Saturday, February 28, 2009

Ο Φλεβάρης φεύγει,το Johnny Walker έρχεται...

...θυμήθηκα τώρα εκείνο το ανέκδοτο με ένα ζευγάρι που κατά την διάρκεια της συνουσίας μέσα στην έκσταση και στην κάψα η γυναίκα αρχίζει να φωνάζει:
-Αχ,Μήτσο μ'.....αχ.....έρχομαι,έρχομαι,ΕΡΧΟΜΑΙ!
Γυρίζει τότε ο Μήτσος με ύφος σοβαρό κι ελαφρώς ταραγμένο:
-Όταν γαμάει ο Μήτσος δεν έρχεται κανείς,'νταξ;

Που λες,έφυγε κι ο Φλεβάρης-χωρίς να δούμε λίγο χιόνι-και τώρα θα αρχίσω να ξεπορτίζω όπως κάνω κάθε χρόνο τέτοια εποχή και να γυρνοβολάω όπως μια μέλισσα απ'άνθος σ'άνθος.Βέβαια,αυτό δεν είν' κακό.Ίσα-ίσα που από την πολύ την φετινή κλεισούρα(βλέπε αεροδρόμιο κι ένα δωμάτιο σπιτιού χωρισμένο στα δύο)καλό θα μου κάνει.Έλα όμως που μόλις νοίκιασα σπίτι εδώ στα πέριξ και θα θέλω να κάτσω μέσα να το χαρώ.Παρεπιπτόντως,γι'αυτό και δεν γράφω αναρτήσεις τώρα τελευταία(όχι ότι σε κόφτει ιδιαίτερα,αλλά εγώ ήμουν υποχρεωμένη να στο πω).
Πολύ τρέξιμο,ρε πουλάκι μου,για ένα σπίτι.Καναπές διθέσιος,τριθέσιος και πολυθρόνα ή γάμα ή σκαμπώ υφασμάτινα;Κρεβάτι μέγαλο σίγουρα.Όμως ξύλινο,σιδερένιο,λάκα;Τί;Πιάτα,μαχαιροπίρουνα,κατσαρόλες και πούτσες μπλε(μπαρδόν).Για να μην αναφερθώ στις ηλεκτρονικές συσκευές.Ψυγείο Inox,άσπρο,smeg ή samsung οθόνη;Και πάλι μάπα το καρπούζι.Οικονομική κρίση;Καμία.Φίσκα ήταν τα μαγαζιά που πήγαινα.Για ένα πράγμα όμως είμαι υπερήφανη:για την επιλογή σπιτιού που μόλις έκανα.Στα δικά μου μέτρα και σταθμά.Γλυκό,απλό κι απέριτο.Σε διαφορετικά επίπεδα σαλόνι και κρεβατοκάμαρες.Κι η βεράντα;Να σου ανοίγει την ψυχή.Τί λες;Τσάι με λεμόνι στο μπαλκόνι;

Tuesday, February 24, 2009

everyday's work

Σύμφωνα με τον αστρολογικό μου χάρτη μέχρι τώρα θα έπρεπε να έχω ήδη παραιτηθεί από την δουλειά του αεροδρομίου αφού την ξεκίνησα λάθος μέρα κι ώρα-όταν δηλαδή γινόταν έκλειψη σελήνης-και το μέλλον μου προμηνυόταν αβέβαιο και λίγο-πολύ βαρετό.
Από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει 6 μήνες.Μπορώ να σου πω ότι υπάρχουν μέρες που ντύνομαι πολύ νωρίς για την δουλειά μου και δεν μπορώ να περιμένω κι άλλες μέρες(ειδικά όταν ξυπνώ στις 05.00)που λέω από μέσα μου ότι αύριο θα παραιτηθώ.Η ουσία όμως είναι ότι οι υποχρεώσεις τρέχουν και πρέπει να μαζεύω κι αυτά τα αναθεματισμένα ένσημα για να είμαι καλυμμένη(λέμε τώρα) στα 60.Αυτό βέβαια στην περίπτωση που δεν θα παντρευτώ τον μεγιστάνα ή δεν θα γίνω μια πλούσια σταρ.Άρα...χμμμμ....ίσως και να μην τα χρειάζομαι στο κάτω-κάτω της γραφής.
Η ώρα είναι περασμένη κι εγώ θα έπρεπε ήδη να έχω κάνει το τέλειο μακιγιάζ,να έχω τα εκπληκτικά καλλωπισμένα μαλλιά και να έχω φορέσει τα καλοσιδερωμένα μου ρούχα της Chanel.

Sunday, February 22, 2009

Η ζωή νικά τον καρκίνο

Friday, February 20, 2009

Sunday, February 15, 2009

Βαλεντίνος,ο Καρνάβαλος



















Wednesday, February 11, 2009

Σεμινάριο "Ο πόθος"

Υπάρχουν φορές που στα ταξίδια μου νιώθω απ΄την πρώτη κιόλας μέρα "homesick" κι άλλες φορές που απλώς οι μέρες δεν μου φτάνουν.Δεν ειναι δύσκολο να καταλάβεις σε ποια κατηγόρια ανήκει το τελευταίο μου ταξίδι.Κι αυτό όχι γιατί ερωτεύτηκα την πόλη ή ότι ξέφυγα κάπως από την ρουτίνα της δουλειάς,αλλά επειδή οι άνθρωποι(του σεμιναρίου) κι οι ώρες δημιουργικότητας μου δημιούργησαν ένα συναίσθημα που δύσκολα μπορώ να το προσδιορίσω.Μπορώ εύκολα να σου περιγράψω αυτό που αισθανόμουν έντονα την τελευταία μέρα του σεμιναρίου-όταν όλοι φεύγανε κι εγώ έμενα πίσω για να δω τα αξιοθέατα-:ΘΛΙΨΗ.
Ας τα πάρω όμως τα πράγματα από την αρχή.Ξεκίνησα την Κυριακή με μια βαλίτσα τίγκα στα μάλλινα και στα βραδυνά φορέματα.Έφτασα στο αεροδρόμιο της Πράγας με παρέα 4 Ελληνίδες κι εκεί περιμέναμε και την γαλλική αποστολή.Ακολούθησε ένα Prague by night με το πουλμανάκι(το οποίο όμως δεν είχε μουσικούλα...ενώ αν ήταν στην Αθήνα όλο και κάτι θα ακούγαμε.Έστω και σκυλάδικο.).Η άφιξη στο Intercontinental Hotel(όχι παίζουμε) ήταν θερμή κι όλο αυτό το αλισβερίσι με φακέλους και σακούλες Chanel-με οδηγίες-αναμεταξύ μας μου θύμισε κάτι από παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού.Στο δωμάτιό μου με περίμενε κι ένα άρωμα:No. 22.Έτσι για να με συντροφεύει τις ξέφρενες νύχτες του σεμιναρίου.Για να μην χάσω όμως καιρό πήρα την Νατάσα(άλλο ένα newcomer της ομάδας) και σεργιανίσαμε περί τις δύο ώρες στο κέντρο της Πράγας.




Πράγα και ζέστη δεν γίνεται,γίνεται;Έκανα το λάθος να περιμένω να τελειώσει το σεμινάριο και μετά να αγοράσω σκουφί που καλύπτει και τ'αυτιά αλλά μικρό το κακό.Ενώ παλιότερα είχα οξεία ακοή τώρα πια απλά δεν ακούω τις κακεντρέχειες.


Λεπτομέρειες για τα ουσιώδη του σεμιναρίου μην περιμένεις να ακούσεις.Άλλωστε οι αριθμοί κι οι στόχοι της εταιρίας θα με ακολουθήσουν ως τον τάφο μου.Παρόλα αυτά μπορείς και μόνος σου να διαπιστώσεις πόσο Πράγα μας χρειαζόταν.



Τρία σημεία πρέπει να σου παραθέσω πάντως:
α)κέρδισα το φλουρί της πίτας και μαζί μ'αυτό ένα ωραιότατο κρεμαστό από το μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης καθώς και μια καρτοθήκη Chanel.
β)η ομάδα Onynx στην οποία μετείχα κέρδισε το βραβείο δημιουργικότητας(το πιο σημαντικό ίσως καθότι καταφέραμε να δημιουργήσουμε και άρωμα και με τρόπο μοναδικό κι απερίγραπτο να το λανσάρουμε στην αγορά)
γ)η ίδια ομάδα κέρδισε το Α' Βραβείο γενικής αποδοχής με δώρο μια τσάντα Chanel.




Μια σημαντική βραδιά ήταν όταν έπρεπε κάποιοι από εμάς να προαχθούμε σε make-up artists και να βάψουμε τα μοντέλα μας.Για την ομάδα Onynx το θέμα ήταν:Tribal.Ιδού τα αποτελέσματα:


Γιατί άραγε όλα τα ωραία πρέπει να τελειώνουν τόσο γρήγορα,ΟΕΟ;