό στο Αζερμπαϊτζάν.Όσο και να το προσπαθείς η σχέση εξ'αποστάσεως έχει αρχή,μέση και τέλος.Σε αυτή την περίπτωση ενδεχομένως να σημειωθούν απωθημένα.Γι'αυτό κι αυτοί οι χωρισμοί μπορεί να είναι σαν τις διακεκομμένες τελείες.
Οι χωρισμοί που εμπεριέχει τρίτο άτομο είναι οι χειρότεροι.Για όλους.Εκτός κι αν έχεις αποφάσει από την αρχή ότι ένα όργιο είναι η ζωή,οπότε σε αυτή την περίπτωση το επικροτώ και το υποστηρίζω.(σημ.πρέπει να έχει γίνει η συμφωνία αρχής εξαρχής κι από τις δύο πλευρές).Διαφορετικά κάποιος από τους τρεις-αν όχι όλοι-θα πληγωθεί.Τελικά ποιος αξίζει να πληγωθεί λιγότερο;
Η κορυφαία αποκρουστική στιγμή όμως είναι όταν θελήσεις να γυρίσεις πίσω και πλέον είναι αργά γιατί έχουν περάσει εκατομμύρια χρόνια,σε έχει ξεχάσει,δεν μπορεί να θυμηθεί πως ήταν όταν σε είχε ερωτευθεί πρώτη φορά,έχει άλλον/η,το γύρισε στην ομοφυλοφιλία,στο καλογερισμό.Δεν μπορεί όμως μια ελλατωματική συνταγή να δώσει στα καλά του καθουμένου μια πανδαισία γεύσεων,έτσι δεν είναι;
Υπάρχουν άνθρωποι που χωρίζουν πολλές φορές μέχρι τον τελειωτικό χωρισμό.Εμένα αυτό δεν μου αρέσει.Το ξεκαθαρίζω.Τι πάει να πει,ρε μαλάκα,το ξανασκέφτηκα;Για να έχεις αποφασίσει μια φορά ότι δεν κολλάει,πάει να πει ότι δεν ξαναφτιάχνει.Άστο.Παράτα το.Χέστο.Κάτι άλλο υπάρχει εκεί έξω που θα αξίζει την προσοχή σου.Δεν μπορεί.Είμαστε 6,6 δισεκατομμύρια άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη(βίτσια για άλλον γαλαξία,πλανήτη κ.ο.κ δεν δέχομαι,νταξ';).Όλο και κάποιος θα σου κάνει το κλικ και θα θέλεις να περάσεις 152.000(κι ολογράφως-προς αποφυγήν παρεξηγήσεων-:εκατόν πενήντα δύο χιλιάδες) στιγμές μαζί του/της.
Κι εγώ αυτή την στιγμή καρτερώ.Μπορεί να έχει γίνει ήδη το κλικ.Δεν ξέρω.Μπορεί και όχι.Πφφφ!Μαρή,δεν έχω κλείσει τα "άντα" ακόμα,οπότε θεωρητικά δεν θα πρέπει να ανησυχώ.Εεεεεε;

Thursday, June 18, 2009

Numb


Δύσκολες οι ώρες που διανύω.


Συγχώρα με.


Αν πρέπει να θυσιάσω κάτι ας είναι το βλογ μου.


Θέλω να ξεράσω τις δύο κάμπιες,το σωσίβιο,τον μετεωρίτη και το γκλος που μόλις έφαγα.


Είναι κι αυτή η γαμημένη πρωινή βάρδια.


Είναι κι αυτή η ανίατη ασθένεια που κοίτεται δίπλα μου.
-Μπαμπά,κοιμάσαι;


Είναι που πήρα μιαν απόφαση.


Είναι που έφαγα τα μούτρα μου.


Ας μην είχα την διαίσθηση.


Όλα τελειώνουν.Αύριο.Άντε μεθαύριο.Ή μήπως ήταν χθες και δεν το πήρα χαμπάρι;


Με βλέπεις;


Δεν μ'ερωτεύτηκες ποτέ.


Βουνό αυτό το συναίσθημα.
-Μπαμπά,ακόμα κοιμάσαι;


Δεν μπορώ να κλείσω μάτι.Οι φλέβες μου θέλουν.Γι'αυτό έχουν πεταχτεί έξω από το πάπλωμά τους και με παρακαλάνε.


Δυο κεράσια.Τα ένωσα με τα κοτσάνια τους.Με το ζόρι.


Πρέπει να τρέξω.


Είναι κι αυτή η γαμημένη νυχτερινή βάρδια.


Πρέπει να αναπνεύσω.


Και μετά κενό.

Wednesday, June 17, 2009

Ρουτίνα on mode again!

Τελειώσανε τα ψέμματα.Η επιστροφή στον εργασιακό μου χώρο έγινε άνευ όρων και χθες-πρώτη ημέρα μετά την άδεια-είχαμε τα εξής συμπτώματα:τρέμουλο ποδιών λόγω ορθοστασίας, ανησυχητική έκρηξη πείνας λόγω κούρασης(νομίζω πως αν έτρωγα τελικά κανέναν πελάτη δεν θα το πρόσεχε κανείς,νο?),εμφάνιση βαρεμάρας πάνω στο δύοωρο,ανεξήγητη ανάκη για βάψιμο νυχιών,πηγαία όρεξη για αγκαλίτσα στις συναδέλφισσές μου(ΟΧΙ ΟΛΕΣ),μικρές ελπίδες για μηνύματα στο κινητό μου για να σπάσει η ρουτίνα της πρώτης μέρας.
Με χαρά διαπίστωσα ότι καθώς περίμενα το υπηρεσιακό στο Νομισματοκοπείο ώρα μεσημεριανή δεν είχα νταουνιαστεί.Ίσα-ίσα που μόλις το είδα από μακρυά να έρχεται έντυσα με το πιο ωραίο χαμόγελο το πρόσωπό μου.Ο οδηγός πολύ σπάνια ανοίγει την μπροστινή πόρτα.Κι όμως χθες έπραξε το αδιανόητο.Σταματάει,ανοίγει την πόρτα,ανακοινώνει σε όλους ότι επέστρεψα από τις διακοπές(επιτέλους) και μου δίνει ένα χειροφίλημα.Ένας πραγματικός τζέντλεμαν.
Κατά την διάρκεια της βάρδιας έβαψα μια πελάτισσα που πετούσε για Παρίσι με τον άνδρα της,ο οποίος είχε κάτι δουλειές εκεί κι εκείνη θα πήγαινε για παρεούλα(a.k.a ψώνια).Θύμησέ μου όταν είναι να επιλέξω άνδρα να πάρω έναν τέτοιο.Δεν μπορεί,το εργοστάσιο θα παράγει κι άλλους παρόμοιους.Α!Επίσης θέλω να είναι όμορφος,με χιούμορ,καθόλου σνομπ,με μηχανή,ώριμος,με σκύλο(ή και χωρίς),γκριζομάλλης,ταξιδιάρης και να μου λέει κάθε μέρα "Σ'αγαπάω,Βαλιτσάκι μου".Τί έλεγα;Ααααα.Μάστα!Καθάρισα και τακτοποίησα τον πάγκο έτσι όπως εγώ ήθελα,αρωματίστηκα με Chance eau Fraiche κι έκανα βάψιμο με έμφαση στα χείλη.Καφέ-μπρονζ ήταν οι αποχρώσεις με λίγη πράσινη σκιά στο κλείσιμο του ματιού και ροζ στην άκρη για να δώσει φως και να ανοίξει το μάτι.Κάπου στο διάλειμμα πέρασα κι απ'τον Γρηγόρη για ένα τοστ και μετά χάζεψα στα μαγαζιά του αεροδρομίου μήπως υπήρχε καμιά καινούρια παραλλαγή.Το επίκεντρο του ενδιαφέροντός μου βρέθηκε στο μαγαζί "triton" καθότι έχει πολλά περίεργα και πρωτότυπα gadgets(που οι άνδρες θα λατρέψουν κι οι γυναίκες θα βρουν επιτέλους ένα διαφορετικό δώρο αντί για ένα άνοστο πουκάμισο).
Ευτυχώς την πρώτη μου μέρα στην δουλειά την γιόρτασα με βραδυνή έξοδο με συμπαθητική παρέα στο LovMI στην Αγ.Παρασκευή και με μια μπύρα Corona στην υγειά σου!

Sunday, June 14, 2009

Ko-κο-κο

Ανοίγεις το ψυγείο. Η θέα στην όψη αυτών σε κάνει να ανατριχιάζεις. Η αλήθεια είναι ότι αν ήσουν ο Χίτσκοκ θα είχες ήδη κλείσει την πόρτα του ψυγείου(είναι παγκοσμίως γνωστό ότι αυτά του φέρνανε αναγούλα). Τα κοιτάς. Είναι δύο. Θαρρείς πως θα σου μιλήσουν. Αυτά όμως κοιτάζονται μεταξύ τους. Σημασία δεν σου δίνουν. Πρέπει να είναι αδέρφια. Βγαλμένα από την ίδια τρύπα. Παραλίγο και θα είχαν δυο πόδια, δυο φτερούγες και φτερά. Πολλά φτερά. Φτερά και πούπουλα.
Το ταξίδι τους ξεκίνησε πριν από τριάντα έξι ώρες. Η δημιουργός τους είχε σκάσει από την ζέστη κι είχε καθίσει σε μια γωνία στο κοτέτσι του κυρίου Κόκοτα. Άναψε ένα τσιγάρο και παρακάλεσε την πάπια που ήταν έξω απ’ το κοτέτσι να της φέρει μια παγωμένη μπύρα.
-Μια πράσινη. Σπάσανε τ’αυγά.(ελεύθερη μετάφραση του “σπάσαν τα νερά”).
-Απ’ το βαρέλι; ρώτησε η ιδιοκτήτρια του μοναδικού μπαρ της φάρμας ζώων, η πάπια Ρόουζ.
-Μόνο από’ κεί, την έκοψε.
-Έφτασε.
Πράγματι. Η μπύρα έφτασε μονομιάς. Κι η κότα Σάρον την ήπιε μονοκοπανιά. Μια άλλη κότα παραδίπλα-που καιρό είχε βάλει στο μάτι της την Σάρον επειδή την είδε μια μέρα να κουνάει περίτεχνα το κεφάλι της στην θέα του ενός και μοναδικού κόκορα του χωριού, Ντικ- ζήλεψε και πήγε κοντά για να της πιάσει την κουβέντα.
Η Σάρον ήξερε ότι από στιγμή σε στιγμή θα έβγαζε με τεχνική δυσκολία 6,7 τα αυγά της. Δεν είχε καμία απολύτως όρεξη για γυναικεία κουβεντούλα ούτε κατά διάνοια.
-Τι κάνεις; ρώτησε η άνοστη κότα την άλλη(ξέρουμε ότι ήταν άνοστη γιατί μετά ο Κόκοτας την έσφαξε και την έδωσε στην γυναίκα του να την μαγειρέψει κοτόσουπα κι ήταν σκέτη αποτυχία).
-Γεννάω, εσύ;
-Κλώθω αυγά!
-Επαγγελματικά;
-… έγνεψε καταφατικά το κεφάλι της κι έστριψε έναν μπάφο.
-Αν σου δώσω μια παγωμένη μπύρα θα μου τα κλωσήσεις γιατί θέλω να ξεκινήσω capoeira να χάσω τα περιττά κιλά;
-Πφφφ…νομίζεις ότι με μια μπύρα θα κάτσω εδώ μες στην ζέστη για τα ψωροαυγά σου;
-Ακούω την πρότασή σου…
-Τα αυγά σου ή τίποτε.
Πέρασαν ώρες, σχεδόν μέρες. Ο μπάφος δεν είχε τελειώσει ακόμα. Ήταν από εκείνους τους χωριάτικους.
-Εντάξει, αναφώνησε η Σάρον.
Σηκώνεται και τρέχει γρήγορα-σαν να την είχαν αποκεφαλίσει πριν από κάτι δευτερόλεπτα-για να εγγραφεί στο μάθημα που θα έφερνε ο περίφημος Βραζιλιάνος καποερίστας Thiago Silva.
Στην θέα των έξι αυγών η άνοστη κότα δεν ήξερε από πού να πρωτοξεκινήσει. Ήθελε να τα ξεσκίσει, να τα ρουφήξει, να λουστεί με τα μυξιάρικα υγρά τους. Κι ύστερα θα έβαζε το κέλυφος για καπέλο ώστε να προστατευτεί από τον ήλιο που έκαιγε. Σύντομα τ’ αυγά κάνανε ένα ποτάμι κρόκου κι η κότα το καταευχαριστιόταν τραγουδώντας το “Born to be wild”.
Ξαφνικά μπαίνει ο Κόκοτας και την πιάνει από το λαιμό. Η τύχη της ήταν πλέον στα χέρια του. Για πότε τα κίτρινα ποτάμια αναμείχθηκαν με τα κόκκινα, δεν λέγεται. Πορτοκαλί κοκτέιλ!
Το μόνο που κατάφερε να σώσει ο δύσμοιρος Κόκοτας ήταν δύο αυγά.Τα πήρε στην αγκαλιά του και τα πήγε σπίτι μαζί με την αποκεφαλισμένη, ξεπουπουλιασμένη, άνοστη κότα.


Σε λίγες ώρες θα έφταναν τα παιδιά από την πρωτεύουσα. Η κοτόσουπα είχε ήδη ετοιμαστεί, το τραπέζι ήταν στρωμένο με το λευκό, λινό τραπεζομάντηλο και τα αυγά είχαν τοποθετηθεί μέσα στο ψυγείο.
Η Νεφερτίτη κι ο Μπάμπης μετά το σοκ που υπέστησαν χωρίς την παραμικρή απώλεια ή έστω ράγισμα ήταν πλέον ικανοποιημένα με την ειδική καμπίνα που τους παρείχε η ξενοδοχειακή επιχείρηση “General Electric”.
Τα παιδιά φτάσανε σπίτι κι η οικογένεια Κόκοτα ξεκίνησε με λαιμαργία να τρώει το μεσημεριανό της. Επειδή όμως-όπως είπαμε- η κότα ήταν άνοστη δεν αρκέστηκαν σε αυτή. Ο Οδυσσέας, παλικάρι ολόκληρο, πήρε την πρωτοβουλία κι άνοιξε το ψυγείο. Ανατρίχιασε στην προοπτική του τι θα μπορούσε να δημιουργήσει.
Πήρε τα δύο αυγά και τα έσπασε με κάποια ειδική ιεροτελεστία που είχε μάθει στην φοιτητική εστία όταν σπούδαζε μηχανικός. Έφτιαξε την πιο ωραία ομελέτα που είχε φάει ποτέ άνθρωπος. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι σεφ στην ερώτηση για το ποιο είναι το πιο δύσκολο φαγητό εκείνοι απαντάνε η ομελέτα.
Την σέρβιρε σε ένα μεγάλο πιάτο για να εντυπωσιάσει. Ξεκίνησε, λοιπόν, όλος χαρά το ταξίδι του για την μεγάλη αυλή που είχαν στήσει το τραπέζι, αλλά ένας δυνατός γαρμπής σήκωσε την λεπτή στρώση ομελέτας και την παρέσυρε πολλά μέτρα παρακάτω. Το “μαγικό χαλί” πέρασε μπροστά από τα μάτια όλων. Όλοι προσπάθησαν να πιάσουν την ιπτάμενη ομελέτα. Εκείνη γλυστρούσε από δάχτυλο σε δάχτυλο κι ήταν έτοιμη να προσγειωθεί…που αλλού; Στο κοτέτσι.
Την είδε κι η Σάρον από μακριά και θεώρησε ότι ήταν δώρο θεόσταλτο. Προσγειώθηκε λοιπόν πάνω στο χώμα και μαζεύτηκε κάθε τελευταία κότα για να δει το ουρανοκατέβατο πράγμα. Το μύριζαν από’δω, το μύριζαν από’κει αλλά τους χαλούσε το μανιτάρι hericium erinaceous. Η Σάρον όμως αναγνώρισε την δική της μυρωδιά. Έτσι, ακούμπησε πάνω από το χαλί κι έκατσε εκεί για πάντα. Ήταν η δική της τιμωρία.

Saturday, June 13, 2009

Τakamura


Τakamura είναι αυτό που παθαίνεις όταν ερωτεύεσαι σφόδρα.Π.χ κλείνεις μάτια και βλέπεις εκείνον/η,ανοίγεις μάτια κι όταν συνειδητοποιείς ότι δεν είναι δίπλα σου αρχίζεις να τρως τα εντόσθια του σκύλου σου,τα μάτια της πεθεράς σου,τα αρχίδια του γείτονα.Ρεύεσαι κι ακόμα κι η οσμή αυτή σου θυμίζει το άρωμά του/της.Επιδίδεσαι σε σύντομο πεο/μουνοχαιδολόγημα κι αυτό ακόμα δεν είναι αρκετό.Τον/την παίρνεις τηλέφωνο κι η καρδιά χτυπάει δυνατά(και χωρίς ενισχυτές).Απαντάει κι έχεις ήδη γίνει ομορφότερος/η,πλουσιότερος/η.Βγαίνεις έξω μαζί του/της κι απλά ο κόσμος γύρω είναι οι κομπάρσοι του δικού σας video clip.Δεν σε νοιάζει τίποτα.Δεν ακούς τίποτα(παρά μόνο τις δυο λέξεις-που ακούγονται σαν μία- να στις ψιθυρίζει στο αυτί).

P.S:Το πανέξυπνο κι απαιτητικό μου κοινό-μήνες τώρα-με παρακαλάει να δώσω την ακριβή ετυμολογία της παραπάνω λέξεως.Συγχωρέστε με για την καθυστέρηση,αλλά έχω φάει takamura,καταλαβαίνετε...

Thursday, June 11, 2009

Mεταφοραί-Εργασίαι "ο Βασίλης"

Δεν μπορείς να διανοηθείς τι κουβάλησα,τι συμμάζεψα,τι δίπλωσα,τι καθάρισα,τι αποθήκευσα,τι μετέφερα,τι χιλιόμετρα διένυσα,τι άκουσα(απ'την μάνα μου),τι τηλέφωνα απάντησα.
Μετά από μια ανέλπιστα καλή νύχτα που πέρασα εχθές με ανθρώπους της διανόησης-αν μη τί άλλο-ξύπνησα μ'έναν πονοκέφαλο ΝΑ(σαν να ήξερε τι θα προμηνυόταν).Προσπάθησα να κάνω μια σοβαρή συζήτηση επί της ουσίας με αυτό το ακατοίκητο(a.k.a μυαλό να το κάνει ο Θεός)αλλά οι προσπάθειές μου απέβησαν άκαρπες.Δοκίμασα να τον δελεάσω με Earl Grey Tea αλλά μάταια.Ο π****** είχε πεισμώσει και κατσικωθεί μέχρι να αποφάσιζα να πάω για μπάνιο.Ναι,αλλά...
-...για να πάμε,καλό μου Τζίνι,στις παραλίες του Σουνίου και να πετάξουμε κορμάρες,μυαλά,αρχίδια έξω πρέπει να πάρουμε πετσέτες,αντιηλιακά,καλοκαιρινά ρούχα,καπέλα,κιθάρες,τσέλα,παρτιτούρες...ε...χμμμμφφφ...ναι,εγώ χωρίς το τσέλο μου δεν μαυρίζω,νταξ';
Που λες,ευτυχώς είχα μαζέψει τα χειμωνιάτικα σε μια άκρη για να τα πήγαινα στο πατρικό μου και μου είχαν μείνει μόνο κάτι ρούχα της δουλειάς,κάτι κοντομάνικα,κάτι καλλυντικά,κάτι γραφειοκρατικά,κάτι CD's,κάτι βιβλία,κάτι κούτες Chanel.Το μόνο που άφησα ήταν ο κίτρινος διπλός προβολέας μου.Αυτουνού η μοίρα είναι μάλλον δυσοίωνη αφού αυτές τις μέρες θα καεί μες στην καρδιά του θέρους.Τί έλεγα;Α,ναι!Βαλίτσα,παραβαλίτσα,λοιπόν,κούτα,κουτάκια,κουτάρες,σακούλες,σακουλήθρες κ.ο.κ ανέβηκαν στους ώμους σαν τους ακροβάτες του τσίρκο Medrano και κάνανε διαγωνισμό ποιος θα κάνει τον πιο επικίνδυνο ελιγμό(την επιδειξιομανία μου μέσα).
Ο ιδρώτας ήταν ο μόνος συχνός επισκέπτης.Μόνο αυτός πήγε να βοηθήσει την κατάσταση μπας και πέσει λίγο η θερμοκρασία του σώματος αλλά το μόνο που έπεφτε ήταν κανένας περαστικός από την μπίχλα.
Ευτυχώς το πατρικό μου έχει υπόγειο γκαράζ και μια δροσιά την πήρα.Σκέτος παράδεισος,παιδί μου.
Ανεβαίνω πάνω και τι βλέπω;Όλο το σαλόνι σκονισμένο και τίγκα στις πλαστικές διαφάνειες.Μπαίνω και στην κουζίνα να πάρω ένα νεράκι να στανιάρω και....ΟΥΓΚ..
Νο kitchen,no food,no nothing.
MAMAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!
(Τώρα βρήκε κι αυτή να κάνει ανακαίνιση;)
Αφού πέρασα κι αυτό το εγκεφαλικό,προχώρησα στα εσωτερικά διαμερίσματα για να αφήσω την πραμάτεια μου.Κοίταξα το κρεβάτι μου.Αυτό ούτε που μου μίλησε.Μου το κρατάει μανιάτικο γιατί έφυγα μια νύχτα για τσιγάρα και δεν επέστρεψα ποτέ.Ε με το δίκιο του κιόλας.
Άνοιγα ντουλάπα.Άνοιγα βαλίτσα.Έβγαζα ρούχα.Έβαζα ρούχα.Αυτό κάντο εις την νιοστή και μετά αν είσαι μάγκας έλα να λύσουμε και κανά σταυρόλεξο αμά λάχει...
Η ώρα να περνάει και το απογευματινό μπάνιο να έχει βρει κάποια άλλη συντροφιά μετά το στήσιμο που του έκανα.
Εν τέλει η ώρα πέρασε.Με λυπήθηκε κι η μάνα μου και μου έφτιαξε κεφτεδάκια για τον δρόμο.Ξεκίνησα κι εγώ η αθεόφοβη μετά τα μεσάνυχτα για άλλη πολιτεία...Ουφ!Αφού έφτασα πάλι καλά να λες.
Και τώρα ποιος θα με βοηθήσει στο κουβάλημα όλων των παραπάνω ΟΕΟ;

Wednesday, June 10, 2009

ΦΩΤΟ-ΣΤΟΠ

Tuesday, June 09, 2009

Ήσουν κι εσύ εκεί!


Ο basnia με χαιρετούσε από μακρυά και μου'δειχνε το τόπι ΜΟΥ με επιδεικτικό τρόπο.Εδώ έχει μπει στα μέσα διαμερίσματα όπου του παρέχονται υπηρεσίες αγνώστου περιεχομένου.



Κι εκεί που είχα αράξει στην μηχανή κι απολάμβανα την θέα μια τεράστια μεταμόρφωση έγινε μπροστά μου:η γνωστή melissoula πήρε μορφή αράχνης έτοιμη να με παγιδεύσει στα δίχτυα της.Τα 6 πόδια την εξυπηρετούσαν τα μάλλα αυτή την περίοδο μιας κι αναρρώνει.Εδώ πάντως την βλέπουμε σε επικίνδυνες ακροβασίες.Don't try it at home!



Mπορεί το μαύρο κουτί να μην το βρήκαμε.Βρήκαμε όμως τον Κ.Κ.Μοίρη μας να βολοδέρνει με όχημα χρώματος μπλε και κουτί επίσης μπλε.Σςςςςς...μην του πείτε ότι το βρήκα!



Αυτή η εκδρομή είχε και τα ευχάριστα.Για του λόγου το αληθές σύσσωμη η ωραία Σέλιτσα μας έκανε το τραπέζι.Επιφυλασσόμεθα,κύριε Σελίτσανε...



Mόνο μια κυρία του λόγου της θα μπορούσε να παραγγείλει παγωτό φυστίκι-σοκολάτα αγναντεύοντας το απέραντο γαλάζιο.Κυρίες και κύριοι,I give you the one and only δεσποιναριον!



Σε αυτή την παραλία(Βαγιά)κάναμε μπανάνα οι εξής γυναίκες:katrine,So_Far,Talisker και Υάδα.Φυσικά από το πολύ πάστωμα λαδιού δεν μπορούσε να σταθεί καμιά.Στην φωτογραφία διακρίνετε και την (πετρελαιο)κηλίδα που αφήσαμε με το πέρασμά μας.


Όπου κι αν πήγαινα είχα μαζί μου τους πιο πιστούς-ανδρικού φύλου-αναγνώστες .Ο καθένας με το στυλ του δεν λέω,αλλά όλοι με πρόσεχαν εξίσου.Ποιοι ήσαν;Oι εξοχότατοι:Masterpcm,Nomad και vrakas kostas.


Επέμενε η φίλτατη fevis να με βγάλει μπροστά σε αυτά τα κατακόκκινα γεράνια.Αφού το ξέρετε το κόλλημά της με τα λουλούδια,δεν το ξέρετε;


Tα βράδυα τα περνούσαμε κάνοντας μουσικές κόντρες με τον Radio Marconi.




Δεν φτάνει που καιγόμασταν από την ζέστη μες στην ντάλα ήλιο μεσημέρι,είχαμε και την "φυτούκλα"(a.k.a irlandos) να μας εξηγεί την προέλευση του εν λόγω κάκτου(υπόψιν νερό δεν είχαμε μαζί μας).


Kάπου μες στην χώρα ήρθε αυτό το κοριτσάκι πολύ κοντά μου.Έσκυψα και το ρώτησα πως το λένε.Εκείνο μου ψιθύρισε κάτι στο αυτί.Απεσταλμένη του κύριου Spy-σκέφτηκα-το δίχως άλλο.


Ακόμα και στο πλοίο του γυρισμού ο έρωτας δεν κρυβόταν.Του ευχήθηκα να είναι πάντα τόσο τυχερός.Αφού διάλεξε σωστό nickname(βλ.island)θα ήταν δύσκολο να βρει και τον σωστό άνθρωπο;Όχι δα.

Friday, June 05, 2009

Παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες...


This has got to die
This has got to stop
This has got to lie down
Someone else on top

You can keep me pinned
It's easier to tease
But you can't paint an elephant
Quite as good as (s)he

And (s)he may cry like a baby
And (s)he may drive me Crazy
'Cause I am lately lonely

So why d'you have to lie?
I take it I'm your crutch
The pillow in your pillow case
It's easier to touch

And when you think you've sinned
Do you fall upon your knees?
And do you sit within your picture?
Do you still forget the breeze?

And (s)he may rise, if I sing you down
And (s)he may wisely cling to the ground
Cause I'm lately horny
So why would (s)he take me horny?

What's the point of this song? Or even singing?
You've already gone, why am I clinging?
Well I could throw it out, and I could live without
And I could do it all for you
I could be strong
Tell me if you want me to lie
'Cause this has got to die

This has got to stop
This has got to lie down, down
With someone else on top

You can both keep me pinned
'Cause it's easier to tease
But you can't make me happy
Quite as good as me

Well you know that's a lie

Thursday, June 04, 2009

Με αφήνεις να ανοίξω τα φτερά μου...

Karl Lagerfeld has designed an exclusive costume for the «The Dying Swan», for Elena Glurdjidze (Senior Principal dancer of the English National Ballet), as part of the English Ballet’s season of Ballets Russes at Sandier’s Wells in London in June 2009.

...να με δεις να χάνομαι.Μακρυά.Ανάμεσα στους δυο ορίζοντες.Της θάλασσας και του ουρανού.
...να αποπροσανατολιστώ.Να μην γυρίσω ποτέ.
...να πετάξω;

Wednesday, June 03, 2009

Η Γιούλη ευρέθη

Eυχάριστα τα νέα!Tην Παρασκευή πάω να εκδράμω στις Κυκλάδες και μαζί μου θα έχω την καλύτερη παρέα:την Γιούλη.Μου έκανε κάτι κόγξες τελευταία στιγμή οπότε το ταξίδι μας θα έχει κάτι παραλλαγές,αλλά αυτό δεν μας πειράζει.Καταρχήν θα πάμε μόνο μέχρι την Δευτέρα καθότι το κορίτσι δουλεύει και δεν μπορεί να κάτσει παραπάνω.Πράγμα που σημαίνει ότι επιστρέφω μαζί της ή κάνω μια στάση στην Κύθνο κι όπου με βγάλει.
Επιπλέον,δεν θα κάνουμε camping μιας και(άκου κωλοφαρδία)ένας φίλος της θα μας δώσει τα κλειδιά του σπιτιού του που είναι και άδειο και διαθέσιμο(!!!!!!!!!!!).Το πρόγραμμα(που δεν υπάρχει αλλά λέμε τώρα)θα έχει και ψάρεμα με πετονιά,βαρκούλα του ψαρά και κρασάκι στα ανοιχτά κι ό,τι άλλο ήθελε προκύψει.
Τί;Φωτογραφίες;Θα-πρέπει να-κάνεις υπομονή να μαζέψω υλικό και να επιλέξω τις (α)κατάλληλες φωτογραφίες προς επίδειξη.
Εν τω μεταξύ να μην πάω να ρίξω και μια βουτιά στο Σούνιο αύριο μέρα που είναι να γιορτάσω την άδειά μου και να αποκτήσω το πρώτο χρυσό μαύρισμα του καλοκαιριού;Όποιος συμφωνεί ας σηκώσει το χέρι του να τονε βλέπω...

Monday, June 01, 2009

Ατάκα ελληνικού καλοκαιρινού κινηματογράφου:Έϊ...πειρατή

Είναι διάφορα που με προβληματίζουν αυτόν τον καιρό.Δεν τα λέω όλα στο blog.Αλοίμονο!(πολύ φοβάμαι ότι δεν θα ήθελες να ξέρεις τί σκέφτεται επακριβώς ο νοσηρός μου νους).Θα ήθελα όμως λίγες από αυτές τις σκέψεις να τις μοιράζομαι μαζί σου.Εσύ ίσως που διαβάζεις κάμποσο καιρό αυτά που γράφω να έχεις καταλάβει το 1% της ψυχοσύνθεσής μου.Για εσένα όμως που μόλις μπήκες-καταλάθος-στο παρόν ιστιολόγιο έχω κακά μαντάτα: καλωσόρισες στον οίκο με τα κόκκινα φωτάκια.
Έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι σιγά-σιγά καλλιεργείται μέσα μου η ανάγκη για ακύρωση της ρουτίνας μου.Από την μία οι βάρδιες,από την άλλη ο κόσμος που συναναστρέφομαι(πλέον δεν μένω στο "καλημέρα,πώς μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε;" αλλά στο "καλημέρα,τι κάνετε;Για που ταξιδεύουμε σήμερα;Ωραίο μακιγιάζ.Γιατί δεν δοκιμάζετε και λίγο μπλε εκτός από ένα μαύρο μολύβι;Μου επιτρέπετε;Καθήστε.Τον σύζυγό σας ψάχνετε;Αυτός πληρώνει;AMBER ALERT!).
Ακόμα κι όταν είμαι πρωινή βάρδια(06.30-15.00) πλέον δεν γίνομαι αυστηρή ως προς τον ύπνο την προηγούμενη νύχτα.Ακούω αυτά που μου προστάζει ο εαυτός μου.Αν θέλω να το πάω σερί,γούστο μου καπέλο μου.Αν πάλι προτιμήσω να λιώσω στην αγκαλιά του Μορφέα από τις 23.00 και πάλι καλοδεχούμενο.Κακά τα ψέμματα,ο ύπνος είναι σημαντικός αλλά λόγω κυλιόμενου ωραρίου οι σχέσεις μου με εκείνον είναι σαν ένα καλό one night stand:γρήγορο κι αποδωτικό.
Ο Ιούνιος για μένα(καλό μήνα είπαμε;)θα είναι στον κόκκορα για τον απλούστατο λόγο ότι αύριο είναι η τελευταία μέρα που θα δουλεύω και μετά βγαίνω στην μία και μοναδική καλοκαιρινή άδεια που θα έχω όλο το καλοκαίρι.Να σε ενημερώσω σε αυτό το σημείο ότι κάθε 40 μέρες έχω 4 μέρες ρεπό συνεχόμενο οπότε αν το προσθέσεις μέσα στην καλοκαιρινή περίοδο μου βγαίνουν κι άλλες τρεις μίνι διακοπές.Ε,να μην αρρωστήσω κι επίτηδες καμιά ακόμα;(όταν εγώ σου έλεγα για τις νοσηρές μου σκέψεις παραπάνω,δεν με πίστευες.Ε,λούσου τα τώρα.)
Η πίπα(sorry for my language)όμως θα είναι τον Ιούλιο που θα δουλεύω όλα σχεδόν τα Σαββατοκύριακα κι εκείνη η ανάληψη ευθυνών που σου είχα μιλήσει καιρό τώρα θα πάρει σάρκα κι οστά.Άσε που θα τρέχουν διάφορα events και θα πρέπει να γίνω tiramola(ή proud supporter αυτού τουλάχιστον)για να τα προλαβαίνω όλα.Εκείνη την περίοδο,όπως καταλαβαίνεις,εσύ δεν θα μένεις αμέτοχος.Θα συμβάλεις στέλνοντάς μου βιταμινούχα ροφήματα,χάπια,σπιντάκια,έτοιμα σπιτικά φαγητά,γυμνές φωτογραφίες κτλ(ε όλα εγώ θα στα λέω;).
Eπιπλέον,προσπαθώ μάταια να βρω την φίλη μου,Γιούλη(παρακαλείται όποιος την βρει,να μου την παραδώσει.ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ),η οποία μου υποσχέθηκε ενωπίων Θεού και μαρτύρων ότι θα μοιραστούμε μερόνυχτα την ίδια σκηνή δίπλα στην ελληνική θάλασσα κάτω από τον ίδιο έναστρο ουρανό στην ωραία Σέριφο.Αν δεν μου κάτσει έχουμε plan B,C,D(E δεν έχουμε βρει,αλλά μπορείς να προτείνεις κι εσύ κάτι).B:πάω και αράζω μόνη μου,C:μίνι ιστιοπλοϊα οπουδήποτε ανά την Ελλάδα(έχω μέσο,νταξ'),D:συναντώ έναν παλιό συμμαθητή-εντελώς τυχαία-που έχει σπίτι στην Τήνο.
Ο μήνας ξεκινάει με high spirits(as always).Με συγχωρείς για την λογοδιάρροιά μου αλλά είμαι έτοιμη να φιλήσω τον κόσμο όλο(ΜΑΤΣ ΜΟΥΤΣ).