Sunday, December 28, 2008

Ντεκρεσέντο

Γνωρίστηκαν στις πρόβες για το κοντσέρτο του Δημήτρη Σγούρου στα πλαίσια του φεστιβάλ Αθηνών.Η Αγγελική άρτι αφιχθείσα από σπουδές στην βασιλική ακαδημία του Λονδίνου με ειδίκευση στο γαλλικό κόρνο και με μια μύτη ως εκεί πάνω.Κι ο Γιάννης,ο κατά πολλούς "Άκης"-λαικό παιδί,δεν χωράει συζήτηση-νέο ανερχόμενο ταλέντο στο κλαρινέτο με καθόλου βασιλική καταγωγή ή κάτι αρχοντικό πάνω του τέλος πάντων.Όπως ήταν φυσικό κλαρινέτο και γαλλικό κόρνο κάθονταν ο ένας πολύ κοντά στον άλλον.Για την ακρίβεια μπροστά εκείνος κι ακριβώς πίσω και δεξιά εκείνη.Πάντα,βέβαια,υπό το άγρυπνο βλέμμα του μαέστρου.
Ο Βασιλόπουλος,ο μαέστρος, ήταν πολύ αυστηρός με τις πρόβες και δη με την ώρα άφιξης των εργατών του.Ναι.Πίστευε ότι οι μουσικοί του μάλλον πολυκατοικία οικοδομούν.Αν οι πρόβες ήταν προγραμματισμένες για τις 10.00 τότε όλοι οι μουσικοί ήταν υποχρεωμένοι να βρίσκονται στα δωμάτια-σκοτεινά και μη-από τις 09.30 για να ξεκινούν με ζέσταμα.Φυσικά καφές και τσάι με φρεσκοψημένα κουλούρια από τον φούρνο της κυρίας Περσεφόνης απέναντι από τον χώρο των προβών ήταν στην διαθεσιμότητα όλων και γι'αυτό ίσως η απαραίτητη πρόωρη προσέλευση στο χώρο εργασίας να μην ήταν και τόσο τραγική.Ο Βασιλόπουλος ήταν πράγματι από τους καλύτερους μαέστρους που είχε δει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια από την εποχή του Δημήτρη Μητρόπουλου.Η τεχνική του,ασφαλώς,διέφερε εκ διαμέτρου με αυτή του Έλληνα προκατόχου του.Άλλωστε η κόκκινη μπαγκέτα που κρατούσε ο Βασιλόπουλος ήταν σήμα κατατεθέν εν αντιθέσει με τον Μητρόπουλο ο οποίος δεν κρατούσε ούτε μία για δείγμα. Το βιογραφικό του εμπεριείχε εμφανίσεις από την ορχήστρα του Βερολίνου,την περίφημη ορχήστρα του Ισραήλ μέχρι και του Σικάγο και της Νέας Υόρκης.Δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τους πάλαι ποτέ "στρατηγούς" του επαγγέλματος όπως τον Μάαζελ ή τον Κάραγιαν.Ο ίδιος-αν και ιδιόρρυθμος-ήταν αγαπητός κι αξιοσέβαστος από κοινό και συναδέλφους.Είχε το πακέτο ενός οικογενειακού καριερίστα αλλά όχι το αντίστροφο.Για πολλούς υπήρξε πρότυπο-ακόμη και σήμερα που πλησιάζει τα 70-και πολλοί θαύμασαν την αξιοπρέπεια,το ταλέντο,τον δυναμισμό και την καλλιτεχνική του συνεισφορά στα μουσικά δρώμενα.Ένα του ελάττωμα όμως στάθηκε μοιραίο για την σημερινή του μίζερη-αποτυχημένη εώς κι ανύπαρκτη λένε μερικοί-προσωπική ζωή.Η οξυθυμία του.


Το απόγευμα της δωδεκάτης Μαίου του 1996 οι καιρικές συνθήκες δεν επέτρεπαν την ομαλή προσέλευση των μουσικών στην πρόβα.Αξιοπερίεργο για Μάη μήνα αλλά έτσι όπως έγιναν τα πράγματα ο μαέστρος,ο οποίος είναι κι ο μόνος υπεύθυνος λήψης αποφάσεων σε ό,τι αφορά την ορχήστρα αποφάσισε την ακύρωσή της με βαρειά καρδιά.Αξιοσημείωτο ήταν ότι εκείνο το απόγευμα έβαλε τα έγχορδα να προβάρουν την κόντα τρεις και τέσσερις φορές ως μια απεγνωσμένη προσπάθεια στραβών ματιών των αργοπορημένων χάλκινων και ξύλινων.Μάταια όμως.Ουδείς από δαύτους ήρθε στην ώρα του.Εκείνα τα λεπτά δεν μιλιόταν.Θαρρεί κανείς ότι το υγρό τσιμέντο που τον περιβάλλει είχε πετρώσει και μόνο η καυτή λάβα εσωτερικά του θα μπορούσε να τον κάνει να πει κάτι-εκρηκτικό αναμφίβολα.
Ο Άκης κι η Αγγελική-κι οι δυο αργοπορημένοι-δεν είχαν ανταλλάξει ποτέ κουβέντα μεταξύ τους.Ίσα-ίσα που εκείνη δεν είχε καμιά διάθεση να υποδεχτεί στον κύκλο της έναν μουσικό του λόγου του.Για εκείνη ήταν ένας ακόμα δάσκαλος ωδείου.Βασικά δεν σκόπευε να του μιλήσει και μέχρι το πέρας της συναυλίας.Από την άλλη ο Άκης έλιωνε στην ασύγκριτη γοητεία της Αγγελικής.
-Ξινή και συνάμα τόσο μα τόσο γλυκειά.Σαν μια πετυχημένη λέμον πάι ντελούξ,έλεγε στον κολλητό του.
Δεν ήθελε όμως να την τρελάνει με τις κολακίες του κι έτσι πέρασε στην αντιπέρα όχθη-γνωστή στρατηγική πολλών κυνηγών ανά τα χρόνια-την ντεμέκ αδιαφορία και την ξαφνική επιδρομή.
Ήθελε δεν ήθελε εκείνη είχε παγιδευτεί στο αναψυκτήριο μαζί με τον Άκη σε ένα κατά λάθος ραντεβού.Εκείνος καθόρισε την ατμόσφαιρα με μια λοξή ματιά και με το ολίγον ανασηκωμένο φρύδι.Εκείνη ενώ παραδεχόταν μέσα της ότι ο νεαρός απέναντί της δεν ήταν του στερεώματός της είχε κάτι το ανεπιτήδευτα σαγηνευτικό.Επιτέλους κάποιος δεν την καμάκωνε με ηλίθιο ίσως κι άξεστο τρόπο.Για του λόγου το αληθές ήταν ο μόνος που σε εκείνο το δωμάτιο της φώναζε κραυγαλέα "δεν υπάρχεις".Στην αρχή την ενόχλησε αλλά αυτό γύρισε τούμπαλιν και μάλλον άρχισε να την συνεπαίρνει.
-Εγώ γυρίζω πάντα με ταξί σπίτι μου,του είπε.
-Μμμμ....,αποκρίθηκε εκείνος.
-.....σήμερα θα με γυρίσεις εσύ με το ταξί γιατί ο καιρός είναι άγριος και μπορεί να'ναι κι οι διαθέσεις του ταξιτζή,συμπλήρωσε.
-Ενίοτε γίνομαι κι εγώ άγριος,της λέει.
Το χιούμορ του φάνηκε να την ενοχλεί αρχικά αλλά μέσα της το μηδίαμα ήταν ολοφάνερο.Αν δεν είχε μάθει ποτέ γαλλικό κόρνο τότε εκείνη την στιγμή θα ήθελε να είναι πιανίστρια για να μπορεί να τον συνοδεύει στην μουσική δωματίου.
Η παγίδα του Άκη μόλις είχε ενεργοποιηθεί.

Ξαφνικά μπαίνει φουριόζος ο μαέστρος μέσα στο αναψυκτήριο.Η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένου φλερτ που κυριαρχούσε είχε μετατραπεί σε νεκρικό τοπίο μετά από βόμβα.Ο Άκης κατέβασε το βλέμμα του ως ένδειξη σεβασμού-και τρόμου- προς το πρόσωπο του "βασιλιά" Βασιλόπουλου.Ο μαέστρος έπινε πολύ,αλλά ποτέ κατά την διάρκεια μιας πρόβας.Τώρα που η πρόβα είχε χαθεί,αυτή η ηθική υποχρέωση του καλλιτέχνη είχε πια ισοπεδωθεί.Εκεί.Μπροστά στα μάτια τους κατέβασε τρία ποτήρια ουίσκυ τζόνυ γουόκερ.Η Αγγελική γύρισε ασυναίσθητα την πλάτη προς τον συνάδελφό της κι έτεινε προς το μέρος του "προισταμένου" της.
-Να σας πάω σπίτι με το ταξί;του πρότεινε.
Εκείνος χωρίς να την κοιτάξει στα μάτια δεν της αντιστάθηκε.Για εκείνον ήταν μια φωνή απ'το υπερπέραν.Μια φωνή νεράιδας.Πώς θα μπορούσε να κάνει τον δύσκολο στην στοργική και νεανική χροιά της;Για τον Άκη όμως ήταν σαν ένα όνειρο που κατέληγε σε έναν καλοσκηνοθετημένο εφιάλτη.Δεν ξέρει τί έγινε εκείνη τη νύχτα.Δεν θα μάθαινε ποτέ.Αν έκρινε όμως από την αδέξια μετέπειτα συμπεριφορά της και τον αναίτιο τόνο κακεντρέχειας του Βασιλόπουλου προς το πρόσωπό της τότε θα έπρεπε κάποιος να είναι τουλάχιστον μαλάκας για να μην καταλάβει την ανούσια αυτή σχέση.

Οι μέρες περνούσαν κι η συναυλία καραδωκούσε.Ο Σγούρος ήταν επαγγελματίας κι εξαιρετικός στις πολύωρες πρόβες.Η σχέση του με τον μαέστρο μάλιστα υπήρξε ως ένα βαθμό σχέση μιας καλής κι αποτελεσματικής χημικής αντίδρασης.Η ορχήστρα στάθηκε πολύ τυχερή που συνόδευε έναν καλλιτέχνη τέτοιου βεληνικούς.Το Ηρώδειο την βραδυά της συναυλίας ήταν κατάμεστο:από τον αρχηγό του κράτους μέχρι πρόσωπα από τον επιχειρηματικό κόσμο και το καλλιτεχνικό στερέωμα. Μπορεί να μην είχε πανσέληνο αλλά όλοι είχαν μαγευτεί σε αυτή τη συνάντηση αρχαιοελληνικής ιστορίας και κλασσικής μουσικής.Εκεί που συναντιούνται στιγμιαία κάτω από τον ξάστερο ουρανό οι μυριάδες νότες που αναδύονται σαν φυσσαλίδες μιας εύγευστης σαμπάνιας.
Μετά τις σπουδές Ραχμάνινοφ ακολούθησε το πρώτο κοντσέρτο Μπραμς με την απόλυτα θεμητή ανταπόκριση του κοινού.Όλοι ανεξαιρέτως σηκώθηκαν για να χαιρετήσουν σολίστα και μαέστρο και χειροκροτώντας ρυθμικά επεδίωκαν το περιβόητο "μπιζ" κι από τους δυο.Τελικά ο Σγούρος έκλεισε τη συναυλία με το πέταγμα της μέλισσας.

"Μελισσάνθη"ονόμασε το μωρό της η Αγγελική λίγους μήνες αργότερα.Ο Βασιλόπουλος την είχε παρατήσει,αφού την είχε γδάρει-απόρροια της καθημερινής κατάχρησης των ασταμάτητων μπουκαλιών τζόνυ που κατανάλωνε-σε κάθε σπιθαμή του σφριγηλού κορμιού της.Δεν θέλησε να του κάνει καμιά μήνυση καθώς ήταν άνθρωπος κύρους κι όλοι θα πίστευαν την δική του εκδοχή της ιστορίας ενώ αυτή θα φαινόταν ένα ακόμα τσουλάκι στα μάτια όλων.
Ο Άκης προχώρησε στο κλαρινέτο και πραγματοποίησε ένα όνειρό του:να παίξει στο "Royal Albert Hall". Ήταν ένας ευτυχής άνθρωπος.Αρκετά ισορροπημένος.Κάθε καλοκαίρι μάλιστα πήγαινε στη Νάξο,στη γενέτειρά του,στον Απόλλωνα για να παίξει στους συγχωριανούς του και να θυμηθεί τα παιδικά καλοκαιρινά παιχνίδια και τα αείμνηστα ατέλειωτα πανηγύρια.Εκεί είχε ερωτευτεί για πρώτη φορά.Την Ελένη.Μια συνομήλική του με εκείνα τα εκφραστικά μαύρα μάτια που είχαν για ομπρέλα τα πιο μεγάλα ματόκλαδα που είχε δει.Έπειτα δεν σκύρτησε ξανά αυτό το ανεπανάληπτο συναίσθημα.Παρά μόνο εκείνη την περίοδο των προβών με τον Βασιλόπουλο.Για την Αγγελική.

Ξημέρωνε Κυριακή.Ετοίμαζε τις βαλίτσες του για την πρωτεύουσα.Οι δέκα μέρες στο νησί του γέμισαν τις μπαταρίες κι ήταν πανέτοιμος για τον μουσικό χειμώνα που ερχόταν με δύναμη από τον βορρά.Στο ραδιόφωνο άκουσε ότι η θάλασσα θα ήταν καλοτάξιδη.Σκέφτηκε να ανέβει στην κυρά Θεανώ-χρόνια οικογενιακή φίλη και σχεδόν παραμάνα τα πρώτα επτά χρόνια της ζωής του μέχρι δηλαδή να φύγει σύσσωμη η οικογένεια Λεγάκη από το νησί και να εγκατασταθεί στη Νίκαια- για ένα τελευταίο αντίο.Πηγαίνοντας για το σπίτι πέρασε από το περίπτερο κι είδε στο εξώφυλλο της τοπικής εφημερίδας "Το νησί μας" μια φωτογραφία ενός μικρού παιδιού και με παχειά μεγάλα γράμματα τον τίτλο"ΤΡΑΓΩΔΙΑ".Την πήρε για να την ξεφυλλίσει στο πλοίο του γυρισμού.Αφού χαιρέτησε την αγαπημένη του θεία-έτσι την αποκαλούσε-επέστρεψε σπίτι για να πάρει το μαύρο σακ βουαγιάζ του και το κλαρινέτο του τοποθετημένο σε μια σκληρή δερμάτινη θήκη.Την εφημερίδα την έχωσε στην παράτσεπη του σακ βουαγιάζ κι αμέσως κατέβηκε τα 23 άσπρα σκαλιά της γειτονιάς του για να βρει ταξί στο λιμανάκι του Απόλλωνα.
Ο κυρ Θόδωρος περίμενε την επόμενη κούρσα καρτερικά.Ευτυχώς το νησί είχε εσωτερικό τουρισμό φέτος κι έτσι ταξί,ταβέρνες και ξενοδοχειακές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να επιβιώσουν τον χειμώνα.
-Όλα κι όλα,ο Έλληνας θέλει καλοπέραση.Ούτε συνωστισμό στα λεωφορεία ούτε γ' κατηγορίας ξενοδοχεία.Καλό φαί να υπάρχει και δόξα τω Θεώ,του είπε σε μια από αυτές τις "με το ζόρι" συζητήσεις στο ταξί.
Ανάμεσα σε άλλα του είπε και για το ατυχές γεγονός που συνέβη μόλις την προηγούμενη παραμονές της Παναγίας στη χώρα τη Νάξου.Μια γυναίκα με το παιδί της-άγγλοι τουρίστες κατά τις μαρτυρίες κάποιων-μπήκαν στην τράπεζα να πάρουν λεφτά κι εκείνη την ώρα για κακή τους τύχη το ίδιο αποφάσισε κι ένας ληστής(ντόπιος,από την ορεινή Απείρανθο).Ο σαματάς ήταν αναπόφευκτος κι η μάνα που λειτουργούσε ενστικτωδώς έβαλε το κορμί της μπροστά στο σωματάκι της μόλις πέντε ετών κόρης της.Ο ληστής-ομολογουμένως πρωτάρης στο επάγγελμα-πανικοβλήθηκε από την απότομη κίνηση της ψιλόλιγνης γυναίκας και πυροβόλησε δυο φορές.Μια σφαίρα την βρήκε στον ώμο κι άλλη μία στην κοιλιακή χώρα.Εκεί χάμω αιμόφυρτη όπως ήταν έχυσε ένα δάκρυ και γύρισε την πλάτη της στο ίδιο της το παιδί για να μην δει τα αίματα.Η καρδιά της έκανε το ντεκρεσέντο της κι οι παλμοί της Μελισσάνθης έτρεχαν σαν σαστισμένα δέκατα έκτα.Ποτέ ξανά μάνα και παιδί δεν αποσυντονίζονταν τόσο πολύ.
Ο Άκης,που συγκλονίστηκε από την ιστορία,θυμήθηκε το εξώφυλλο της εφημερίδας που μόλις είχε αγοράσει.Θέλησε να διαβάσει το άρθρο μόνος του γιατί οι "από στόμα σε στόμα" περιγραφές δεν ήταν πάντα έγκυρες.Καθώς διάβαζε,το βλέμμα του έπεσε στο όνομα του θύματος :Αγγελική Ζαχαριάδη.Για πρώτη ίσως φορά ήθελε οι μαρτυρίες των άλλων περί αγγλικής υπηκόοτητας να ήταν αληθινές.
-Στο νοσοκομείο και γρήγορα,φώναξε.
Δεν του άφηνε άλλο περιθώριο.Τώρα ο Άκης μάζεψε ό,τι απόθεμα δύναμης είχε και δεν είχε για να αντικρύσει αυτό που από καιρό ήθελε αλλά υπό διαφορετικές συνθήκες.Τον άφησε ακριβώς έξω από την πόρτα του νοσοκομείου.Έτρεξε δεξιά κι αριστερά φωνάζοντας "Αγγελική".Μετά από δέκα λεπτά συνεχόμενου τρεξίματος κοντοστάθηκε και προσπάθησε να πάρει μερικές αναπνοές για να συνεχίσει με τον ίδιο ρυθμό.Ήταν αποφασισμένος.Θα την έβλεπε ακόμα και νεκρή.Μια νοσηλεύτρια που τον είδε να διαταρράσει την ισορροπία του νοσοκομείου τον τράβηξε από τον μπράτσο και τον ρώτησε με βαθειά και συγκροτημένη φωνή.
-Για την Ζαχαριάδη;
-Ναι,απάντησε ξερά.
-Ακολουθήστε με,του αποκρίθηκε.
Ο χρόνος έμοιαζε να σταματάει μόλις εκείνος μπήκε στο δωμάτιο.Διασωληνωμένη,με τεχνητή αναπνευστική υποστήριξη και τον παλμό της καρδιάς να ακούγεται σαν εκείνο τον διαολεμένο μετρονόμο κολλημένο στην ένδειξη "αντάντε".
-Το παιδί είναι με τους παιδοψυχολόγους στην πτέρυγα Γ,του είπε κοφτά η νοσηλεύτρια.
Τράβηξε μια καρέκλα κι έκατσε δίπλα της.Το είχε πάρει απόφαση.Θα καθόταν για όσο χρειαζόταν.Της έπιασε το χέρι και της είπε όλα αυτά-κι ήταν πολλά-που κράτησε μέσα του καιρό τώρα.Ανταπόκριση δεν υπήρχε.Για τις επόμενες δέκα μέρες εκείνος ξημεροβραδιαζόταν πλάι της.Αξύριστος,ταλαιπωρημένος,άπλυτος κι όμως χαρούμενος που την χάιδευε.Του αρκούσε μόνο αυτό.
Ο γιατρός που την μετέφερε στο νοσοκομείο του είπε ότι λίγα λεπτά πριν πέσει σε κώμα μουρμουρούσε το όνομα "Άκης" ή "Σάκης".Ήταν δυνατόν;Είχε κάνει όλο αυτό το ταξίδι αναψυχής για εκείνον;Τον θυμόταν ακόμα ύστερα από όσα είχαν συμβεί;Αμέσως σκέφτηκε το παιδί.
Κατευθύνθηκε στην πτέρυγα Γ'.Μια γιατρός του υπέδειξε ποια ήταν η Μελισσάνθη.Δεν ήταν δύσκολο.Η Μελισσάνθη ήταν μια μικρογραφία της μητέρας της κι ακόμα πιο χαριτωμένη.Έμοιαζε σαν να είχε ξεχάσει τί είχε συμβεί.Αναζητούσε την μητέρα της αλλά στο πρόσωπο του Άκη βρήκε πρόσφορο έδαφος να παίξει ανέμελα μέχρι κάποιος να της απαντήσει στο ερώτημά της.
Από τότε και κάθε χρόνο γιορτάζουν εκείνη την μέρα της συνάντησής τους με βόλτες,γλειφιτζούρια και σχοινάκι κι επισκέπτονται την Αγγελική στην τελευταία της κατοικία.Αφήνουν πάντα τρία λευκά τριαντάφυλλα και της γράφουν τις πιο ξεκαρδιστικές κοινές τους ιστορίες σ'ένα χαρτί πάνω στον τάφο.Ώσπου να φυσήξει ο άνεμος.

Thursday, December 25, 2008

Στρά-τα,Στρα-τού-λα(μέχρι το αεροδρόμιο)

Χριστούγενα σήμερα κι έξω ο ήλιος λάμπει καμαρωτός καμαρωτός.Τί χιόνια και λευκά Χριστούγενα μας λέγανε;Πούτσες μπλε.Ε,εντάξει έχει λίγη ψύχρα αλλά πώς να το πω;Είναι bearable.
Για σήμερα Πέμπτη το πρόγραμμά μου θα είναι κάπως διαφορετικό από κάθε άλλη γιορτή.Βλέπεις είναι η μοναδική χρονιά που θα δουλεύω και μάλιστα ως τις 23.00.Η αλήθεια είναι ότι βαριέμαι στην σκέψη και μόνο,αλλά και σε συγγενικό σπίτι να ήμουνα το ίδιο θα έπληττα.Απλώς τώρα θα είμαι 8 ώρες όρθια.Το αεροδρόμιο δεν θα έχει κόσμο.Σου το λέω.Εγώ,αυτή,η άλλη κι η παράλλη θα είμαστε(άντε και λίγο μυστήριο).Λες να μας κεράσουν και κανέναν κουραμπιέ;Μακάρι.Ας το ρίξουμε στο φαί τουλάχιστον.
Θα παίρνω ανάσες,θα κλείνω τα μάτια μου,θα απομονώνω τις μυρωδιές του Νο5 ή του Αllure Sensuelle και θα χορεύω στον κόσμο μου.Στην προκειμένη περίπτωση θαρρώ πως μόνο οι κόρες των ματιών μου θα χορεύουν όπως σε εκείνα τα παλιά καρτούν με τον Μίκυ Μάους.Με το καθάρισμα το πάγκου μου δεν νομίζω ότι θα ασχοληθώ.Άλλωστε σήμερα είναι αργία.Αχ πόσο θα ήθελα να ήμουν.....(εδώ μπορείς να το συμπληρώσεις εσύ βεβαίως)!
Κατά τ'άλλα δεν έχω προλάβει να σου ευχηθώ,αλλά έχω βάλει όλους τους υπόλοιπους πράκτορες να σου λένε τα "Χρόνια Πολλά".Ναι,ναι...αυτός εχθές στο 11888 δικός μου απεσταλμένος ήταν.
Άντε και καλό καλοκαίρι!

Wednesday, December 24, 2008

οικονομική ανάλυση της συμφοράς

Ψώνια,δώρα.δωράκια,στολίδια,δέντρο,κάλαντα,εκδρομές,ταξίδια,διόδια,εισητήρια,εφορία,εκκρεμότητες κ.ο.κ.
Φέτος με μαθηματική ακρίβεια όλος ο μισθός(ακόμα κι ο 13ος) θα ξοδευτεί όλος και προς όλες τις κατευθύνσεις.Παράπονο;Κανένα.Ένα πράγμα όμως δεν καταλαβαίνω.Γιατί ορισμένες φορές σπεύδεις στην τράπεζα για καταναλωτικό δάνειο όταν εσύ ο ίδιος δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις στο οικονομικό διαταύτα;Η καλή διαχείρηση προτεραιοτήτων είναι αρετή.Από'κει ξεκινάμε.
Π.χ μια τριμελής οικογένεια(δεν βάζω παραπάνω γιατί είναι και δύσκολοι οι καιροί) έχει να πληρώσει το μήνα:
α)ενοίκιο ή στεγαστικό δάνειο(650 ευρώ...και λίγα λέω)
β)πάγιους λογαριασμούς Ε.ΥΔ.Α.Π,Δ.Ε.Η,Ο.Τ.Ε(100 ευρώ)
γ)έξοδα αναλώσιμων(βλ. τρόφιμα περίπου στα 200 ευρώ)
δ)βιβλία,σχολικά τετράδια,μολύβια,ντοσιέ κ.τ.λ(35 ευρώ)
ε)έξοδα συντήρησης ενός τουλάχιστον αυτοκινήτου(100 ευρώ)
στ)ρουχισμό(120 ευρώ)
κι από κει και πέρα ξεκινά το "εγώ" και το "ευ ζην".
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι μεταξύ τους οι γονείς έχουν ένα πάγιο μηνιαίο έξοδο της τάξεως των 1,195 ευρώ.Δηλαδή έστω ότι ο κάθε γονέας βγάζει 1,315 ευρώ.Όσο δηλαδή κι ο μέσος μισθός του Έλληνα.*Ο κάθε γονέας λοιπόν,πληρώνει 702,50 ευρώ το μήνα για τις βιοποριστικές του ανάγκες.Του περισσεύουν 812,50 ευρώ.Δεν είναι κι άσχημα ε;(Μόνο που τα 1,315 ευρώ είναι ένας μέσος μισθός.Π.χ πες ότι σε μια κοινωνία υπάρχουν τρεις πολίτες.Οι δύο βγάζουν 1,000 κι ο ένας 10,000 ευρώ.Ο μέσος μισθός σε αυτή την περίπτωση είναι 4,000 ευρώ.Πόση αλήθεια μπορεί να φανερώσει αυτό το στοιχείο;Οι ανάγκες της πλειοψηφίας θα μπορέσουν ποτέ να εισακουστούν;)
Η νέα γενιά έρχεται κι έχει καλύτερα προσόντα,με βάσεις και περγαμηνές αλλά και περισσότερες απαιτήσεις γιατί αδιαμφισβήτητα ξέρει περισσότερα πράγματα.Στην συνέχεια,ανακαλύπτει την ωμή πραγματικότητα -άκαμπτο εργασιακό περιβάλλον-και λαμβάνει 700 και 800 ευρώ ως ευχαριστήρια επιταγή για όλα αυτά τα χρόνια στα φοιτητικά θρανία,στο πέρα-δώθε με το εξωτερικό,στα σεμινάρια,στις διαλέξεις,στην βιτρίνα.Έχουν βαλθεί όλοι να της κόψουν τα φτερά με εκείνα τα βαριά,σιδερένια ψαλίδια που ανοίγουν την αλληλογραφία.
Αν βάρυνα το κλίμα;Μπα.Με το που θα κάνεις "κλικ" στο "x" πάνω δεξιά στην οθόνη σου θα ξαναγυρίσεις στην χριστουγενιάτικη διακόσμησή σου,στα μελομακάρονα και στην οικογενειακή σου θαλπωρή.Για την ακρίβεια θα εθελοτυφλήσεις.
*Πηγή: Κομισιόν(τα στοιχεία αφορούν το 2004)

Monday, December 22, 2008

Αξίζεις όσα "ευχαριστώ" τραγουδά κι ο Frankie

Θέλω να σ'ευχαριστήσω που μου μιλάς
Θέλω να σ'ευχαριστήσω που μου μιλάς με στοργή
Θέλω να σ'ευχαριστήσω που με φιλάς
Θέλω να σ'ευχαριστήσω που με φιλάς σαν είμαι η μοναδική γυναίκα στον κόσμο
Θέλω να σ'ευχαριστήσω που με χαιδεύεις
Θέλω να σ'ευχαριστήσω που με χαιδεύεις σχεδόν κάθε ημέρα
Θέλω να σ'ευχαριστήσω που με καταλαβαίνεις,που με κάνεις να γελάω,που με κρατάς δυνατά στην αγκαλιά σου
Θέλω να σ'ευχαριστήσω που είσαι δικός μου κι ας μην είσαι.
Θέλω να σ'ευχαριστήσω που με κάνεις να νιώθω δική σου κι ας μην είμαι.

Τέλος,θέλω να σ'ευχαριστήσω που μου δίνεις έμπνευση αλλά που ίσως δεν θα μπορέσω ποτέ να σου γράψω ένα τέτοιο αριστούργημα.Γι'αυτό λοιπόν στο αφιερώνω και στο τραγουδάω ΔΥΝΑΤΑ!

Μaze feat. Frankie Beverly

Sunday, December 21, 2008

Ανακατέματα

Κανονικά τέτοια ώρα θα'πρεπε να είμαι στο Ελ.Βενιζέλος,να εξυπηρετώ τους χειμερινούς ταξιδιώτες,να τακτοποιώ τον μοναδικό πάγκο της Chanel και να συνομιλώ με τις κυρίες συναδέλφισες.Αλλά ένα σουβλάκι αγνώστου προελεύσεως προχθές τη νύχτα μου έκανε το στομάχι σμπαράλια κι η ανακατοσούρα ήταν εμφανής στο πρόσωπό μου.Έκανα και δυο φορές εμετό κι έβγαλα ότι είχα και δεν είχα από το αγριεμένο μου στομάχι.Τί κατάλαβε τώρα;Είναι πια ένα άδειο στομάχι.Χωρίς καμιά τροφή να το συνοδεύει.Χωρίς νερό να το ξεπλένει.
Χθες που βρισκόμουν εν υπηρεσία ανακάλυψα καινούριες απόμερες τουαλέτες.Η απόλυτη ικανοποίηση.Να ξερνάς και να το ευχαριστιέσαι.Να βλέπεις τον χθεσινό μαιντανό να έχει πάρει ένα πρασινοκίτρινο χρώμα(μην σου πω ωχρέ) και να έχεις βάλει τις φωνητικές σου χορδές στη διαπασόν.Το καλύτερο ξέρασμα ever δεν το συζητώ.
Με την ίδια λογική οι τουαλέτες αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το "χοντρό",για το τσιρλιπίπι καθώς και για σύντομες ερωτικές περιπτύξεις.
Ήταν μια ευγενική χορηγεία της ζαλισμένης τσελίστριας!

Friday, December 19, 2008

Το τσέλο μου

Ελπιδοφόρα μηνύματα από την δασκάλα του τσέλου μου ήρθαν μονομιάς και κατόπιν ενός καθόλα φυσιολογικού μαθήματος.Δεν τρελαίνομαι στο διάβασμα αλλά δεν υπάρχει μέρα που να μην παίξω 2-3 κλίμακες(ε τόσες ξέρω,τόσες παίζω) πάνω κάτω σε 1η,3η και 4η θέση.
-Μια μέρα θα παίξεις στο κουαρτέτο μου,Βαλίσια, μου αποκρίθηκε η Κα Μαρίνα.
Αναπτερώθηκα η αλήθεια είναι.Όταν ξεκίνησα το τσέλο ήξερα υποσυνείδητα ότι θα τα κατάφερνα σε σχετικά λίγο χρονικό διάστημα γιατί μουσική ξέρω ήδη κι ο χρόνος τριβής κι ιδρώτα πάνω στο όργανο θα περνούσε ανεπαίσθητα.Είναι όπως στις ξένες γλώσσες.Άπαξ και μάθεις ιταλικά είναι πολύ εύκολο να μάθεις κι ισπανικά κι όποια άλλη λατινογενή γλώσσα.Αρκεί να το γουστάρεις.Αρκεί μια άλφα αφοσίωση.Αρκεί να έχεις στο μυαλό σου ότι όταν αποκτήσεις μια οικειότητα και ευχέρια θα παίζεις παπάδες.
Το τσέλο μου δεν είναι το καλύτερο όργανο του κόσμου.Ενίοτε η νότα λα(χαμηλή) τρίζει αλλά κατά τ΄άλλα αν αρχίσεις το vibrato τότε εκείνο τραγουδά.Άλλες φορές forte κι άλλες φορές αφοπλιστικά pianissimo.Στο σώμα του μουσικού αυτού οργάνου κι εσωτερικά μπορεί κανείς να δει ένα μικρό ξύλο(ανεξάρτητο από το υπόλοιπο όργανο κι απλά κολλημένο στην πλάτη) το οποίο ονομάζεται "ψυχή".Αν χαλάσει η ψυχή το όργανο είναι άχρηστο. Ο μάστορας μπορεί να φτιάξει τον καβαλάρη,τα κλειδιά,τις χορδές αλλά όχι την ψυχή.Είναι σαν να προσπαθείς να επαναφέρεις έναν σχιζοφρενή στα σύγκαλά του όταν εκείνος είναι σε κρίση.Ή να πιέζεις το κλαδί του πεύκου να ξανακολλήσει με το υπόλοιπο σώμα όταν ο κεραυνός τα είχε χωρίσει πολύ καιρό πριν και μια για πάντα.
Δεν θέλω να βιαστώ και να μπω στις ασκήσεις δεξιοτεχνίας επιπέδου ανωτέρας.Είθισται το σώμα και το μυαλό να αντιδρά σε τέτοιου τύπου υπερβολές υπό την μορφή τενοντίτιδας και βαρεμάρας ενίοτε.Θέλω να παίξω σε κάθε εκατοστό της κάθε χορδής.Να σκίσω κάθε αλογίσια τρίχα του δοξαριού μου.ΘΕΛΩ να παίξω μουσική.Εγώ και το τσέλο μου.ΤΕΛΟΣ

Thursday, December 18, 2008

How to get rid of a monster

Monday, December 15, 2008

Τέχνη και τεχνική(για την τελευταία ουδένας λόγος γίνεται)

Τις ώρες που γράφω κάθε ανάρτηση,τις λιγοστές αυτές ώρες τις περνάω κάθε φορά μόνη μου.Επιζητώ πλήρη ησυχία σε απόσταση 3-4 μέτρων από την οθόνη του υπολογιστή μου κι από τον θρόνο του δωματίου μου.Υπάρχουν περιπτώσεις που γίνεται χαμός εκεί έξω π.χ να μαλώνει η μάνα μου με την αδερφή μου κι εγώ να κλείνω ερμητικά πόρτες και αυτιά.
Δεν γράφω για να με διαβάζεις.Στην ουσία γράφω για να τα διαβάζω εγώ δύο χρόνια αργότερα και να γελώ με τις μαλακίες μου.Αντιλαμβάνεσαι βεβαίως ότι περί μαλακιών ο λόγος κάθε φορά.Ούτε διανοούμενη δηλώνω,ούτε και καμιά φιλόδοξη συγγραφέας(πώς θα μπορούσα άλλωστε;Εγώ.Μια κακογράφος.)
Κάθομαι,σκέφτομαι και γράφω.Σε αυτό το ταξίδι υπήρξα κατά κόρον μόνη κι ύστερα από φιλότιμες προσπάθειες με βάλανε στο παιχνίδι κι άλλοι εκλεκτοί και αξιοσέβαστοι bloggers.Υπήρξαν και κάποια ζώα,αλλά γιατί να χαλάσω τώρα εγώ την ζαχαρένια μου;Έπαιξα,διάβασα,γέλασα,στοχάστηκα μα πάνω απ'όλα εκφράστηκα.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος στην ερώτησή μου πώς θα μπορούσα να κάνω καριέρα στη μουσική και να γίνω ευρέως γνωστή(διότι όπως θα έχεις καταλάβει δεν καλύπτομαι με μετριότητες),πώς να κάνω τέχνη δηλαδή,απάντησε ότι στα χρόνια του ένα συγκρότημα νέων μουσικών ή ένας σολίστας μπορούσε άνετα να κλείσει μια αίθουσα δημαρχείου και να πραγματοποιήσει εκεί μια σειρά συναυλιών με κοινό ανθρώπους από τον δήμο αλλά κι άλλους φίλους και γνωστούς.Επίσης,με την ίδια πάντα άνεση ο μουσικός θα μπορούσε να πάρει μια εφημερίδα τηλέφωνο και να ενημερώσει για την ακριβή ημερομηνία και ώρα πραγματοποίησης του καλλιτεχνικού γεγονότος σχεδόν αφιλοκερδώς.Με άλλα λόγια,τότε τα πράγματα ήταν εν δυνάμει πιο χειροπιαστά.Τώρα βρίσκεσαι ανάμεσα σε τόσους ταλαντούχους που όλοι θέλουν αυτά τα 15' διασημότητας.Κι αυτό ειναι τόσο εύκολο όπως κάποτε προφητικά έλεγε ο Andy Warhol.
Στόχος(ΔΕΝ είναι τα λεφτά)είναι οι νότες που θα γραφτούν κι οι μουσικές που θα ακουστούν να κρατήσουν κάτι παραπάνω από μισό.Να,κάτι σαν παρεστιγμένο.Μισό παρεστιγμένο.

Saturday, December 13, 2008

Σ'αγαπώ

Οι σχέσεις των ανθρώπων,λένε,είναι πολύπλοκες.Για μένα;Ή αγαπάς τον άλλον ή δεν τον αγαπάς.Δεν έχει καμία σημασία αν είναι φίλη σου,γονιός σου,γκόμενός σου,δάσκαλός σου.Αντίθετα,η αλληλεπίδραση που έχεις μαζί τους μπορεί να παρουσιαστεί ως κάτι διαφορετικό,αλλά η ουσία παραμένει ίδια.Ή τον αγαπάς ή όχι.Εάν τυχόν για παράδειγμα το μονάκριβό σου παιδί γίνει ένας δολοφόνος θα αλλάξει η αγάπη σου γι'αυτό;Μπορεί να αλλάξει η συμπεριφορά σου στην αρχή και μόνο για λίγο,αλλά θα συνεχίσεις να το αγαπάς.Μήπως εν ονόματι της αγάπης όλα βρίσκουν την ισορροπία τους;Μήπως η αγάπη είναι πανάκεια όλων;Κι αν όντως είναι γιατί δεν αγαπάμε τους πάντες;Η εκκλησία δεν διακηρύττει "αγαπάτε αλλήλους";Γιατί οι άνθρωποι κωλύονται σε αυτή την τόσο εύκολη λύση;Κι αν πράγματι υπήρχε μόνο αγάπη τότε η ζωή μας θα ήταν αριστουργηματική,μεγαλειώδης,ανεπανάληπτη;Ή μήπως όχι;

ΑγαπΩ.To A και το Ω της ιστορίας μας.Σε κάθε σενάριο,σε κάθε κινηματογραφικό ή θεατρικό έργο,στα περισσότερα τραγούδια η αγάπη παίζει ρόλο και μάλιστα πρωταγωνιστικό:
α)Σ'αγαπώ και θα σ'αγαπώ για πάντα
β)Σ'αγάπησα/Μ'αγάπησες κάποτε και τώρα δεν σε θέλω/δεν με θέλεις πια
γ)Σ'αγαπώ και μαζί με μένα κι άλλοι.
δ)Σ'αγαπώ αλλά η αγάπη μου αυτή δεν έχει αντίκρυσμα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα του τελευταίου είναι το έργο "Καλοκαίρι και καταχνιά" του Τένεσι Γουίλιαμς.Η αγνή Άλμα εξομολογεί τον έρωτά της σε εκείνον που δεν θα την αγαπήσει ποτέ.

Για μένα,που επηρεάζομαι πολύ ούσα συνθέτης(για να μην πω καλλιτέχνης κι αρχίζω να περιαυτολογώ και μετά με νομίσετε ψωνάρα-που είμαι δηλαδή,αλλά ας κρατήσουμε τα προσχήματα-κι ύστερα σας χάσω εις τον αιώνα των αιώνων) η αγάπη συνυπάρχει με το αντίθετο συναίσθημα όπως και το συν μπορεί να συνυπάρξει με το πλην κι αντιστρόφως και να δώσουν το ίδιο αποτέλεσμα.Τί εννοώ;Όσο μπορείς να αγαπήσεις τον ίδιο άνθρωπο άλλο τόσο μπορεί να τον μισήσεις.Το ενδιαφέρον είναι όταν αυτά γίνονται ταυτόχρονα.
2+3=5
6-1=5
Το συν ή το πλην δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα.Αντίστοιχα η αγάπη και το μίσος υπάρχουν ως συναισθήματα αλλά οι παράγοντες(αριθμοί)-δηλαδή εμείς-είναι αυτοί που φτιάχνουν το αποτέλεσμα.Εκμεταλλευόμαστε κάθε φορά τα συν και πλην και δημιουργούμε την εικόνα/το συναίσθημα για τον άλλον.Δεν μπορείς όμως να αγαπήσεις τον άλλο ισοβίως γιατί αμέσως-αμέσως το 2 γίνεται 2,6584937 κι αλλοιώνει το αποτέλεσμα.

Η αγάπη είναι απόκτημα της ανθρώπινης φύσης.Η σκύλα δεν αγαπάει τα κουτάβια της.Τα τρέφει για να διαιωνιστεί το είδος τους.Κι αν ψοφήσει κανένα στη γέννα,το πετάει.Δεν το θάβει καν.Ούτε κλαίει από πάνω του.Η γάτα,η τίγρης,ο ελέφαντας δεν θα επιλέξουν τον σύντροφό τους βάσει αγάπης,αλλά βάσει αποδείξεων του δυνατότερου.Πρέπει να νιώθουμε υπερήφανοι εμείς οι άνθρωποι αν έχουμε νιώσει έστω και μια φορά αυτό το τόσο ανεπιτήδευτο,αγνό και σημαντικό συναίσθημα,την αγάπη.Κι ακόμα πιο υπερήφανοι αν μπορέσαμε να το εκφράσουμε.

Tuesday, December 09, 2008

Στο facebook τα status updates μου πιάσαν φωτιά

07/12 8.15p.m
"Να καεί η Αθήνα.Έτσι κι αλλιώς ένα χάλι μαύρο είναι."

07/12 9.35p.m
"Ο Καρβέλας δικαιώνεται!"

08/12 10.57a.m
"Πέντε μέρες δεν πήγα στην δουλειά και κάηκε η Αθήνα."

08/12 3.47p.m
"Προτείνω C.S.I Miami για την εξακρίβωση του θανάτου."

08/12 06.46p.m
"Valisia έριξε μια πέτρα από το μπαλκόνι της.Θα την συλλάβει άραγε κανείς για αυτήν την παραβατική της συμπεριφορά;"

08/12 08.22p.m
"Άσχετο αλλά χαρίζεται λεχώνα ροντβαϊλερίνα,η οποία εγκαταλείφθηκε σε ιππικό όμιλο.Όποιος ενδιαφέρεται ας επικοινωνήσει μαζί μου."

08/12 08.46p.m
"The roof,the roof,the roof is on fire.We don't need no water,let the mother fucker burn.Burn,motherfucker,burn!"

08/12 09.06p.m
"Mια χαρά εκπαιδευμένος ήταν ο αστυνομικός.Τέτοιο σημάδι που αλλού;"

08/12 09.54p.m
"Ανοίξαμε και σας περιμένουμε.Τώρα και στο Κολωνάκι!Γιου-χου. "

08/12 10.49p.m
"Πωλείται οικία ευάερη,ευήλια,καλά ψημένη στην ευρύτερη περιοχή της Ακαδημίας."

09/12 03.23p.m
Το νέο hit "Κάψτε με,αχ,κάψτε με στην βουλή απάνω κι άστε με".

09/12 09.45p.m
"Μου αρέσει η κουκούλα του μπαμπά.Την παίρνω,την φοράω στα κρυφά.Κι αν τύχει και λερώσει η μαμά δεν θα θυμώσει γιατί έχω κι άλλες απ'την Σκουφά."

Sunday, December 07, 2008

Τί ημερομηνία έχουμε;17 Νοεμβρίου;Πάει λάθος η τηλεόραση;

Δεν συνηθίζω να σχολιάζω την επικαιρότητα αλλά μ'αυτά και μ'αυτά έχω έρθει στο αμήν με α)τους αστυνομικούς(που είχα και προηγούμενα μαζί τους όπως θα θυμάσαι) και β)τις βλακείες που ακούω από κάθε μαλάκα συντηρητικό πολιτικό που έχει την δύναμη να βγαίνει στην τηλεόραση και να παρασέρνει κάθε ανυποψίαστο σε μια ακολουθία εθνικιστικών σκέψεων.
Εσύ.Εγώ.Όλοι μας θεωρούμε την ελευθερία το ύψιστο αγαθό.Ποια ελευθερία επιλογών είχε χθες βράδυ ο 15χρονος;Ποιος ήταν εκεί για να τον προστατέψει;Πόση ελευθερία θα δίνουμε σε αυτούς που έχουν εξουσία και πόση σε αυτούς που οπλοφορούν;
Ο κάθε άνθρωπος έχει το ανεπανάληπτο δικαίωμα της ζωής.Της ζωής μέσα σε μια δημοκρατική κοινωνία θέλω να πιστεύω.Ούτε ο αναρχισμός ούτε ο συντηρητισμός είναι το ελιξήριο.Όταν όμως το ποτήρι έχει ξεχυλίσει τότε πρέπει να αλλάξουν βίαια και επιτακτικά οι συνθήκες.Δεν ζούμε σε μια ροζ κοινωνία.Δεν μπορεί άλλο ένα περιστατικό να περάσει έτσι απλά απαρατήρητο.
Τα ξένα μέσα αναφέρονται στις διαδηλώσεις,στην αστυνομία,στο ανύπαρκτο κράτος.Πάλι ρεζίλι γίναμε διεθνώς.Αντί να είμαστε το παράδειγμα κοινωνίας,θα καταντήσουμε να μας συγκρίνουν με την Μέση Ανατολή και μετά θα παραπονιόμαστε στον κύριο Clarkson γιατί θεωρεί τις ελληνίδες τριχοφυείς και για όλες τις υπόλοιπες αλήθειες που εκφράζονται ενίοτε από το τρίτο μάτι.
Απόψε,αύριο και για τις επόμενες 3 μέρες τα ελληνικά μέσα θα ασχοληθούν ΜΟΝΟ με τις εξεγέρσεις σε Θεσσαλονίκη,Πάτρα,Αθήνα(ελπίζω να μην αυξηθούν οι πόλεις).Άλλα εκατό μαγαζιά θα καταστραφούν,καμιά 200αριά αυτοκίνητα θα βανδαλιστούν κ.ο.κ.Καμία βίαιη ενέργεια δεν δικαιολογεί την οργή.Αλλά και κανένας πόλεμος δεν κράτησε ποτέ στάσιμη μια κοινωνία.
Οι εξουσίες πρέπει να αναδιανομεύονται ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων εφόσον αυτές οι πεποιθήσεις υποστηρίζουν την έννοια της δημοκρατίας.Ιδεολογίες δεν υπάρχουν πια.Αυτό πρέπει να το κατανοήσουμε.Εάν ο άλλος συμμετέχει στα επεισόδια,το κάνει γιατί έχει μπουχτίσει."Και τί φταίει ο μαγαζάτορας στο έλεος των βανδαλιστών;"θα μου πεις.Κι ορθώς σκέφτηκες.Κάθε αλλαγή προς το καλύτερο όμως θέλει και θυσίες.Δεν μπορείς να χτίσεις πάνω από ένα ερείπιο μια πολυκατοικία,έτσι δεν είναι;Πρώτα πρέπει να το γκρεμίσεις και να βάλεις(αυτή την φορά) καινούρια θεμέλια.Πιο γερά και πιο ανθεκτικά.Κι ύστερα να επαναπροσδιορίσεις το καινούριο κτίσμα.

Saturday, December 06, 2008

Η αδειούχα

Μετά από 3 1/2 μήνες στο El Benizelos,1 1/2 μήνα στην κτηματομεσιτική,2 μήνες τσέλου,3 ταξίδια(σε Σπέτσες,Παρίσι,Λονδίνο) είναι εύλογο να κάνω κι έναν απολογισμό.Πρέπει να μάθεις από το δικό μου στόμα ότι την δεύτερη δουλειά την εγκατέλειψα.Όχι γιατί κουραζόμουν από την πρώτη.Το να δουλεύεις 12 ώρες την ημέρα δεν είναι και κάτι τρομερό.Απλά εγώ είχα συμφωνήσει για part-time και μέρα με την μέρα έτεινα να ριζώσω εκεί μέσα.Θα μου πεις "κάθε αρχή και δύσκολη".Ναι,ok.Απλά θέλω η αρχή να γίνει κάπου αλλού.Οπότε επανέρχομαι στο καθημερινό κυνήγι των καλλιτεχνικών αναζητήσεων και των δημιουργικών απασχολήσεων μέσω audition,casting,ανεύρεσης του ιδανικού bar με πιάνο(κι όχι απαραίτητα piano bar) για να δώσω κάτι από την ενέργεια που έχει απομείνει.Είναι ιδέα μου ή όλα στιγμιαία πάγωσαν;Ακόμα και στη Χρυσή Ευκαιρία οι σελίδες μειώθηκαν.Πφ!Και πάλι όμως θα επιβιώσουμε...
Που λες,εδώ και τρεις μέρες είμαι σε 10ήμερη άδεια.Υπάρχει καλύτερο;Είχα καιρό να αράξω και να μην σκέφτομαι τίποτα.Ακόμα κι όταν παίζω πιάνο,υπάρχει το απόλυτο κενό.Ίσως γιατί το σύστημα είναι εκτός λειτουργίας λόγω ανακαίνισης.Ίσως γιατί δεν χρειάζεται να σκέφτομαι με υπερωρίες(μην καεί και καμιά φλάντζα ε;).Ίσως γιατί νιώθω σαν να είμαι μέσα σε ένα μπαλόνι με ήλιο και πετάω ψηλά,στο απέραντο τίποτα.Ξέρω τί σκέφτηκες μόλις.Να πάρεις μια βελόνα,να έρθεις απέναντί μου καμαρωτός-καμαρωτός και να διαπράξεις το μεγάλο BOOM!
-Ρε,φύγε από το όνειρο.Παράσιτο.Ε,παράσιτο!

Thursday, December 04, 2008

Σκόρπιες σκέψεις "Το ζευγάρι"

Πλημμύρισες την στεγνή μου ζωή.
Σταγόνες από πικραμύγδαλο.
Έβαψες τον κατάλευκο καμβά μου.
Χρώματα από το υπερπέραν.

Περίμενα το δικό σου τρένο.
Αγωνία,πόνος,προσμονή.
Έφυγα για άλλες πολιτείες.
Νοσταλγία,αγάπη,ελευθερία.

Αποκαλυφθήκαμε ο ένας στον άλλον.
Και τώρα φαντάζουμε γυμνοί
Μέσα σ’ένα δάσος από εξωτικά πουλιά.
Η Ανάσα μας,το κελάηδημά τους.
Ο Έρωτάς μας,το φτερούγισμά τους.

Αγκαλιαστήκαμε σαν δυο γέρικα πλατάνια.
Ενωμένα πάνω από το ίδιο χώμα.
Ποτισμένο από μια καλοκαιρινή μπόρα
Που ξέπλυνε τα εκτεθειμένα μας κορμιά.

Άγγιξες μια σπίθα μου
Που εκτοξεύτηκε για πάντα.
Δεν γνώριζες την καιούμενη σάρκα μου.
Και τώρα 'συ στέκεις αδύναμος.

Κυνήγησα το είδωλό σου
Μέσα στον ημιδιαφανή καθρέφτη.
Δεν γνώριζα την αληθινή σου όψη.
Και τώρα στέκω ΕΓΩ αδύναμη.

Wednesday, December 03, 2008

Κι ένα ποιηματάκι



Το γράμμα δεν το έστειλα
το πήρα(το δίπλωμα,ρε χαζό...αυτό εννοείται.Α να χαθείς!Μου χάλασες το τερατούργημά μου) και επέστρεψα
δύο λόγια πήγα κι είπα
κι ούτε καν ΠΟΥ πήρα πίπα

Αφιερωμένο...

Tuesday, December 02, 2008

Να το στείλω;

Αγαπητέ κύριε Διοικητά της Τροχαίας,

καταρχήν σας ευχαριστώ για την μοναδική ευκαιρία που μου δώσατε σήμερα να γνωρίσω τρία μέλη-παλικάρια ολόκληρα ομολογουμένως-από το καλό και άρτιο σώμα που διοικείτε.Δεν θα το πιστέψετε,αλλά πάντα-σχεδόν από μικρό παιδί,για μην πω βρέφος-ήθελα να γνωρίσω έναν τροχονόμο και μάλιστα τόσο ευγενικό,διεκπεραιωτικό,συνεναιτικό με κατανόηση,ευγένεια και πάνω απ'όλα με έναν π***** ΝΑΑΑΑΑΑΑ(μετά συγχωρήσεως).Και να που ήρθε η ευκαιρία και δεν γνώρισα έναν μα τρεις!Αν δεν είναι αυτό παράδεισος, τότε τί είναι;
Θέλω να δώσετε τα συγχαρητήριά μου στην επιτροπή επιλογής των νεοσυλλέκτων καθώς και σε κάθε αρμόδιο γραφείο για την άμεση εξυπηρέτησή μου στον δρόμο Μαρκοπούλου-Κερατέας σήμερα και ώρα ενδεκάτη πρωινή.Η ταχύτητά μου εντυπωσίασε μέχρι και τους χαριτωμένους τροχονόμους και μου έκαναν νεύμα-ούτε σε χορογραφία να ήσαν- να σταματήσω δεξιώθεν.Τί χαρά,τί συγκίνηση!Ήταν η πρώτη μου φορά.Θα πρέπει να με συγχωρήσετε για τον ενθουσιασμό μου,αλλά όταν μια αθώα περιστερά σαν κι εμένα πιάνεται στα πράσα τότε παρουσιάζεται μια ανατριχίλα από πάνω μέχρι κάτω και κάπου πρέπει να διοχετευτεί.Η διέγερση ήτο μεγάλης έντασης και μεγάλης διάρκειας καθότι μέχρι να δωθεί η υπέροχη και καλόγουστη κλήση που με τόση κομψότητα μου έγραφε ο Κος Νίκος ή σκέτο Νίκος-πίσω από το δάχτυλό μας θα κρυβόμαστε τώρα;-εγώ σκεφτόμουν πόσο υπερήφανη νιώθω για την ελληνική μου καταγωγή.Αλλά το σώμα ξέρει καλά πώς να φέρεται σε μια δεσποινίδα σαν τα κρύα τα νερά κι έτσι μου έκανε την χάρη και μου πήρε κι ένα βάρος από την τσάντα.Ναι,ναι...καλά το φανταστήκατε.Μα κι αυτά τα διπλώματα μόνο σε ροζ βγαίνουν;Αχ!Κύριε διοικητά μου,με πόση χαρά το έδωσα στο παλικαρίσιο παλικάρι δεν λέγεται!Αν είχα κι άλλο,μετά χαράς θα του έδινα κι εκείνο.Αλήθεια τώρα που το έχετε υπό την κατοχή σας,μπορώ να κάνω αίτηση για αλλαγή χρώματος;

Σας ευχαριστώ για όλα,

Η κάτοχος του πράσινου αυτοκινήτου