Saturday, January 31, 2009

To τραγούδι του μπαμπά(απ'το κορίτσι του μπαμπά)

Τις τελευταίες μέρες με ταλαιπωρεί αριστερόθεν και δεξιόθεν κι εγκαρσίως κι εντός κι επί ταυτά ο λαιμός μου.Φαίνεται πως έχω πραγματικά ένα είδος αλλεργίας στα σεμινάρια γιατί τέτοια εποχή πέρυσι τα ίδια και χειρότερα είχα περάσει.(βλ. http://valisia.blogspot.com/2008/02/blog-post_15.html)
Παρόλα αυτά,ήθελα να σου πω ότι ενώ η φωνή μου είναι τόσο σκατά προσπάθησα να τραγουδήσω κάτι για αντίο.Έτσι για να με θυμάσαι.Σόρυ για τα "γκούχου-γκούχου" της ηχογράφησης.

Thursday, January 29, 2009

200 ποστ.Και συνεχίζω...

Το ταξίδι στην Πράγα έχει έρθει τόσο κοντά.Δεν αγχώνομαι για την βαλίτσα(μια Βαλί(τ)σια του λόγου μου),ούτε για τον βαρύ ρουχισμό που θα αναγκαστώ να αγοράσω.Το περίμενα τόσο καιρό.Ίσως απ'την μέρα που μου δήλωσαν ότι προσλαμβάνομαι.
Η Chanel δεν μου είπε μια φορά "ναι".Ακόμα και τότε,στο σεμινάριο που είχε γίνει στην Αθήνα τέτοιο καιρό,και που είχα εργαστεί ως ηθοποιός μου είχαν πει "ναι" στην συνεργασία μας.Είναι ίσως η μόνη εταιρεία που μου με έχει εμπιστευθεί με τυφλά μάτια.
Βεβαίως δεν παρεκλίνω από τον στόχο μου.Έχεις το μοναδικό προνόμιο να με γνωρίζεις πριν αρχίσει η μουσική μου να αναγνωρίζεται.Δεν είμαι βλάκας.Ξέρω τις ικανότητές μου.Και ξέρω ότι με τον καιρό βελτιώνομαι.Επίσης ξέρω ότι μόλις κάτσω στο πιάνο κι αρχίζω να τραγουδάω μαζεύονται γύρω-γύρω να με ακούσουν.Ωραίο αυτό.Και να φανταστείς ότι δεν τους πληρώνω κιόλας.Να ήξερες πόσο αγαπώ το performance,την μουσική,τις ερμηνείες,την υποκριτική.Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως πρέπει να περιμένεις να σε ανακαλύψουν.Δεν μπορείς εσύ να δηλώσεις "Γεια σας.Ήρθα.Έχω ταλέντο.Θα με ακούσετε;".Θα πρέπει οι άλλοι μόλις σε δουν να ξεράσουν τον θαυμασμό τους.Είναι αυτό που είχα πει και σε ένα προηγούμενο ποστ."Ο έξυπνος-αν είναι έξυπνος-θα παριστάνει τον χαζό.Συνήθως οι χαζοί κάνουν τους εξυπνάκηδες".
Κι έτσι μένω μόνη μου,με τις νότες μου.
Αυτές,εγώ κι η νιότη μου.

Sunday, January 25, 2009

Χθες βράδυ ηχογραφούσα

Όσα τραγούδια κι αν γράψω για σένα
Δεν φτάνουν να δεις την αγάπη από μένα

Κι έτσι μένω μόνη μου με τις νότες μου
Αυτές,εγώ κι η νιότη μου

Saturday, January 24, 2009

Freedom

Everybody in my family
thinks that I should get married
(Oh no,I don't think so)

Everybody in my work
thinks that I should get married
(maybe I should get rid of THEM)

But I feel free to do whatever I need

I'm a thirty year old
and want to have kids alone
Maybe one or maybe two
Maybe I should adopt from China too

But I feel free to do whatever I need

Everyday I work all day
in the evenings I go out with friends
Friends that drink and eat a lot
friends that smoke some weed as well
(good friends by the way)

But I feel free to do whatever I need

Everybody in my family
thinks that I should get married
(Oh no,I don't think so)

Thursday, January 22, 2009

Η πατούσα

Το κάτω άκρο ίσως να'ναι το μόνο σημείο του σώματος το οποίο μπορείς να δεις καθαρά από τον υπέρηχο του πρώτου κιόλας τριμήνου.Συνήθως περιέχει πέντε δάχτυλα,την φτέρνα,τένοντες(απ'αυτούς της πουτάνας γίνεται),κόκκαλα,μικρά κόκκαλα,φλέβες και το πιο σημαντικό απ'όλα:την πατούσα.
Αν δεν είχαμε την πατούσα ούτε θα μπορούσαμε να περπατήσουμε-χάριν έλλειψης ισορροπίας ας πούμε-ούτε θα γαργαλιόμασταν(αυτό κι αν είναι βασανιστήριο).Από την άλλη δεν θα προκαλούσαμε και δυσφορία στους άλλους όταν αυτές θα βρωμούσανε.Αλλά κατά γενική ομολογία (το έχω συζητήσει και με άλλους 2-3) η πατούσα είναι και θα είναι το πιο σημαντικό όργανο του σώματός μας.
Στην ρεφλεξολογία πιέζοντας τα σωστά σημεία του πέλματος ενεργοποιούνται οι δίοδοι προς τα εσωτερικά όργανα.Ένας μικρός εγκέφαλος(για την ακρίβεια δύο ή ίσως και κανένας-δυστυχώς-για τους αναπήρους) κρύβεται στα κάτω άκρα μας κι εμείς τον γράφουμε στα παλιά μας τα παπούτσια.
Μέχρι σήμερα ο άνθρωπος δεν έχει αναπτύξει την ανθεκτικότητα του πέλματος στο τραχύ έδαφος,στην θερμή άσφαλτο,στο παγωμένο χιόνι.Η κύρια αιτία-χωρίς να θέλω να το παίξω εξυπνάκιας-είναι ότι δεν περπατάει ξυπόλητος.Άλλωστε σύσσωμη η ιατρική επιστημονική κοινότητα έχει εκφράσει πολλάκις την σημασία του "ξυπόλητου νου".Κάνει καλό και στο κυκλοφορικό.
-Εμπρός,λοιπόν,καλά μου ποδαράκια...βγείτε γυμνά στους δρόμους,στις ασφάλτους και δείτε το φως το αληθινόν.Αυτό που κείτεται ανάμεσα στα δάχτυλα.Κανείς δεν αρνήθηκε την επαφή σας με το χώμα.Αντιθέτως.Λουστείτε με αυτό και επαναπροσδιοριστείτε για το καλό όλων.Και κυρίως της καρδιάς.

Tuesday, January 20, 2009

Ελληνική πραγματικότητα

Οι διάφορες ανακατατάξεις στην ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να αποβούν άλλοτε θετικές κι άλλοτε αρνητικές.Ο ίδιος ο άνθρωπος καλείται να έχει αντοχές μαραθωνοδρομέα και ικανότητες προσαρμογής τύπου χαμαιλέοντα.Σε καμία περίπτωση η διαχείρηση μιας ξαφνικής απόφασης δεν διαφαίνεται εύκολη,γρήγορη κι ομαλή διαδικασία.Οι σπασμωδικές κινήσεις δεν αποτελούν λύση (μάλλον τα αντίθετα αποτελέσματα έχουν).Από την άλλη η πολιτισμένη συζήτηση,η ανταλλαγή απόψεων κι η έκφραση αποριών-ή έστω παραπόνου-συνεισφέρουν στην σωστή ροή μιας δημοκρατικής και δίκαιης εργάσιμης ημέρας.
Όλα αυτά καλά,αλλά που'ναι η δημοκρατία ΟΕΟ;
Τις τελευταίες τρεις ημέρες κυκλοφορούσε στο αεροδρόμιο η φήμη περί αλλαγής προγράμματος.Τουτέστιν 6 εργάσιμες,2 ρεπό,7 εργάσιμες,2 ρεπό και 7 εργάσιμες 4 ρεπό.Το ισχύον πρόγραμμα έχει ως εξής:4 εργάσιμες,2 ρεπό,κάθε σαράντα μέρες 4 ρεπό και μια βδομάδα πριν και μετά το 4ήμερο ρεπό 1 ρεπό.Επίσης τα νυχτερινά θα αυξάνονταν από 2-3 που ήταν τον μήνα σε 7-9.Σε μπέρδεψα;Good!Έλα να χαθούμε μαζί σε αυτό το χάος που ονομάζεται "αφορολόγητα".
Η αλήθεια είναι ότι το να εργάζεσαι τέσσερις μέρες από μόνο του όρθια 8 ώρες είναι εξουθενωτικό.Πόσο μάλλον ένα πρόγραμμα που εμπεριέχει 6ήμερες και 7ήμερες εργάσιμες.Είναι να μην ξεσηκωθείς ή δεν είναι;Όχι,δεν είναι θέμα συνδικαλισμού.Είναι θέμα δικαιοσύνης.Είναι θέμα διεκδίκησης των δικαιωμάτων των εργαζομένων.Είναι θέμα άρνησης κάθε δικτατορικής επιταγής-εντολής.
Ο λόγος μου μπορεί να μην μετρούσε-μέχρι χθες-λόγω της μικρής διάρκειας παραμονής μου στο Ελ.Βεν. αλλά θέλω να πιστεύω ότι το νεαρό της ηλικίας μου δεν συμβαδίζει ούτε με την αξιοπρέπεια ούτε με τη νοημοσύνη μου.Δεν μπορώ να γλύφω,να κάνω ότι δεν συμβαίνει τίποτα όταν βλέπω γύρω μου γυναίκες-στην πλειοψηφία τους-να τραβάνε ζόρι με την καινούρια αλλαγή προγράμματος,η οποία παρεπιπτόντως δεν είναι καθόλου φιλική με το περιβάλλον.Εύλογα λοιπόν μου δημιουργήθηκαν κάποια ερωτήματα και με την πεποίθηση ότι στο μόνο που διαφέρουμε από τα ζώα είναι ο λόγος,απευθύνθηκα στην προϊσταμένη βάρδιας για να μου δώσει κάποιες εξηγήσεις ενωπίων όλων των κοριτσιών.Η γυναίκα δεν ήξερε κι επομένως δεν ήθελε να μας συγχήσει περισσότερο.Έσπασε ο διάολος το ποδάρι όμως και ενεφανίσθη ως άλλος James Dean(μην χέσω) ο αναπληρωτής διευθυντής με πέτσινο σακάκι και με ύφος Mel Gibson στο "Αυτό που θέλουν οι γυναίκες".Για να μην στα πολυλογώ όμως,η Κα προϊσταμένη μου δίνει τον λόγο κι ο εξής κλιμακωτός διάλογος έλαβε χώρα εις αεροδρομίου χώρας ωσάν κεραυνός εν αιθρία:
-Κύριε διευθυντά,εδώ τα κορίτσια έχουν κάποιες απορίες σχετικά με το πρόγραμμα.Να,ας πουμε,η Βαλίσια θέλει να σας ρωτήσει κάτι,με προλαβαίνει η προϊσταμένη.
-Πες μου,αγάπη μου,με ύφος "σας κάνω ό,τι θέλω αφού όλες είστε πιθανές υποψήφιες απολυμένες" με κοιτάει.
-Καταρχήν, δεν είμαι η αγάπη σας.Κατά δεύτερον,θα θέλαμε να μάθουμε τα τεχνικά και διαδικαστικά της αλλαγής του προγράμματος όπως καινούριες βάρδιες,νυχτερινά,μισθοδοσία κτλ.,του απαντώ με την ηρεμία που με χαρακτηρίζει.
Ανεβάζει σιγά-σιγά τον τόνο της φωνής του κι όλοι-μηδενός εξαιρουμένου-έχουν καταλάβει ότι η διαδρομή προς την κόλαση είμαι μάλλον μονόδρομη.
-Κι εσένα τί σε νοιάζουν τα τεχνικά του πράγματος;Μια απλή πωλήτρια δεν είσαι;μου φώναξε απαξιωτικά.
-ΚΙ ΟΛΕΣ ΓΡΗΓΟΡΑ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΣΑΣ ΤΩΡΑΑΑΑΑΑΑ,συνέχισε σε άλλη οκτάβα,ακόμα πιο ψηλή.
Τον πλησιάζω και με την ίδια ψυχραιμία κοντοστέκομαι σε απόσταση αναπνοής και του λέω:
-Κύριε διευθυντά,κατεβάστε τον τόνο της φωνής σας.Εδώ είναι μαγαζί.Στις θέσεις μας μας θέλετε;Στις θέσεις μας θα πάμε.
Αυτά είπα και γύρισα την πλάτη για να επιστρέψω στην φωλιά μου.
Το ίδιο βράδυ επέστρεψα στο σπίτι μου και κοιμήθηκα σαν πουλάκι με ήσυχη την συνείδησή μου κι έτοιμη για την επόμενη μέρα(την σημερινή),η οποία μου έφερε τα χαρμόσυνα νέα της παραμονής του παλαιού προγράμματος.

Saturday, January 17, 2009

Μια ροκ συναυλία

Χωρίς απολύτως καμία προσπάθεια αποφάσισα να πάω χθες,ημέρα Παρασκευή,στη συναυλία που σου έλεγα.Περί ροκ συναυλίας ο λόγος.Τα "Διάφανα Κρίνα" κι οι εκατοντάδες θαυμαστές τους(που στη φυσιογνωμία τους δεν έχουν αλλάξει καθόλου από τότε που πήγαινα σχολείο ακόμη) με περίμεναν(όχι απαραίτητα με ανοιχτές αγκάλες) στο "Κύτταρο",όπου-σημειωτέον-δεν έχω πατήσει το πόδι μου εκεί άλλη φορά.
Έφτασα νωρίς-ίσως και στην πρώτη δεκάδα-για να είμαι σίγουρη ότι θα βρω εισητήριο.Μοναδική παρέα είχα τον "Άνθρωπο Καλαμπόκι" του Δημήτρη Σωτάκη.Τί το'θελα;Ευθύς πλατύς στρώθηκε ένας μαστουρωμένος(κι αυτός μόνος) δίπλα μου και με την φράση-ατάκα "Κοπελιά,βιβλίο διαβάζεις;" ξεκίνησε η συζήτηση(ποια συζήτηση δηλαδή;Προμηνυόταν μονόλογος.)
-Αχα...,απαντώ εγώ αφού τον έχω κοιτάξει στα κατακόκκινα μάτια του μια φορά.
-Ωραίο είναι.Το είχα διαβάσει πριν χρόοοονια.
-Α ναι;Μα αυτό βγήκε πριν από μόλις δύο.
-Είμαι φίλος του και μου είχε δώσει την copia πιο νωρίς.
Συνεχίζω το διάβασμα μπας και ξενερώσει από την παύση μου.Μάταια...
-Ξέρεις...και τα Κρίνα φίλοι μου είναι.
-Έλα!(εάν δεν σταματήσεις θα φας το βιβλίο καπέλο,μαλακόζακο)
-Ναι,να κοίτα...
-Φιλαράκο,δες αν είμαι στην λίστα.Καραμάνος λέγομαι,είπε απευθυνόμενος σε έναν νταβραντισμένο πορτιέρη.
...
...
-Δεν υπάρχει το όνομά σου.Λυπάμαι.,απάντησε ξερά εκείνος αφού ήλεγξε την λίστα.
-Δεν γίνεται αυτό που λες.Να πας στον Παντελή και να πεις ότι ο Νίκος είναι έξω.Ακούς;Διαφορετικά θα σηκωθώ να φύγω,είπε τσαμπουκαλεμένος.
-Σήκω φύγε,του αποκρίθηκε το <<σώμα>>.
Για μια στιγμή ένιωσα ανακουφισμένη που θα έμενα και πάλι μόνη μου,αλλά μέσα στην υπερένταση της στιγμής βιβλίο δεν μπορούσα να διαβάσω οπότε θα βαριόμουνα φριχτά.Έτσι ξεκίνησα να περιεργάζομαι τα πρόσωπα,τα λόγια,τις στιγμές,τις μικρές μα τις τόσο γεμάτες.
Κάπου εκεί εγκατέλειψα το ζάκι για τα καλά.Άσε το άλλο.Μέχρι να πει μια πρόταση είχα χρόνο να πάω μέχρι το Μουσείο και να ξαναγυρίσω με τα πόδια(κι ακόμα δεν θα την είχε ολοκληρώσει).
So anyway,κάτι μηνυματάκια από'δω κι από'κει,λίγο ψιθυριστό τραγουδάκι και με την υπερένταση στο full ήμουν έτοιμη για το μουσικό μου ταξίδι.
Η συναυλία ξεκίνησε με καινούριο,ορχηστρικό κομμάτι κι αμέσως μετά ο Θάνος(ο τραγουδιστής) αναφέρθηκε σε όλα αυτά τα οποία συμβαίνουν στην Γάζα κι ότι ναι μεν δεν πιστεύει στην "ενός λεπτού σιγή" αλλά είπε να κάτσουμε λίγο και να σκεφτούμε αυτές τις εχθροπραξίες που γίνονται εκεί κάτω.Σιγή στο ακρωατήριο.Μαγικό.Έκλεισα τα μάτια μου.Σαν να μην ήμουν εκεί.Κι έπειτα....οι πρώτες νότες της κιθάρας ήχησαν στα αυτιά μου.Ήταν η καλύτερη "γέφυρα" που είχα ακούσει ποτέ.
Παίξανε γρήγορα,οργιστικά καβλωμένα(το κεφάλι μου πονάει ακόμα από το headbanging),σχεδόν χορέψανε στην σκηνή.Δεν ξέρω καν πόσα χιλιόμετρα διένυσαν.Μουσικά έκαναν τον γύρο του κόσμου σε τρεις ώρες.Κάπνα,ζέστη,ιδρώτας,χούφτωμα,ξύλο,καμάκι,κέρασμα μπύρας,παγωμένο νερό,λιγδιασμένες τουαλέτες,κουρέματα,κοντά,μαύρα,καρέ,σκουλαρίκι στο αυτί,άνδρες,γυναίκες,τατουάζ,eastpack χιλιοζωγραφισμένες με στίχους,τοίχοι που αγκαλιάζουν αυτά τα νεανικά κορμιά,μπαργούμεν,ποτήρια,μπουκάλια,εισητήρια,αποτσίγαρα.
Μετά το πέρας της συναυλίας απολαμβάνω πάντα(κι ενώ βρίσκομαι στον συναυλιακό χώρο) την μεγάλη έξοδο των άλλων.Ξαναγυρνώ στις πρώτες-πρώτες μνήμες όταν ήμουν 15 χρονών κορίτσι και συνάγω το εξής απλό συμπέρασμα:
Τελικά,τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Thursday, January 15, 2009

Δυο δρόμους έχει η ζωή

"Δύο γύρους με πίτα απ'όλα ,παρακαλώ".
Φαίνεται ότι ο αριθμός δύο με ακολουθούσε πάντα στη ζωή μου.Στην οικογένεια είμαστε δύο αδέρφια.Πάντα μέναμε στον δεύτερο όροφο.Έχω δύο πιάνα,δύο κιθάρες.Τα κινητά μου(όσο βρισκόμουν στο νησί) ήταν δύο.Δυο φορές τον χρόνο επισκέπτομαι τον οδοντίατρο.Δυο αυτοκίνητα έχουμε στην οικογένειά μου. Αν το καλοσκεφτείς έχω δύο μαμάδες(ε εντάξει την πρώτη δεν την λες και μάνα).
Δύο,δύο,δύο,δύο....Περιθώριο κανένα για άλλον αριθμό.Ούτε τρία,ούτε πέντε.ΔΥΟ και ξερό ψωμί.

Friday, January 09, 2009

Είμαι ένα νησί. Ένα νησί που η βόρεια μεριά του είναι γεμάτη από πεύκα, θάμνους και μολόχες. Εκεί που το χώμα είναι εύφορο και καρπερό. Όλοι αναγνωρίζουν την ομορφιά αυτής της πλευράς του νησιού. Ουδείς δεν την αμφισβήτησε, ουδείς δεν αρνήθηκε την γνωριμία του με αυτήν.
Όταν τύχει κι έχει επισκέπτες-για να τους ευχαριστήσει-γεννάει νότες μέσα από τα έγκατα της γης. Τώρα τελευταία ακούγεται κι ένα πιάνο να τις συνοδεύει. Αύριο θα έρθει η σειρά του τσέλου να παίξει την μελωδία κι αυτό δεν το διαπραγματεύεται.
Η μαγεία του νησιού αυτού δεν διαφέρει σε τίποτα με την μαγεία ενός άλλου που βρίσκεται κάτι λίγα ναυτικά μίλια μακριά. Θα έλεγε κανείς ότι μοιάζει σχεδόν με όλα τα νησιά της γης: με τα φυσικά λιμάνια του, με τις αμμώδεις παραλίες του, με τις κρυμμένες σπηλιές του, με τα βότσαλά του, με τους μόνιμους κατοίκους του (a.k.a καβουράκια).
Δυστυχώς όμως αυτή η πανέμορφη πλευρά του νησιού μαστίζεται κάθε χειμώνα από βοριάδες και κρύα που έρχονται από πολύ μακριά. Κάθε ίχνος ζωής ή ομορφιάς εξαφανίζεται κι βόρεια πλευρά του νησιού μένει μόνη της, άσχημη κι ανίκανη να αντιμετωπίσει τρικυμίες, καταιγίδες, παγωνιές.
Υπάρχει κι η νότια πλευρά του νησιού. Σε αυτή δεν υπάρχει ζωή ούτως ή άλλως. Επικρατεί ξηρασία καθόλη την διάρκεια του χρόνου. Φαντάζει τοπίο παρθένο μα τόσο σκοτεινό. Αυτή η ασχήμια της είναι ένας από τους κύριους λόγους που οι τουρίστες δεν την προτιμάνε. Κι όμως, από εκεί πηγάζουν όλες οι μελωδίες που ευφραίνουν τα αυτιά των επισκεπτών. Ναι. Αυτοί που κατακλύζουν τις παραλίες της βόρειας πλευράς. Αυτοί που δεν αξίζουν ούτε ένα στρέμμα ιδιοκτησίας πάνω του. Από εκεί βλέπει κανείς πεντακάθαρα την δύση και την ανατολή, όταν στην βόρεια πλευρά οι λόφοι με τα ψηλά πεύκα τους εμποδίζουν να την διακρίνουν. Θα μπορούσε να είναι ένα φιλόξενο μέρος αλλά με κίνδυνο να μην αφήνει κανέναν να το εγκαταλείψει. Η νότια πλευρά του νησιού έχει ψυχή. Ακατέργαστη κι εκμεταλλεύσιμη.Μια φορά την επισκέφτηκε ο μάγος Γιου. Της έδωσε την ευκαιρία να επιλέξει μεταξύ ταλέντου και ομορφιάς. Κι εκείνη διάλεξε το πρώτο. Τί μαλάκω! Και τώρα έχει μείνει μόνη. Μόνη με τις νότες της. Μόνη με την μοναξιά της. Εγώ θα έπαιρνα ένα βότσαλο και θα χτυπούσα τον μάγο με δύναμη στο κεφάλι. Αλλά αυτή είμαι εγώ. Κι εγώ είμαι ένα νησί…

Wednesday, January 07, 2009

Μα ποια είναι αυτή;

Τέτοια εποχή πέρυσι είχα κάνει την πρώτη μου φωτογράφηση.
Με την ίδια μαλακία που με δέρνει φέτος σου παρουσιάζω και μια νέα σειρά φωτογραφιών που θα σε ...(εδώ το συμπληρώνεις εσύ).

Tuesday, January 06, 2009

Η Βία είναι ντεμοντέ

Μου τη δίνει το ξύλο(παρά μόνο στα οπίσθια και την κατάλληλη στιγμή).

Μου την δίνει ο πόλεμος(παρά μόνο του Μεγάλου Αλεξάνδρου,που σε αυτή την περίπτωση τον ονομάζουμε πολιτισμικό ιμπεριαλισμό).

Μου τη δίνει το βασανιστήριο(εκτός κι αν συμμετέχω σε πάρτυ S&M).

Mου τη δίνει η υπουργός εξωτερικών(γιατί είναι ψηλότερη από μένα).

Μου τη δίνει η λεκτική βία στους δρόμους της Αθήνας(γουστάρω τώρα και στις λεωφόρους).

Μου τη δίνουν οι μάγκες(εκτός από εκείνο το αγόρι που συνάντησα τις προάλλες στο ταξί).

Μου τη δίνουν τα όπλα(εκτός κι αν είναι πλαστικά).

Μου τη δίνει αυτή η Βία γιατί την θέλει ο μισός αντρικός πληθυσμός.

Monday, January 05, 2009

και κάτι κουραφέξαλα...

Mε πετυχαίνεις σε ένα super-wow internet cafe στο infamous Λαύριο,όπου μόλις έχω επιστρέψει από το αεροδρόμιο-εκτάκτως πήγα για 15'-κι επειδή ο ΟΤΕ δεν θέλησε ποτέ να μου φτιάξει την γραμμή του internet αποφάσισα ότι θα ξοδέψω μισή ώρα από την ζωή μου για να στο ανακοινώσω.
Αύριο θα επιστρέψω όμως στην φάτνη μου όπου-ναι,στο υπόσχομαι-θα σου γράφω πιο συχνά και δεν θα σε παραμελώ σε τέτοιο βαθμό.Άλλωστε τώρα έχω το κίνητρο να σου εξηγώ με όλο και περισσότερη λεπτομέρεια την βαρετή ζωή μου καθότι βρήκα θαυμαστές από'δω κι από'κει οι οποίοι διαβάζουν σε καθημερινή βάση(μην με ρωτάς τον λόγο)ετούτο εδώ το μπλογκ.
So,αρχίζω να μετράω αντίστροφα γιατί είναι λίγες οι μέρες που με χωρίζουν από το εκπαιδευτικό μου ταξίδι με την Chanel στην γνωστή-και πολύ της μόδας τελευταίως-Πράγα την πρώτη του άλλου μήνα.Βεβαίως,δεν νομίζω να εξακολουθείς να πιστεύεις ότι θα πάω εκεί μόνο για να μάθω ε;Κι η εκπαίδευσή της έχει τα όριά της.Άλλωστε,αν λάβω υπόψιν το προηγούμενο σεμινάριο μάλλον θα το καίμε το πελεκούδι κάθε βράδυ.Κι αν εβρίσκομαι στην περίοδο της υψηλής και υπερδραστήριας κοινωνικότητάς μου τότε μην τον είδατε,μην τον ακούσατε τον Παντελή.
Και τώρα που είπα Παντελή....αααααχ!Στις 16/01 έχει συναυλία "Διάφανα Κρίνα" στο Κύτταρο και δεν βλέπω την ώρα.Θα είμαστε όλοι εκεί(κι εγώ κι η βραζιλιάνα that is)!

Thursday, January 01, 2009

Εσάς πώς σας μπήκε το 2009;