Wednesday, April 29, 2009

Μανικιούρ!


Σήμερα μου έκανε ένα κοπλιμέντο που δεν είχα ματακούσει πότε.

-Εσύ είσαι η πιο ελεύθερη από όλους...

Εγώ κοκκίνησα,γέλασα,κοίταξα στα μάτια για να δω αν πραγματικά το εννοούσε και μετά πήγα για μανικιούρ.

Τώρα τα νύχια μου είναι ΚΟΚΚΙΝΑ!
(Τελικά ναι.Είμαι ελεύθερη.)

Εικόνες


Στο αμάξι.


Λίγο πριν την Μεσογείων.


Ένας Πακιστανός με δύο μπουκέτα τριαντάφυλλα(ή μήπως ήταν μαργαρίτες;).


Στάση στο περίπτερο για τσιγάρα.


Μuratti.


Red 96,3.


Περικλέους.


Δυο ποτήρια Ursus με πάγο στο τραπέζι.


Επιστροφή.


Ντίρλα.


Πράσινα φανάρια.


Στάση.


Facebook/blogs/youtube.


Chat.


Είμαι εδώ.Εσύ;

Sunday, April 26, 2009

Ο Πήτερ,η Μάγια,ο Σων κι η Έλεν ήταν ένα ακόμη νταμπλ ντέϊτ ανάμεσα σε τόσα.Και ναι,εκείνο το βράδυ είχαν βγει με την προοπτική ότι θα τα λέγανε επιτέλους από κοντά και πιο διεξοδικά.
Ο Πήτερ,ένας ψηλός γεροδεμένος άνδρας,γνώρισε την Μάγια στις καλοκαιρινές του διακοπές όταν ήταν παιδί.Την είχε δει-λέει-ζωγραφισμένη σ'ένα βότσαλο της ακροθαλασσιάς.Η Μάγια τον κοίταξε στα μάτια κι έτεινε να συμπληρώσει κάτι ακόμα,αλλά το χάδι του στα κατακόκκινα μάγουλά της την σταμάτησε μια για πάντα.Για τον Πήτερ,η Μάγια ήρθε στην πιο κατάλληλη κι αφελή ηλικία.Τότε που δεν υποβόσκει κανένα πρόβλημα της καθημερινότητας,δεν υφίστανται φοβίες και μπορείς να πάρεις το ποδήλατό σου μέχρι την κορυφή του Έβερεστ.Τί;Έχει χιονοθύελλες;Ένας Πήτερ θα μπορούσε και παγόβουνα παλιοκαιρίσια να λιώσει και ηφαίστεια οργισμένα να σβήσει.Είχε μια ανεξήγητη δύναμη μέσα του που την αντλούσε από την ζωή σχεδόν με εκβιασμό.
ζωή:Αυτή είναι δική μου(αναφερόμενη στην δύναμη)
Πήτερ:Α!Όλα κι όλα.Σ'αγαπάω,σ'εκτιμάω...αλλά αυτή είναι δική μου.
ζώη:Σαν πολύ αέρα δεν έχεις πάρει;
Πήτερ:Τουλάχιστον εγώ αναπνέω.Εσύ;Εσύ τί είσαι;Μια ιδέα και μισή.Μια πουτάνα που πάει με όλους.Άνδρες και γυναίκες.Είσαι μια σκάρτη έννοια.Την μια μέρα είσαι,την άλλη μέρα δεν είσαι και τούμπαλιν κι έχεις το θράσσος να μου μιλάς για δύναμη;
ζωή:Δεν κάνεις δίκαιο παιχνίδι.
Πήτερ:Γιατί εσύ πότε έκανες μαζί μου;
ζωή:Θα μου το πληρώσεις.
Πήτερ:Ευχαρίστως.Αφαίρεση ή πρόσθεση;
Ήξερε καλά πως είχε πάντα τον τελευταίο λόγο.Ήταν εκείνο το στοιχείο του χαρακτήρα του που είχε μαγέψει και την Μάγια.Εκείνη πάλι όταν τον κοιτούσε δεν θαύμαζε αυτό που έβλεπε αλλά εκείνο που ήξερε από πάντα ότι θα γνώριζε.Ήταν μεγάλη τύχη που εμφανίστηκε τόσο απρόσμενα.Η ίδια δεν πίστευε στην τύχη της.Θεωρούσε ότι το μέλλον της είχε ήδη προδιαγραφεί με τα πιο μουντά χρώματα μελανιού.
Η θάλασσα ήταν το μόνο που την ηρεμούσε.Εκείνος έλειπε συχνά από την φωλιά τους.Είχε ανελλειμένες υποχρεώσεις.Κι όμως η θάλασσα ήταν η μόνη φίλη της.Το αναισθητικό της.Ακόμα και το ντεσκτοπ του υπολογιστή της είχε την θάλασσα.
Ο Πήτερ με τον Σων ήταν αδέλφια από διαφορετικές μάνες αλλά τον ίδιο ακριβώς πατέρα,τον Κυρ-Θάνο.Μπορεί να μην ήταν παρών σε όλες τους τις σχολικές δραστηριότητες,στους ποδοσφαιρικούς αγώνες και στην παράδοση ελέγχων,αλλά τουλάχιστον είχε καταφέρει να φέρει κοντά-σχεδόν αυτοκόλλητα-τα δυο ετεροθαλή αδέρφια.Ναι.Αυτή ήταν η δική του νίκη.Καμιά μάνα δεν θα μπορούσε καλύτερα.
Ο Σων ήταν ένα άγριο,δημοφιλές,κοινωνικό,υπερκινητικό παιδί.
-Το παιδί σας ενώ είναι αρκετά έξυπνο είναι ανίκανο να χρησιμοποιήσει την εξυπνάδα του,λέγανε οι δάσκαλοι.
Ενώ οι τρόποι του ήταν κάπως άγαρμποι,όταν γνώριζε ένα κορίτσι ή είχε δει πολλές ταινίες και μιμούταν παραδειγματικά έναν τζέντλεμαν ή είχε ταλέντο στον αυτοσχεδιασμό υπό πίεση.Μέσα σε λίγα χρόνια,ο Σων ήταν ο πιο περιζήτητος γαμπρός στην γειτονιά του,στο ευρή συγγενικό περιβάλλον και στο νησί που πήγαινε τα καλοκαίρια.
Ανήσυχο πνεύμα από τα γεννοφάσκια του όμως,εκείνος επιδιδόταν στον στίβο και συγκεκριμένα στην σκυταλοδρομία.Ο Σων τρέχει ακόμα...
Την Έλεν την γνώρισε μέσα σ'ένα πλοίο της γραμμής με 1.419 στάσεις μέχρι τον τελικό προορισμό.Εκείνη είχε κουλουριαστεί σε μια παλιά πορτοκαλί πολυθρόνα γιατί κρύωνε από το ερ κοντίσιον,το οποίο έκανε ρεσιτάλ ικανοτήτων μες στην καρδιά του θέρους.Του είχαν κάνει εντύπωση οι χρυσές μπούκλες που έγλειφαν την πλευρά του στήθους που είχε φουσκώσει ανεξέλεκτα από την στάση σώματος που είχε πάρει.
Σηκώθηκε κι αγόρασε δύο τυρόπιτες κουρού.Ζεματιστές όπως ήταν πέρασε από μπροστά της κι άφησε την πείνα της να μιλήσει πριν από εκείνην.
Εκείνη σούφρωσε τα φρύδια της κι αμέσως κοίταξε επιθετικά το σακουλάκι που περιείχε την τυρόπιτα του Σων.
-Θέλεις;
-...Όχι...ευχαριστώ.
-Για σένα την πήρα.
...Του την πήρε από το χέρι με συνοπτικές διαδικασίες.
-Που κατεβαίνεις;την ρωτάει.
-Δεν ξέρω ακόμα.
-Μα δεν έχεις κλείσει εισητήριο;
-Πήρα το ακριβότερο,αλλά μπορεί να κατέβω στο αμέσως επόμενο.
-Θέλεις να κατέβεις στο αμέσως επόμενο;
Τον κοίταξε στα μάτια και πριν πει την ατάκα της έγλειψε τα ψίχουλα από τα ροζ,αφυδατωμένα χείλη της.
-Αρχίζω να μην θέλω ούτε και στο τελευταίο.
Εκεί άρχισαν όλα.Ο Σων έβλεπε κάτι ακόμα που δεν είχε συναντήσει μέχρι τότε στην ζωή του.Παρόλο που και εμπειρία ζωής είχε και ψαγμένος ήταν είδε κάτι που του κίνησε την περιέργεια.Στο βλέμμα της έβλεπε τα πιο απλά κι όμορφα προσχέδια ενός πίνακα που δεν είχε ξεκινήσει καν να ζωγραφίζεται.Ο καμβάς ακόμα ήταν λευκός κι ο Σων ήθελε να βουτήξει μες στις λαδομπογιές και να αρχίζει να τρίβεται πάνω του...

-Δυο μπίρες,και δυο σαγκρίες για τα κορίτσια,είπε ο Πήτερ.

Friday, April 24, 2009

Εκτονώσου!

Tuesday, April 21, 2009

Εναλλακτική πρόταση για το "ιδανικό" Πάσχα


Επιστρέφω θριαμβευτικά.Έχω επιβιώσει κάθε ψυχολογικής-κυρίως-βίας και καταπίεσης τις τελευταίες 4 ημέρες κι είμαι έτοιμη να ξεκινήσω την εβδομάδα μου με γερές βάσεις κι όρεξη για τα πάντα:βραδυνές εξόδους,σύνθεση,σινεμά,εκθέσεις,σεξ ακόμα και γραφειοκρατικές μπούρδες.Είμαι έτοιμη για όλα.

Το φετινό Πάσχα δεν έφαγα ούτε αρνί,ούτε κοκορέτσι.Παράκμασα δίπλα στα McDonald's(I'm lovin'it).Την φετινή Σαρακοστή δεν νήστεψα.Στους πελάτες μου(που στο κάτω-κάτω ήταν μετρημένοι) έλεγα ένα σκέτο "χρόνια πολλά".Δεν είχα όρεξη για συμπληρωματική πώληση.Μου φαινόταν ανώφελο Κυριακή μεσημέρι-με έναν ήλιο ΝΑ(με το συμπάθειο),με την ιδέα ότι οι μισοί Έλληνες τρώνε σπληνάντερα κι οι άλλοι μισοί να χορεύουν στους ρυθμούς της σούβλας και με την προσδοκία για ένα μήνυμα ή ένα τηλεφώνημα από τους δικούς μου ότι απλά με σκέφτονται-να πουλάω εγώ κι άλλοι 5-6 νοματαίοι σε κάτι κατά λάθος πελάτες(βασικά κι εκείνοι δεν ξέρανε τί ήσαν).

Μιζέριασα σαν τότε στο νησί.Ασφυκτιούσα.Έβλεπα το κινητό κάθε 3-4 λεπτά.Μια την ώρα,μια για ένα μήνυμα.Μπερδεύτηκα μες στις σκέψεις μου.Σπληνάντερα είχαν γίνει τώρα εκείνες.Καλύτερα να τις έτρωγε κάποιος χριστιανός.Έτσι τουλάχιστον θα είχα ένα ψεύτικο χαμόγελο κουκλίτσας.Είχα τονίσει και τα χείλη μου με έντονο ροζ και make-up για πιο ομοιόμορφο αποτέλεσμα οπότε κι η απόσταση από την ιδέα της πορσελάνινης κούκλας δεν απείχε και πολύ.Έστεκα εκεί δίχως να κουνιέμαι.Πίσω από τον πάγκο.Όρθια.Οκτώ ώρες(να'ναι οι ώρες μου).Τα μάτια μου δεν ανοιγόκλειναν πια.Ήμουν υπνωτισμένη.Καλύτερα να είχα πάρει πρέζα.Περισσότερα αντανακλαστικά θα είχα.

Η αποζημίωση όμως ήρθε χθες βράδυ στην υποτιθέμενη δύσκολη νυχτερινή βάρδια.Ξεκινήσαμε με ιστορίες για φαντάσματα και νεκροταφεία,μεταπηδήσαμε σε ταινίες και στις κοινωνικοψυχολογικές προεκτάσεις τους και καταλήξαμε να μιμούμαστε προϊστάμενους και συναδέλφους.Έριξα το γέλιο της αρκούδας.Αφού μόλις γύρισα σπίτι δυσκολευόμουν να κοιμηθώ λόγω της υπερέντασης.Μην νομίζεις.Και τώρα που σου μιλάω με δύο ώρες ύπνο είμαι.Να'ναι καλά οι κρέμες της Chanel οι οποίες συντηρούν και κρατούν με νύχια και με δόντια αυτό το νεανικό δερματάκι.

Saturday, April 18, 2009

Until The Top

ΧΕΙΜΩΝΑΣ-ΑΝΟΙΞΗ



ΘΑΝΑΤΟΣ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Thursday, April 16, 2009

Η φίλη μου,η Κατερίνα...

Είπα να μην γράψω τίποτα αυτές τις άγιες(?) μέρες.Να αφεθώ κι εγώ λίγες στιγμές μες στην σιωπή.Θέλεις η ανάγκη;Θέλεις το βίτσιο μου;Θέλεις γιατί βρίσκομαι σε μια κατάσταση με μοναδικές αλλαγές;
Όλα παίζουν.Έχω γεννηθεί για να λέω την αλήθεια.Κι ας πονάει αυτή.Σίγουρα δεν έχω γεννηθεί για να κάνω τους άλλους να υποφέρουν.Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος,πίστεψέ με.Δεν έχω τέτοιες ανεπανάληπτες ικανότητες.
Έκανα δηλώσεις αναμφίβολα.Σου είπα ειλικρινά όμως για ποιο λόγο σε ήθελα.Αν εσύ ονειρεύτηκες,δεν φταίω.Αν εγώ συνεχίζω να σου μιλάω το κάνω-όχι από πίεση-από συνήθεια.Θα πρέπει να σε κόψω μαχαίρι.Δεν μου αφήνεις άλλη εναλλακτική.
Βρίσε με,κατηγόρησέ με,αγνόησέ με μα πάνω απ'όλα ξέχασέ με.Βρίσκομαι αλλού.Κι εκεί που έχω πάει δεν υπάρχει χώρος για άλλον έναν.Είμαστε ήδη πολλοί.
Το κάνω να ακούγεται εύκολο ε;Δεν σου ζητώ την Άρτα και τα Γιάννενα.Σου ζητώ να κάνεις την προσπάθεια.Πρέπει να το κάνεις αυτό το ταξίδι της αποκόλλησης.Διαφορετικά θα πνιγείς κι εσύ μέσα σε αυτή την αφιλόξενη μήτρα που σε περικλείει.


Τελος

Monday, April 13, 2009

H σιωπή

Τί σου φέρνει στο μυαλό ο παραπάνω τίτλος;
Καταρχήν το ομώνυμο κομμάτι των Ξύλινων Σπαθιών.Αλλά ακόμα και κολλημένος με την μουσική να μην είσαι,η σιωπή περιέργως κατέχει ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής σου.
Περισσότερες είναι οι ώρες που παραμένεις σιωπηλός κατά την διάρκεια της μέρας παρά όταν σε πιάνει λογοδιάρροια φερ'ειπείν.
Κατά την διάρκεια της σιωπής,μπορείς να σκεφτείς,να ονειρευτείς,να θυμηθείς,να υπολογίσεις,να χαζέψεις,να θαυμάσεις ΑΦΩΝΑ.Η σιωπή δεν είναι μια κατάσταση στην οποία ο εγκέφαλος δεν συμμετέχει.Τα μόνα που αδρανοποιούνται είναι οι φωνητικές χορδές.
Για κάποιους η κατάσταση στην οποία επικρατεί η παύση μπορεί να θεωρηθεί ανάπαυλα/ξεκούραση αλλά πολλές φορές και θάνατος.Έτσι κι εγώ-ούσα blogger περί τα 3 χρόνια-ανακαλύπτω μία-μία τις σιωπές άλλων συναδέλφων,οι οποίες ως επί των πλείστων έχουν έρθει απροσδόκητα.Αμελέτητα.Σχεδόν απροειδοποίητα.
Τελικά η blogόσφαιρα είναι η διπλή μας ζωή που άνα πάσα στιγμή μπορούμε να την σκοτώσουμε χωρίς να δώσουμε λογαριασμό σε κανένα ή μήπως είναι κάτι παραπάνω;

Friday, April 10, 2009

Συμφωνία

Όταν όλοι θα φεύγουν για τους εξωτικούς τους προορισμούς(a.k.a χωριά τους),εγώ θα παραμένω στον καλογυαλισμένο,εντυπωσιακό και συνάμα πολυτελή πάγκο της Chanel.Για φέτος σου υπενθυμίζω ότι θα δουλεύω και Μεγάλο Σάββατο(μέχρι τις 23.00 that is) και την Κυριακή του Πάσχα.Την Δευτέρα δεν στην αναφέρω καν καθότι είναι δεδομένη η καλοτυχία μου.Εσύ,λοιπόν,ευφυή μου αναγνώστη,θα θυμάσαι ότι και φέτος τα Χριστούγενα και Πρωτοχρονιά(παραμονή και ανήμερα πρωί-νύχτα)τα περάσαμε μαζί στο Los Venizelos.Να,τότε που ήρθες και μου ζήτησες να σου πω τα χαρακτηριστικά του Allure Edition Blanche.Κι εγώ επειδή σε κοίταξα στα μάτια σου ήμουνα απόλυτα ειλικρινής και ακριβής και πρότεινα κι εκείνο το after shave για μια πιο ολοκληρωμένη περιποίηση.
Δεν μπορείς να πεις,σε περιποιήθηκα τα δέοντα.Το ευχαριστήθηκα κιόλας,αφού εκείνες τις μέρες δεν έχει κόσμο και προσπαθώ να ξεκλέψω κάτι από την προσμονή,χαρά κι ονειρεμένη διάθεση του κάθε ταξιδιώτη.
Αν,λοιπόν,εγώ παραδεχτώ ότι σου ρουφώ όλα αυτά τα αξιοζήλευτα συναισθήματα όταν εσύ φεύγεις,εσύ δεν θα με κατηγορήσεις για "κλέφτρα",ναι;

Wednesday, April 08, 2009

Art immitates...Art




Monday, April 06, 2009

Το ζάρι


Παλιά(στο Τέξας) υπήρχε μια οικογένεια ζαριών.

Ο Stewart(ο μπαμπάς),η Fay(η μαμά) κι ο Johnny(o ατίθασος υιός).

Η καθημερινότητά τους ήταν για πολλούς μάλλον βαρετή εώς και αδιάφορη.Κακά τα ψέμματα,η οικογένεια "Dice" δεν θα μπορούσε ούτε συμφωνία για reality να κλείσει.Ξέρεις,αυτό είναι ακόμα χειρότερο κι απ'την ταμπέλα.Τουλάχιστον όταν ο μπαμπάς είναι μπεκρής ή όταν η μαμά συμβαίνει να είναι η κουτσομπόλα της γειτονιάς τότε μάλιστα.Τότε μπορώ να πω ότι θα το έβλεπα.Μα-στο κάτω κάτω-έτσι δεν έκανε επιτυχία και το "Desperate Housewives";

Ο Johnny,ένα οκτάγωνο αγόρι,δεν λογάριαζε κανέναν.Ενίοτε έβριζε και την γιαγιά Patricia γιατί άλλαζε τα κανάλια της τηλεόρασης.Ούτε γκόμενα είχε ο βλάκας.Άσε που στο σχολείο έπαιρνε "D" στην γυμναστική.Το μόνο που ήξερε να κάνει ήταν να παίζει playstation και να μαγειρεύει αυγά τηγανητά.Σιγά τα ωά!

Μια μέρα καθώς πήγαινε να χτυπήσει ένα tatoo στην γωνία ανάμεσα στο 4 και το 2 βρήκε έναν χαρτοφύλακα σαν από αυτούς που βλέπει κανείς στις ταινίες και που περιέχουν εκατομμύρια να φάν' κι οι κότες.Δεν του άρεσε όμως το χρώμα κι επιπλέον βαριότανε να σκύψει(είπαμε δεν ήταν κι αθλητής).

Στην επόμενη διασταύρωση "Smith και Johnsson's" έχασε τον δρόμο.Σκέφτηκε να ρωτήσει κάποιον περαστικό αλλά μάταια.Κανείς δεν ήταν εκεί.Μπήκε μέσα σε ένα μπαρ.Εκεί αντίκρυσε για πρώτη φορά την σεξοβόμβα που έπαιζε λίγο πριν στο παιχνίδι του playstation "Infamous Κnives".Την ρώτησε για το μαγαζί που έψαχνε κι εκείνη ήρθε πολύ κοντά.Τόσο κοντά που αυτός αλληθώρησε.Του έσκασε μια τεράστια φούσκα "Big Bubble" στα μούτρα κι άρχισε να τον αγγίζει με την γλώσσα της για να πάρει αυτό που ήθελε περισσότερο:την τσίχλα της.

-Θα βγεις έξω,θα πηδήξεις δυο φορές,θα κάνεις έναν κύκλο γύρω από τον εαυτό σου κι έπειτα θα στρίψεις δεξιά.

"Δεν μπορεί,όλοι είναι βαλτοί;Όχι άλλη γυμναστική",σκέφτηκε κι αμέσως έτρεξε προς την έξοδο.Έτρεξε κι άλλο ώσπου λαχάνιασε.

Ξαφνικά,μια όαση μπροστά του.Χιλιάδες ραπανάκια ζουμερά κι έτοιμα να αποτραβηχτούν once and for all από την ρίζα τους τον περίμεναν για να τα γευθεί.Κι εκείνος;Εκείνος άρχισε να κυλιέται πάνω τους,να τα δαγκώνει,να γελάει,να γελάει δυνατά(υστερικά θα έλεγα) και να ανακατεύεται στα χώματα,στις λάσπες και να χάνεται.

Τελικά απλά πράγματα σε κάνουν ευτυχισμένο!

Sunday, April 05, 2009

N V


Saturday, April 04, 2009

Παύση(τετάρτου)

Αναρτήσεις (οκ),δισκόφρενα(οκ) ,τακάκια(οκ) ,αμορτισέρ(οκ) ,πηδάλιο τιμονιού(οκ),ηλεκτρονικός εγκέφαλος(#$%&*(#)
-Doctor,we're loosing the patient.

Friday, April 03, 2009

Α constant smile on my face

Wednesday, April 01, 2009

Απόφαση

Πέταξαν ψηλά.

Εκεί-με κομμένη την ανάσα-οι στιγμές έγιναν πιο αληθινές,πιο γεμάτες και με περίσσια σημασία.

Λίγο πριν.Το είχαν συμφωνήσει:Αφού αυτός ο κόσμος δεν τους χώραγε όλους έπρεπε να σκεφτούν κάτι ανατρεπτικό.Κάτι κορυφαίο.Κάτι έξω από τον ανθρώπινο νου.Αναμφισβήτητα ήταν κι οι δυο εύστροφοι και με ανεπανάληπτες ικανότητες αντίληψης.Κι αυτό αποδεικνύεται ότι λίγο πριν την απογείωσή τους υπέγραψαν κι οι δυο ΜΟΝΟ μ'ένα βλέμμα(δεν υπάρχει πιο ανεξίτηλο μελάνι από αυτό).

Κατά την διάρκεια της απογείωσης(ή μήπως πτώσης;) τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν και πάλι.Το μηδίαμα εκείνου μαρτυρούσε ότι είχε κάνει το απόλυτο συμβόλαιο με την ζωή.Κι εκείνη;Εκείνη κανόνισε στιγμιαία το επόμενο ραντεβού μαζί του.

Λίγες ώρες μετά.Στο νοσοκομείο οι γιατροί κάνανε απεγνωσμένες προσπάθειες να περισσώσουν ό,τι είχε μείνει από έναν "καμμένο" εγκέφαλο και δυο πολτοποιημένους πνεύμονες.
-Διάολε,με περιμένει κι η γυναίκα μου για φαγητό....Μηχανές σου λέει ο άλλος,σκέφτηκε ο εν υπηρεσία χειρούργος ιατρός.
Ακόμα και να τους σώζανε όμως...εκείνη θα έμενε ένα φυτό κι εκείνος δεν θα μπορούσε να πάρει μιαν ανάσα,βρε αδερφέ.

Την άνοιξη στο σημείο του ατυχήματος κι αριστερά και κάτω από εκείνες τις γαμημένες ταμπέλες για "Σούνιο" φύτρωσαν αμέτρητα λευκά λουλούδια.Τελικά εκείνος ο καφές δίπλα στο ναό του Ποσειδώνα είναι πολύ ακριβός.Μην τον προτιμήσετε!