Thursday, May 28, 2009

Παρακαλώ βάλτε το εισητήριό σας στον υποδοχέα

Για όλα εκείνα τα καλοκαίρια που θα βλέπαμε την δύση του ηλίου μαζί αγκαλιασμένοι,ξεχασμένοι σ'έναν βράχο κάπου στον Ειρηνικό.

Για όλα εκείνα τα απογεύματα που θα σε υποδεχόμουν με ή χωρίς ρούχα και θα κάναμε έρωτα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Για όλα εκείνα τα πρωινά που θα σου έφερνα το πρωινό στο κρεβάτι.

Για όλες εκείνες τις βραδυνές εξόδους που θα χόρευα μόνο για σένα και θα λικνιζόμουν σ'ένα decadance club υπό τους ήχους μαύρης μουσικής.

Για όλα εκείνες τις φορές που θα σ'έπαιρνα τηλέφωνο κι εσύ θα μου απαντούσες "θα σε δω στο σπίτι".

Για όλα εκείνα τα ανείπωτα λόγια που πολύ θα θέλαμε να ανταλλάξουμε.

Για όλες εκείνες τις στιγμές που θα μου αγόραζες σέξι μαύρα εσώρουχα.

Για όλες εκείνες τις διακοπές που θα σου έφτιαχνα την βαλίτσα.

Για όλες εκείνες τις παραλίες που θα σεργιανίζαμε μαζί και θα σου έβαζα αντιηλιακό στα σημεία που εσύ δεν θα μπορούσες.

Για όλα εκείνα τα κοπλιμέντα που θα μου χάριζες σε ανυποψίαστες στιγμές.

Για όλα εκείνα τα χαιδέματα κάτω από το τραπέζι τρώγοντας με φίλους σ'ένα ταβερνάκι στου Ψυρρή.

Για όλες εκείνες τις φορές που θα με γυρνούσες σπίτι κι εγώ θα αποκοιμόμουν στην θέση του συνοδηγού.

Για όλες εκείνες τις φορές που μου είπες "Σ'αγαπώ" κι εγώ σε κοίταζα στα μάτια και χανόμουν....(αλλά και για όλες εκείνες τις φορές που δεν μου το είπες κι εγώ εξακολουθούσα να σε κοιτάω).

Για όλες εκείνες τις πιθανότητες που εμείς τώρα μαζί γιατί το αύριο είναι μακρυά...

Για όλα εκείνα που θα ήθελα να δεις με τα δικά μου πολύχρωμα γυαλιά.

Για όλα αυτά που μπορεί να μοιραστώ μαζί σου.

Για όλα αυτά που δεν θα μετανιώσουμε ποτέ.

Για όλα αυτά που θα αγαπήσουμε μαζί.

Για όλα αυτά που θα κρατήσουμε μέσα σε ένα μπαούλο και θα το ανοίγουμε σε τρεις χιλιάδες χρόνια κι ακόμα θα χαμογελάμε.

Για όλες εκείνες τις παύσεις που θα έχουμε ανάμεσα σε συζητήσεις.

Για όλους εκείνους τους τσακωμούς που θα ήθελα να κάνουμε και που μετά θα γινόμασταν ένα.

Για όλες εκείνες τις βόλτες στο άλσος της Φιλοθέης βγάζοντας το weimaraner μας.

Για όλα εκείνα τα υπερατλαντικά ταξίδια που θα κάναμε κι εγώ θα σου έδεινα τα περιοδικά και τα σταυρόλεξα από το σακίδιό μου που μόλις είχα κατεβάσει από το ντουλάπι πάνω από την θέση 24D.

Για όλες εκείνες τις δραμαμίνες που θα μου ζητούσες στο πλοίο πηγαίνοντας Σαντορίνη.

Για όλες εκείνες τις φορές που θα ήμουν κουκουλωμένη στον καναπέ κι εσύ θα άναβες τα ξύλα στο τζάκι.

Για όλες εκείνες τις φορές που θα έπαιζα πιάνο κι εσύ θα μου φιλούσες το μέτωπο και θα έλεγες πόσο υπερήφανος είσαι για μένα.

Για όλα εκείνα τα ξυπνήματα το χάραμα που θα έπρεπε να κάνω για την βάρδια και που θα άνοιγες τα μάτια σου για να μου πεις "Καλή μέρα να έχεις,μωρό μου".

Για όλα αυτά που θα αγαπήσω γιατί πολύ απλά τα αγαπάς κι εσύ!




Και για εκείνη την φορά που θα με έβλεπες στο club και θα μ'ερωτευόσουν από την αρχή.

Wednesday, May 27, 2009

Μόλις γύρισα

Για την βραδυνή βάρδια δεν θέλω και πολλά και πολλά...
Μου αρέσει,την γουστάρω περισσότερο απ'όλες,αλλά σαν χτυπήσει το βιολογικό ρολόι τότε αυτή μετατρέπεται σε εφιάλτη.
Περί της χθεσινής βάρδιας ο λόγος.
Λάθος α':απογραφή(ψυχρολουσία η Βαλίσια).
Λάθος β':Μακιγιάζ σε φίλτατη συνάδελφο(after night creativity my ass).
Λάθος γ':Kαθάρισμα κρεμών(βαζάκι το βαζάκι και φτου κι απ'την αρχή).
Λάθος δ':Σύνολο απογευματινού ύπνου 90'(κάποιος μίλησε για βρικόλακα τις προάλλες).
Λάθος ε':Kατάποση μη ευκαταφρόνητης ποσότητας φαγητού(McDonalds is my new best friend).

Aποτέλεσμα:Ζzzzzzz...... (εν ώρα εργασίας)




Θετική νότα:Συζητήσεις άνευ ορίων αλά Sex and the City με τις κυρίες συναδέλφους.

Monday, May 25, 2009

blue lines

Το αίμα που τρέχει μέσα στις φλέβες μου φαίνεται να είναι πολύ και παχύρευστο.Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το πέταγμα των φλεβών μου στα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών;Πώς μπορεί να ερμηνευθεί το ότι κάθε φορά που πάω να μου πάρει αίμα η νοσοκόμα τρίβει τα χέρια της και παίζει "α μπε μπα μπλομ" με τις πολυάριθμες,μπλε φλέβες μου;
Να,τώρα ας πούμε,πίνω ένα ποτήρι σαγκρία.Ούτε επικύψεις έχω κάνει,ούτε έτρεχα 15 ώρες στο άλσος της Φιλοθέης.Τις βλέπω που κουνιούνται κάθε φορά που αλλάζω στάση.Όταν κάθομαι με τους αγκώνες στο γραφείο εμφανίζονται απ'το πουθενά δυο λεωφόροι στα μπράτσα μου.Για να μην αναφερθώ στους λαβυρίνθους στην περιοχή της "πάπιας".
Ο μπάμπας μου λέει ότι μοιάζω στην Τζούλια Ρόμπερτς.Τελικά κατέληξα ότι μοιάζουμε μόνο στην φλέβα που εμφανίζεται στην μέση του μετώπου μέχρι και την μύτη όταν γελάμε με ένταση.
Οι φλέβες μου είναι διαφόρων μεγεθών.Στα κάτω άκρα π.χ σχηματίζουν ένα γάμα στο ένα κι ένα ανάποδο γάμα στο άλλο.Εκεί που συναντάει η μια φλέβα την προέκταση του μεγάλου δαχτύλου βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα μεγέθη.Αυτή η φλέβα με ακολουθεί από μικρό παιδί.Ντρεπόμουν τότε και το καλοκαίρι κυκλοφορούσα πάντα με κλειστά παπούτσια.
Τα δάχτυλα των χεριών μου είναι λεπτά και μακρυά.Οι φλέβες που κατοικοεδρεύουν εκεί έχουν-από καιρό-συγκαλέσει σύσκεψη για τον επικείμενο συνωστισμό.Όταν παίζω πιάνο δε,αρχίζουν να πρήζονται σαν ποταμοί μετά από μπόρα καλοκαιρινή.
Ξεκινώντας μοντέρνο χορό στα 19 μου άρχισαν να φαίνονται και κάποιες διακλαδώσεις στις γάμπες μου.Καρδάμωσαν κι αυτές κι άρχισαν να φουσκώνουν.Αυτές είναι πιο λεπτεπίλεπτες όμως και δεν κάνουν "κρα" με το που κάνουν την εμφάνισή τους.
Από τότε που ξεκίνησα την δουλειά στο αεροδρόμιο τα 2,5 κιλά που έχω χάσει στο σύνολο έχουν συντελέσει στην ολοκληρωτική απογύμνωση των φλεβών μου.Τέτοιο strip-show...όχι πες....έχεις ματαξαναδεί;

Sunday, May 24, 2009

leptospermum scoparium

Xθες βράδυ...

Ursus.Κιθάρα.Ένα τραγούδι για την Ελίνα(Ελίνα,γελάς και δίνεις φως σαν μια ηλιαχτίδα,Ελίνα).Πίτσες.Ανέκδοτα.Η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο(Δεν παίξαμε.Μια πρόταση ήταν).Ζευγάρια.Μονάδες.Χαλάνδρι.Αεράκι.Κουβεντούλα.Ιστορίες για κλέφτες.Φήμες.Γέλιο.Πηγαίο γέλιο.Αστέρια.Κούνια.4ος όροφος.Παιδικές αναμνήσεις.Αγκαλιές.Φιλιά.Κάποιοι παντρεύονται.Κάποιοι άλλοι όχι.Φλέρτ.Red fm.Πράσινοι τοίχοι.Εύρεση εργασίας.Λίγα λεφτά.Πολλές ώρες.Η γενιά μας.Αγορά σπιτιού.Ανεξαρτητοποίηση.Δίαιτα.Μαύρισμα.Πισίνα.Μύκονος.Tου Αγ.Πνεύματος.Βεράντα.Φυτά.Ένα δεντράκι:leptospermum scoparium.

Saturday, May 23, 2009

Για σήμερα Σάββατο

Σήμερα έχω ρεπό.Θα μπορούσα να έχω σταματήσει την ανάρτηση σε αυτό το σημείο και να σε αποχαιρετήσω καθότι θέλω απεγνωσμένα παραλία,θάλασσα,Ηawaian Tropic,τεράστια απαλή πετσέτα,ρακέτες,Evian σε σπρέι και μετά ταβέρνα,χταποδάκι,πατάτες τηγανητές,ούζο κ.ο.κ.
Ας επανέλθω στην πραγματικότητα όμως:έχω περίοδο,έχω ξυπνήσει από τις 8.00 και συγυρίζω το σπίτι(μιας και μετακομίζω αισίως Σούνιο για το καλοκαίρι),αλλάζω τα χειμωνιάτικα ρούχα με τα καλοκαιρινά,πρέπει να βγω στην αγορά να πάρω δώρο για τον Κώστα και την Ελίνα και χθες βράδυ υποσχέθηκα στο πιάνο μου να πάω να παίξω γιατί νιώθει μόνο και πάει καιρός που έπαιζα σε όλη του την έκταση.
Μ'αυτά και μ'αυτά,ο καιρός πλησιάζει μέχρι την καλοκαιρινή μου άδεια(10 και σήμερα) κι εγώ θα φύγω.Σου το λέω.Θα πάω να καθαρίσω το μυαλό μου,την σκέψη μου.Θα πάω να με χτυπήσει η καλοκαιρινή αλμύρα στον πηγαιμό μου για την Σέριφο.Κι έπειτα,σαν φτάσω,θα ξεχάσω και δουλειά,και μαμά και ξενύχτια για λάθος λόγους.Θα κρατήσω στις αποσκευές μου(σιγά το σακίδιο δηλαδή) μόνο τις θετικές αναμνήσεις μου και θα τις μαγειρέψω με όνειρα(επουδενί θερινής νυκτός,νταξ';).Ύστερα είναι κι αυτό το σοκολατί μαύρισμα που επιδιώκω να κάνω(μέσα σε 2 ώρες).Μου έχει λείψει αυτή η γραμμή του μαγιό στο μπικίνι.Μου έχει λείψει να ξεκολλάω τα φύκια από τις πατούσες μου.Μου έχει λείψει ο ανεπιτήδευτος υπνάκος κάτω από την ομπρέλα.Μου έχει λείψει το χαζολόγημα στα τσαλακωμένα από το αλατόνερο περιοδικά.Μου έχει λείψει το καλοκαίρι!

Friday, May 22, 2009

Για πολλά σπιντάκια

Πιστεύω ότι όταν έλεγε η Μαδόνα "Τάϊμ γκόουζ μπάϊ...σόου σλόλυ" έβγαζε το πιο ανυπόστατο συμπέρασμα για την ζωή.Όχι,κυρία μου,"τάϊμ γκόουζ μπάϊ φάκιν φαστ".
Πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός από την αποφοίτηση του σχολείου;
Πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός κατά τα φοιτητικά τα χρόνια;
Πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός μέσα σε μια σχέση;
Πόσο γρήγορα αλλάζουν οι κοσμοθεωρίες μου;
Πόσο γρήγορα από τότε που γύρισα από Αγγλία;
Πόσο γρήγορα γέρασε ο πατέρας μου;
Πόσο γρήγορα τέλειωσαν τα μαθήματα πιάνου;
Πόσο γρήγορα με αγάπησες;
Πόσο γρήγορα η ζωή μου αποκάλυψε τα playmobil της;
Πόσο γρήγορα χάλασαν σχέσεις,φιλίες,επαφές;
Πόσο γρήγορα από τότε που έβγαλα δίπλωμα αυτοκινήτου κι ευχαριστιόμουν τα 15 παρκαρίσματα την μέρα;
Πόσο γρήγορα έκοψα συνήθειες και ξεκίνησα άλλες;
Πόσο γρήγορα έφτασα μέχρι εδώ;
Πόσο γρήγορα μπήκες μέσα σε αυτό το βλογ;
Πόσο γρήγορα θα αποσυρθείς;
Πόσο γρήγορα θα μείνω και πάλι μόνη;
Πόσο γρήγορα,πιο γρήγορα,γρήγορα,γρήγορα,γρήγορα...

Wednesday, May 20, 2009

Δεν έχω λόγια(a.k.a δεν έχω λόγο)

Κι η ζωή συνεχίζεται.Κι η καρδιά ξαναβρίσκει τον ρυθμό της(ένα tempo πιο πάνω).Κι εγώ;Εγώ εξακολουθώ να είμαι εδώ.Σε βλέπω!



Υ.Γ:Αφιερωμένο εξαιρετικά γι'αυτούς που κάτι περιμένουν...

Tuesday, May 19, 2009

Daddy



Bewildering thoughts are crossing my mind.I'm already gone.Away.Through the blue,endless sea.Somewhere across the ocean.Somewhere nobody can find me.Somewhere I can lay my tired,naked body.And sigh for five thousand years.
Suddenly,I remembered:Summer's waiting and can't be stopped.I remember once I told my daddy.
-Stay here with me.Till the end.
I had no answer.Damn,I still have no answer.Not from him anyway.My heart has got used to its impressive,rapid movement.It's being like that for a while.I can't forsee the future.All I know is my future without him.It's coming to an end.I feel it.I smell it.I hear it.Doctors say the opposite(as always).
Alas!I wish I was made of stone.Not a regular stone.A stone that has sharp ends.A stone that lives beside the sea shore.A stone that lives on its own.A fucking amazing stone(apart from the rolling stone of course:)).
Tomorrow,daddy,I'm coming back to see you,to hug you,to hear you and your paranoid thoughts.Grab my arm and look into my eyes.Now...don't say a word.
I love you,too.

Sunday, May 17, 2009

Μια Κυριακή έγραψα...

Σαν έρθει αυτή η νύχτα
στα σεντόνια,ανάμεσά μας
και μυρίσει νυχτολούλουδο
θα με πάρεις αγκαλιά
μέσα στην κλίμακα της ρε ελάσσονα.

Κι εγώ,γιασεμί και ρόδο θα ευωδιάζω
στα χείλη σου σαν ακουμπώ
κάθε καλοκαίρι και κάθε τώρα
κάθε αύριο
κάτω από τον κεντημένο με ασήμι ουρανό.

Με ζωγραφίζεις
με τα ακροδάχτυλά σου που έφτιαξε ο Θεός
με ακουμπάς,με νιώθεις,με θέλεις
πες μου,είναι αλήθεια;
Λένε πως μόλις τώρα ξύπνησες.

Παίζαμε όταν ήμαστε παιδιά
και λίγο πιο μετά
όταν μεγαλώσαμε
σε καμάρωνα
αυτό που οι άλλοι νοσταλγούν εγώ το έχω μυστικό.

Κρυμμένη στην σπηλιά
μάταια σκαλίζω τις ήδη στρωμένες πέτρες
αυτές που ζουν χρόνια τώρα ανενόχλητες
κάπου εδώ,κάπου στο Μάτσου Πίτσου
είπες θα πάμε κάποτε εκεί.

Έχω φτιάξει φτερά
να πετάξω,να φύγω όταν φύγεις
και κάτω από αυτά
έχω κλέψει
μια καρδιά κι ένα τσιγάρο.

Και σαν ξημερώσει
η πρώτη ηλιαχτίδα θα ντύσει το απογυμνωμένο μου κορμί
ενώ εσύ θα τσαλακώνεις τα σεντόνια
και τότε ναι
τότε θα λέω πώς είναι να ζεις μες στον θησαυρό που κείτεται
εκεί που κάθε φορά τελειώνει
ένα ουράνιο τόξο.


Saturday, May 16, 2009

Προσεχώς καλοκαίρι!

Δεν ξέρω τί έχω πάθει τελευταία και δεν μπορώ να σηκωθώ απ'το κρεβάτι(κι όχι δεν οφείλεται στα αγόρια μας πιο κάτω).Θεωρητικά πρέπει να φταίει το ξυπνητήρι διότι το έχω βάλει ναι μεν σχετικά μακρυά από το κρεβάτι για να αναγκάζομαι να σηκώνομαι,αλλά τον ήχο του δεν τον λες εκνευριστικό.Μόλις το κλείσω λοιπόν,το κρεβάτι μου(μόνο το δικό μου,'ντάξ;)βγάζει μια περίεργη σαγηνευτική κραυγή και με καλεί πάλι και πάλι στην αγκαλιά του.Κι εγώ του κάθομαι,δεν λέω.Είμαι αδύναμη μέσα στον ύπνο μου.Μπορείς να με κάνεις ό,τι θέλεις.Ίσως έτσι τελικά γνωρίσω καλύτερα τον Χάρο,σαν έρθει να με πάρει(ναι,ναι,έχουμε δώσει ραντεβού...ζήλευε εσύ).Το ιδανικό σενάριο για μένα θα ήταν να έρθει όπως στην ταινία Meet Joe Black κι εννοείται με την μορφή του θεού μου(a.k.a Brad Pitt).
H αλήθεια είναι ότι τελευταία το έχω ξεφτυλίσει με τις βραδυνές μου εξόδους:συναυλία στα Εξάρχεια,συναυλία στην Μαλακάσα,ποτάκι στο κέντρο,γυναικείες αλητείες όπου να'ναι,μπύρα στην δική μου γωνίτσα με την απόλυτη παρέα της θέας(κάπου μέσα στο Π.Ψυχικό,δεν σου λέω..χιχι),ψώνια,beaute,φλερτ ακόμα και με τον σκύλο του γείτονα.
Έχω την αίσθηση ότι αυτό το καλοκαίρι(αν δεν έχω αφήσει τα κοκκαλάκια μου στο El.Ben) θα γίνω στην καλύτερη ένα βαμπίρ.Στην περίπτωση αυτή έχω προνοήσει κι έχω προμηθευτεί Rouge Noir και για τα χείλη και για τα νύχια.Aς πιούμε το αίμα των άλλων με στυλ.
Βέβαια,βαμπίρ με αλλεργία στην λεύκα έχεις ξαναδεί;Τις τελευταίες μέρες το φτέρνισμα κι εγώ έχουμε γίνει κολλητοί.Τί καφέδες στο Zoo πίνουμε,τί ταινίες μαζί βλέπουμε,τι ψώνια κάνουμε.Η καλύτερή μου είναι όταν οδηγώ κι εκείνο αποφασίζει να με επισκεφτεί κι εγώ η ηλίθια συνεχίζω ακάθεκτη κοιτάζοντας -συνήθως-τον ήλιο(κι όχι τον δρόμο) μέχρι την υπέρτατη στιγμή του "Αψου".΄Οταν όμως το παίζει αναποφάσιστο κι απλά μου κάνει μια υποτυπώδη εμφάνιση είναι σαν να μου σερβίρουν ζεστή μπύρα,ούσα διψασμένη.
Για να μην στα πολυλογώ,αυτή την εβδομάδα ένιωσα πρώτη φορά μετά από μήνες επί μηνών τον ιδρώτα να κυλάει στην ραχοκοκκαλιά μου από την ζέστη περιμένοντας το υπηρεσιακό έξω από τον οίκο Εφραίμογλου στην Μεσογείων.Είναι κι η Chanel ασπρόμαυρη,οπότε το μαύρο παντελόνι δεν το γλιτώνω.Προσεχώς καλοκαίρι!

Friday, May 15, 2009

Σε αυτή την eurovision-εάν δεν υπήρχε Σάκης-ψηφίζω U.K(γιατί το κορίτσι έχει από φωνή φωνάρα κι από πόδι...τί να λέμε τώρα)



Y.Γ:1)Ακούστε την έκταση,το ηχόχρωμα,την ερμηνεία!Brilliant stuff,mate!
2)Ήταν ο πρώτος και τελευταίος μεγάλος τίτλος ανάρτησης που έχω κάνει ποτέ.

Thursday, May 14, 2009

Χρονολόγιο(να το κάνει ο Θεός)

28 χρόνια πριν.Θεσσαλονίκη.Κάπου μέσα σε μια κλινική κοντά στο λιμάνι.Μια φιλόξενη μήτρα.Ένας πόνος.Φυσιολογικός τοκετός.2.800 γρ.

28 χρόνια πριν.Καρδίτσα.Μέσα σ'έναν οικισμό.Η Τατιάνα.Θέλει δώρο ένα αδερφάκι.Μανούλα.Δάκρυα.Τηλεφώνημα.Δάκρυα(χαράς).

Για τα επόμενα 21 χρόνια.Ουτοπία.Αληθινή ευτυχία.Παραμυθένια παιδικά χρόνια.Κεικ καρότο.Χορογραφίες.Παιχνίδι χαμένου θησαυρού.Ο παρεξηγημένος μπαμπάς που περνιόταν για παππούς.

Για τα επόμενα 21 χρόνια.Μαθήματα πιάνου.Θυσίες(εκείνων).Πάρτυ.Μπούκοβο.Παρακαλητά για ένα κατοικίδιο.Γάτες,σκύλοι,κότες στο χωριό.Datsun.Νονά Έλλη.

Τα τελευταία 7 χρόνια.Μουσικές συναυλίες.Ταξίδια σε άλλες πολιτείες.Καρκίνος.Υπομονή.Συνθέσεις.Ζωή.Θάλασσα.Σούνιο.

Τα τελευταία 7 χρόνια.Καλλιέργεια πνεύματος.Πτώχευση φιλοδοξιών.Γνωριμίες.Πολλές.Αποχή απ'τους προσκόπους.Ευσυνειδησία.Πολιτική αδιαφορία.Στάθης-Ιωάννης.

28 χρόνια πριν.Θεσσαλονίκη.Κάπου μέσα σε μια κλινική κοντά στο λιμάνι.Μια φιλόξενη μήτρα.Ένας πόνος.Φυσιολογικός τοκετός.2.800 γρ.Εγώ.

Tuesday, May 12, 2009

Οι φίλοι μου με αγαπούν








Σας ευχαριστώ!

Monday, May 11, 2009

Μετασυναυλιακή γνωριμία του κω***

-Θα μπορούσα και να σ'ερωτευτώ,μου είπε.

-...,απάντησα με απορημένο ύφος μετά την συναυλία.

-Έρχεσαι συχνά Κρίνα;με ρώτησε.


-Ουυυυ,χρόνια.


-Εγώ είμαι 27.Εσύ;


-37,είπα σχεδόν απότομα.Το κεφάλι μου γύρισε απότομα από την άλλη πλευρά κοιτώντας την σκηνή με τα παρατημένα μουσικά όργανα.


-Δεν σου φαίνεται,συμπλήρωσε την σφηνόπουτσα για κοπλιμάν.


-Κι όμως,και χαμογέλασα ειρωνικά.


-Κι έρχεσαι ακόμα Κρίνα;Μπράβο.


-Ευτυχώς έχω καλό σύζυγο και φροντίζει και τα δυο μου παιδιά σπίτι,απάντησα με πολύ μεγάλη υπερηφάνια.


-...(παύση)

-...(παύση τετάρτου)

-Θα σε περιμένω έξω,μου δήλωσε.

-Καλά,εγώ θ'αργήσω πάντως γιατί πάω να χαιρετήσω(το συγκρότημα).

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα.

-Γεια,φώναξε.

-Γεια και σε σένα.Τί ζώδιο είσαι;(Το είχα ρίξει πια στο μεταφυσικό.)

-Λέων,εσύ;

-Ταύρος.Με κέρατα,απάντησα.

-Τί λες τώρα;Ξέρεις τί έχω περάσει με Ταύρους;

-Δυστυχισμένα.Είμαι σίγουρη.Λοιπόν φεύγω...

-Θα μου χαρίσεις τουλάχιστον το όνομά σου;(είχαμε φτάσει σε κομβικό σημείο πλέον)

-Βαλίσια.

-Θα σε βρω στο facebook.

-(Που να σε γ*****...καλά το λέει ένας φίλος ότι είναι διαόλου πράγματα αυτά).

-Καλό βράδυ,είπα θέλοντας να τελειώσει η βραδυά εκεί γιατί η ανάμνηση της συναυλίας μου ήταν αρκετή.

Δύο χιλιόμετρα μακρυά.Γυρίζω κι εκείνος με ακολουθούσε.Φτάνω στο αυτοκίνητο.

-Κάτσε για κανένα τέταρτο ακόμα.Για ένα τσιγάρο μόνο.

-Έχω ξυπνήσει από τις 05.00,δουλεύω όρθια,έχω ξενυχτήσει όλες τις προηγούμενες ημέρες,δεν με βαστάνε τα πόδια μου κι επιπλέον βαριέμαι.Έχω ξυπνήσει από τις 05.00,δουλεύω όρθια,έχω ξενυχτήσει όλες τις προηγούμενες ημέρες,δεν με βαστάνε τα πόδια μου κι επιπλέον βαριέμαι.Μπλα,μπλα,μπλα...

-Μα πού δουλεύεις και ξυπνάς τέτοιες ώρες;

-Στην οικοδομή,απάντησα και μπήκα στο αυτοκίνητο.

(Κλικ....#&Ρ^&^&)

-Θα με κατεβάσεις μέχρι το αυτοκίνητό μου λίγο πιο κάτω;με ρώτησε έχοντας μπει ήδη στο αυτοκίνητό μου.

-....,τα μάτια μου πλέον είχαν γουρλώσει.

-Εδώ είμαστε,είπε με λυπητερό και δακρύβρεχτο ύφος.

-Ωραία.Τα λέμε στο facebook(ήταν η μόνη μου διαφυγή...τελικά όχι και τόσο του διαόλου πράγματα).

Με κοίταξε στα μάτια.Ήξερε πια ότι και 15,000 ευρώ να μου έδινε εγώ ήμουν αλλού.Χαμήλωσε το βλέμμα του.Με καληνύχτισε μ'ένα φιλί πίσω από το αυτί κι είπε:

-Δεν θέλω να ξεχάσεις αυτήν την βραδυά.

ΒΡΟΥΜ!ΒΡΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΜΜΜΜΜΜΜΜ!



Saturday, May 09, 2009

Chanel No.5

Thursday, May 07, 2009

Θύμησέ μου...

Θύμησέ μου ότι πλησιάζουν οι διακοπές κι ότι επιτέλους θα κοιμηθώ κι εγώ,η ηλίθια.

Θύμησέ μου να κλείσω κινητά,σκατά κι απόσκατα.

Θύμησέ μου να πάρω δίπλωμα μηχανής που έχω αμελήσει.

Θύμησέ μου να κλείσω τον θερμοσίφωνα,να μην πληρώνω τζάμπα την Δ.Ε.Η.

Θύμησέ μου γιατί είμαι εδώ και γράφω παπαριές από το πρωί ως το βράδυ.

Θύμησέ μου γιατί με διαβάζεις.

Θύμησέ μου η κάβλα γράφεται με "β" ή με "υ";

Θύμησέ μου τί έκανα πέρυσι το καλοκαίρι.

Θύμησέ μου πόσους μπλε χειμώνες έχω περάσει.

Θύμησέ μου ποιο συγκρότημα είχε έρθει πριν 8 καλοκαίρια κι εγώ χτυπιόμουν στην πρώτη σειρά.

Θύμησέ μου να πάρω γάλα για το English Breakfast ή Earl Grey Tea μου που πίνω κάθε απόγευμα.

Θύμησέ μου να αρχίσω να κάνω κανένα beaute τώρα που έχω περισσότερους λόγους από ποτέ.

Θύμησέ μου τα συστατικά του Νο.5.

Θύμησέ μου το πρώτο σου σχόλιο στο βλογ μου.

Θύμησέ μου το ονοματάκι σου...

Sunday, May 03, 2009

Να σας συστηθώ...

Friday, May 01, 2009

Γιούπι-για-για

Κανονικά δεν θα'πρεπε να γράφω ανάρτηση τέτοια ώρα.
Έχω μόλις γυρίσει από βάρδια και το καλό μου αεροδρόμιο με περιμένει για την πρωινή και στο καπάκι νυχτερινή βάρδια.Αν είμαι κουρασμένη;Είμαι.Αν θέλω επειγόντως μασάζ στα πόδια;Θέλω.Do you fucking care?Νοοοοοοο...
Δεν σου επιτίθεμαι.Απλά επειδή-κατά γενική ομολογία-δεν γκρινιάζω ούτε στο σπίτι,ούτε στην δουλειά,ούτε βρίζω στο αυτοκίνητο(άσχετο) νιώθω ότι τον αρνητισμό τον βαστάω μέσα μου κι όπου να'ναι πρόκειται να εκραγώ οπότε πρέπει να τον αμολήσω.Ναι,κύριε.Κλάνουμε κιόλας.Τραβάς κανά ζόρι(are you pulling any difficulty?)
Ευτυχώς που υπάρχουν και ευχάριστα διαλείμματα στην δουλειά(ε βοηθάει όσο να'ναι και ο χώρος/κέντρο διερχομένων)και βλέπω και κανέναν γνωστό.Δύο τον αριθμό με επισκέφτηκαν σήμερα.Ύστερα υπάρχει και το I-pod που με κάνει να ξεχνιέμαι σε περιόδους λειψοπελατείασης(new word).Χαζεύω και στο internet,εξυπηρετώ και κανέναν πελάτη(λέμε τώρα).Ενίοτε τους πιάνω την κουβέντα(μια σήμερα κόντεψε να χάσει το αεροπλάνο).Δηλαδή-εδώ που τα λέμε-αν μπει κάποιος στο μαγαζί κι έχω όρεξη μπορεί να τον κάνω και φίλο μου.Pas mal!

Υ.Γ:Βγήκαν κι οι καλοκαιρινές άδειες!Γιούπιιιιιιιιιιιιιι....Για φέτος(προς το παρόν) το πρόγραμμα έχει ως εξής:Camping στην Σέριφο,Οικογενειακές στιγμές στο Σούνιο και ντιπ,ντάουν εντ ντέρτι στην Σαντορίνη!Προτίθεμαι να ακούσω κι εναλλακτικές ή πρσθήκες στο ως έχει πρόγραμμα.