Thursday, October 30, 2008

Στιγμιότυπα αλά ΕL.BEN.

Τί άλλο θ'ακούσω η γυναίκα από χίλιες καρυδιές καρύδια;Μου λες;Κάθε μέρα που περνάει,κάθε βάρδια που κάνω,κάθε περιστατικό που αντιμετωπίζω με γεμίζει με ανεπανάληπτες εμπειρίες.Από εκείνον τον Ισπανό που είχε όρεξη για φιλοσοφία κι Επίκουρο τρεις η ώρα το πρωί μέχρι την "Μαντάμ Σουσού" που ήθελε να εξυπηρετηθεί εκείνη την ώρα ενώ εγώ είχα πελάτες.Ευτυχώς χοντράδα καμία.Ενίοτε κάποιο έντονο φλερτ αλλά τίποτε τρανταχτό που να σου "μπιπ" την ψυχολογία.
Συνέβη το εξής τις προάλλες:
Γιαγιά,ετών 100-3=97,έχει κατσικωθεί στην πύλη και περιμένει(αλήθεια τί δεν ξέρω),όταν η υπάλληλος αναγγέλει την αναχώρηση της πτήσης για να μπουν οι επιβάτες στο λεωφορείο να μεταφερθούν στο αεροπλάνο(δεν έχουν όλες οι εταιρίες φισούνες).Η γιαγιά έχει μείνει τελευταία όπως καταλαβαίνεις και την πλησιάζει η υπάλληλος.Η εξής συζήτηση λαμβάνει χώρα:
-Κυρία μου,ελάτε.Θα χάσετε το λεωφορείο.
-Ααααα,δεν ξέρου κουπέλα μ'.Εμένα ο γιόκας μου εισητήριο αεροπορικό μου έκλεισ',όχι λεωφορείου.
Για να μην αναφερθώ στο άγγλο πελάτη που φλέρταρε με το άρωμα του Gaultier "Le man"(ξέρεις εκείνο που το μπουκαλάκι του είναι ένα ανδρικό σώμα) και λέει:
-Yes,I know this perfume,but there is a slight problem,miss.
-What's that sir?
-He's got a small dick!
-Well,sir,...it refers to men with big balls!
Ύστερα ήρθε κι η άλλη και ζητούσε το προφυλακτικό της Chanel.Και να'μαστε εμείς απέναντι και να προσπαθούμε να την πείσουμε ότι δεν υπάρχει προφυλακτικό της Chanel κι ότι μάλλον θα πρέπει να κατέβει στον από κάτω όροφο που βρίσκεται το φαρμακείο.Κι εκείνη να επιμένει ότι όχι μόνο υπάρχει αλλά έχει βγάλει κι ο Dior!!!!!!
-Πολύ σκληρά ναρκωτικά,σκέφτηκα.
-Να σας εξηγήσω...είναι αυτό το διαφανές μπουκαλάκι,με ένα βουρτσάκι που βάζεις στα νύχια σου!
Ε,την σκοτώνεις;;;;
Την κορυφαία ατάκα όμως έσπευσα να την δώσω σε ένα τυπά,που gay τον έλεγες αλλά εκ των υστέρων κατάλαβα ότι δεν ήταν ο οποίος μου ζήτησε να δει τις mascaras που είχαμε.
-Μάλιστα...για εσάς είναι η μάσκαρα;
Με κοιτάει,τον κοιτάω,κοιτάζουμε και τις κοπέλες δίπλα που έχουν μείνει με ανοιχτό το στόμα και μας πιάνει νευρικό.Άλλο να στο λέω όμως κι άλλο να το βλέπεις.

Tuesday, October 28, 2008

Συγχαρητήρια...Προσληφθήκατε!

Ξέρω ότι θα φάω μούντζα.Ξέρω ότι ήδη θα κουνάς το κεφάλι σου πάνω κάτω ψιθυρίζοντας "τς,τς,τς,τς".Γνωρίζω επίσης ότι τώρα που κοιτάς αυτή την οθόνη μασουλάς ή πίνεις τον καφέ σου(αυτό άσχετο με το τί πρόκειται να παραθέσω εδώ).Αυτό όμως που δεν ξέρεις εσύ ακόμα είναι ότι καθώς βίωνα ακόμα ένα μήνα χαράς,διασκέδασης,κούρασης και ομορφιάς στο μοναδικό πάγκο της Chanel μου ήρθαν εντελώς ξαφνικά κι απροειδοποίητα δυο προτάσεις για δουλειά.
Η πρώτη ήταν για το υπουργείο πολιτισμού κι η δεύτερη σε μια κτηματομεσιτική.Την μεν πρώτη την έμαθα κάπως αριστερά και δεξιά ότι ψάχνανε κόσμο, την δε δεύτερη μου την πρότεινε η αδερφή μου από κάποιον φίλο της.Όταν λοιπόν δεχόμουν αυτά τα τηλεφωνήματα δεν ήξερα από πού να κρυφτώ.Αφ'ενός γιατί ήθελαν απάντηση άμεσα κι αφ'ετέρου γιατί είχα υποσχεθεί στην δουλειά που είμαι τώρα ότι θα μείνω για τα επόμενα 1-2 χρόνια.Οπότε,όπως θα κατάλαβες κι εσύ αυτό που με ένοιαζε ήταν περισσότερο μια δουλειά(δεύτερη) η οποία να είναι και ευέλικτη.Το υπουργείο πολιτισμού ευέλικτο δεν το λες κι έτσι κατελήξα να συνεντευξιάζομαι σε μια κτηματομεσιτική της οδού Σίνα(ω,ναι...Κολωνάκι,baby).Μέσα σε 3 ώρες λοιπόν που έκατσα ήμουν απόλυτα ειλικρινής με το τί κάνω,ποιά είναι τα όνειρά μου,αν έχω ελεύθερο χρόνο κι εκείνοι μου περιγράψανε το αντικείμενο,τα ωράρια κτλ.Η πρώτη εντύπωση ήταν θετική γι'αυτό κιόλας μου πρότειναν να ξεκινήσω.Ουφ!
Χθες λοιπόν ήταν η πρώτη μου μέρα και πήγε περίφημα.Έδειξα κι ένα σπίτι και σιγα-σιγά βρίσκω πάλι την ίδια Βαλίσια που είχα εγκαταλείψει 4-5 χρόνια πριν-σπινταρισμένη συνεχώς χωρίς ναρκωτικά that is.
Το αεροδρόμιο,αεροδρόμιο όμως.Με τα ωράριά μου,τα σανελάκια μου,τις συναδέλφους μου(Aθηνά,I love you),το υπηρεσιακό λεωφορειάκι μου κι όλα καλά.Και σε περίπτωση που ανησυχείς μπορώ ακόμα να πάρω εκείνο το Coco Mademoiselle Εau De Parfum δωρεάν.χιχι!

Sunday, October 26, 2008

Οι 7 αλήθειες της Βαλίσιας

Μετά από παρότρυνση του unclescrooge θέλω να γράψω 7 αλήθειες για μένα.Τώρα αν είναι μισές αλήθειες δεν πειράζει.Πειράζει;

1)Είμαι πιανίστρια και ανύπαντρη.Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα μείνω μια γεροντοκόρη με μια κρεατοελιά στο πηγούνι.

2)Αγαπώ τα ταξίδια κι ό,τι έχει να κάνει με μικρές αποδράσεις.Όταν ταξιδεύεις μαζί μου,δεν σε πιέζω καθόλου για το πρόγραμμα.

3)Μου αρέσει πολύ η ασιατική κουζίνα κι εξαιρετικά τα σούσι.

4)Εάν κάποιος δεν αγαπάει τα σκυλιά,δεν μπαίνει στην ζωή μου.Δικαιολογίες τύπου "είναι βρώμικα","έχω παιδιά","δεν είναι για σπίτι" με κάνουν και βγάζω σπυριά.

5)Ο πατέρας μου είναι καρκινοπαθής,ολίγον τι νεφροπαθής,έχει Altzheimer κι η καρδιά του δεν είναι και από τις καλύτερες "μηχανές".Κατά τ'άλλα super!

6)Έχω βρει τον άνδρα της ζωής μου αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν φλερτάρω.(βλ. επιβεβαίωση).

7)Όσο μ'αρέσει η πλούσια ζωή άλλο τόσο θα μπορούσα να μένω σε μια σκηνή για πάντα!

Δεν θα καλέσω κάποιον συγκεκριμένο να γράψει τις αλήθειες του.Όποιος διαβάζει αυτό εδώ μπορεί να το κάνει απροκάλυπτα.Άντε λοιπόν,τί περιμένεις;

Friday, October 24, 2008

Ας πούμε και καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα

Περιττό να σου πω ότι η χθεσινή μέρα δεν παιζόταν και γιατί ήταν δύσκολη αλλά και γιατί ήταν γεμάτη.Με ευχάριστες και όχι και τόσο ευχάριστες στιγμές κύλησε σε χρόνο dt αφού για μια ακόμα φορά σε έβγαλα ασπροπρόσωπο ενεργειακά.
To begin with,προχθές το βράδυ έκανα την νυχτερινή μου βάρδια με πολύ συνέπεια,χρέος και ευθύνη(λέμε τώρα).Γυρίζοντας σπίτι κατά τις 08.00(άσχετο αλλά όταν γυρίζω εκείνη την ώρα και βλέπω στην Εθνική Άμυνα όλους τους υπόλοιπους να πηγαίνουν στην δουλειά τους έχω ένα συναίσθημα ανωτερότητας τύπου "been there,done that")ξαπλώνω κατευθείαν κι ακούω την μάνα μου κάτι να λέει για το κτηματολόγιο.Σηκώνομαι,πάω και πρέπει να σου πω ότι το μάτι είχε βάλει αυτόματο κι έκλεινε από μόνο του.
-Να συμπληρώσεις αυτά τα χαρτιά,λέει.
-Ναι,ναι...μετά,είπα.
-Όχι μετά.Τώρα,μου κάνει(δεν ξεφεύγεις από την μάνα μου γενικά με τίποτα).
Η ώρα είναι 08.30 και αφού έχω τελειώσει με την χαρτούρα,ξαπλώνω και με παίρνει ο ύπνος τσακ μπαμ(βασικά με είχε πάρει από πριν απλά του έκανα την δύσκολη).Ντρρρρρρρρριν,το ξυπνητήρι δύο ώρες μετά.Έπρεπε να επιστρέψω στον χώρο εργασίας μου γιατί έφευγε ο Άλεξ για Αγγλία και τον πήγα μέχρι την πύλη.Έριξα κι ένα γρήγορο μακιγιάζ στην Chanel,έγινα μια κούκλα(όσο κούκλα μπορεί να γίνει κάποιος με 2 ώρες ύπνο) και βουρ για Κίτσουλα γιατί με είχε πιάσει η λόρδα.Επέλεξα μουσακά και πολύ καλά έκανα.Στη συνέχεια είχα ένα δοκιμαστικό αλλά τίποτα το φαντασμαγορικό.Άρχισα και την κάθοδό μου προς το κέντρο για να πάω στον μάστορα να πάρω το δοξάρι του τσέλου που σου έλεγα αλλά με λύπη μου ανακοίνωσε ότι δεν άξιζε να φτιάξω ένα τέτοιο δοξάρι κι ότι θα συνέφερε να πάρω ένα καινούριο.Πήγα στον Νάκα,αλλά δεν είχε μεγάλη ποικιλία κι έτσι κατευθύνθηκα προς τον Παπαγρηγορίου(γαμώ το στανιό μου και το περπάτημά μου) όπου βρήκα ένα γερμανικό αξίας 120 ευρώ στα 81 γραμμάρια.Αγόρασα και ρετσίνι για τις χορδές κι όλα εξελίσσονταν σχεδόν αρμονικά.Μέχρι που με ξαναπαίρνει τηλέφωνο η μάνα μου για να πάμε να ψωνίσουμε τα αξεσουάρ του μπάνιου.Ναι μεν,αλλά...πρώτα θα ερχόταν ο χορδιστής του πιάνου(χαχαχα,αυτό ακούστηκε σαν το "ο βιολιστής της στέγης") και μετά θα πηγαίναμε μαζί για τα ψώνια μας.Ήρθε κι ο άμοιρος που λες σπίτι κι ανακάλυψε ότι είχε "πέσει" πολύ το πιάνο.Οπότε το χόρδισε στα 440 μεγκαχέρτς,γιου νόου.Στις ορχήστρες τα χορδίζουν πια στα 442,αλλά εμείς τους κλάσαμε επιδεικτικά.
Που λες,ναι...Υπέροχη μέρα κατά τ'άλλα.Μια ίδρωνα από τις δουλειές,μια με φυσούσε το αεράκι και τουρτούριζα.Ήταν κι η απώλεια ύπνου,βλέπεις.Όταν γύρισα σπίτι όμως ήμουν τόσο σε υπερένταση και γι'αυτό κατέληξα σπίτι της Μαριέτας να παίζουμε μουσική και να συζητάμε μέχρι τις 03.00 το πρωί.Μαλάκα,γαμώ;Πολύ το ευχαριστήθηκα!
Μέχρι σήμερα δηλαδή που έβαλα ξυπνητήρι στις 08.30 το ζώον για να τακτοποιήσω τα του κτηματολογίου.Θα πάω την Δευτέρα όμως που θα'χουν φύγει κι οι περισσότεροι εκδρομή.Βρε,μπας και θα'ναι είναι κλειστό το κτηματολόγιο;Όχι,όχι...πήρα τηλέφωνο και θα'ναι 100% ανοιχτό και θα με περιμένει!

Υ.Γ:Σήμερα με περιμένει και το δεύτερο μάθημα τσέλου!

Tuesday, October 21, 2008

Σαν την καλαμιά στον κάμπο...

Η ώρα είναι περασμένες 20.00,έχω βάλει "closer" τον δίσκο "suddenly comes" και μ'έχει πιάσει μια μελαγχολία,μια κούραση,ένα συναίσθημα περίεργο.Ξέρεις από αυτές τις ορμονικές διαταραχές που παθαίνεις στην εφηβεία και την μια είσαι το επαναστατικό νιάτο κι από την άλλη μπαίνεις σε έναν λήθαργο χωρίς επιστροφή.Μπορεί να φταίει και το γεγονός ότι ξύπνησα κάπως απότομα σήμερα στις 05.15(ε....με ξυπνητήρι πάντα απότομα δεν ξυπνάμε;) κι ότι δεν υπήρχε κίνηση στο Εl. Βen. λόγω απεργιών.Μην λέμε μαλακίες.Βασικά είχαν ακυρωθεί ΟΛΕΣ οι πτήσεις.Κι εγώ τί έκανα εκεί;
Να λοιπόν που βρήκα την αιτία της σημερινής μου μιζέριας...δεν ήμουνα παραγωγική.
Κατά τ'άλλα μελέτησα cello.Κάτι είναι κι αυτό.Βέβαια χωρίς δοξάρι γιατί αυτό το έδωσα προχθές στον μάστορα να μου αλλάξει τρίχες και να βάλει από ουρά αλόγου Μογγολίας περικαλώ.Όπως καταλαβαίνεις δούλεψα στο αριστερό χέρι τις θέσεις και τους δαχτυλισμούς κι έπαιξα pizzicato.Το μόνο που απομένει είναι να φτιάξω κάλους στα "μαξιλαράκια" των δαχτύλων ώστε να μην πονάνε όταν πατάω τις χορδές και μετά θα είμαι μια επαγγελματίας(NOT!!!!!).
Και τώρα που είπα για χορδές.Την Πέμπτη το απόγευμα θα έρθει ο χορδιστής να μου χορδίσει το πιανάκι μου που έχω να το κάνω από τον καιρό του Νώε.Έχει πολύ πλάκα όταν έρχεται ο Θοδωρής γιατί βγάζει όλο τον μηχανισμό του πιάνου σαν συρτάρι(στο πιάνο με ουρά αυτό συμβαίνει...μην τρομάζεις) κι αρχίζει σκούπισμα τρελό από την σκόνη και μετά μία-μία τις αρμονικές τις φτιάχνει στον σωστό τον τόνο.Ολόκληρη επιστήμη ρε παιδί μου!
Αύριο εκτός από δουλειά πρωί και βράδυ το πρόγραμμα έχει zzzzzzzzz....Με πιάνεις εεεεεεεεεε;χιχιχι!

Saturday, October 18, 2008

Runaway Bride

Παρόλο που όταν ήμουνα μικρή έπαιζα κυρίως με barbie(αν και στο σχολείο ήμουν εντελώς αγοροκόριτσο) θα'πρεπε να έχω μια νοοτροπία τύπου χαζογκόμενας που την ενδιαφέρουν τα ψώνια,το lifestyle και πως να διατηρείται αδύνατη.Στις ιστορίες/παραμύθια που έφτιαχνα όσο ήμουν παιδί,υπήρχε ενίοτε και το σενάριο του γάμου.Ξέρεις...Barbie,Ken,ταξίδι,παπάς,τελετή,χορός,κρεββάτι,παιδάκια.
Από την εφηβεία μου μέχρι τα 22 μου δεν σκεφτόμουν καν τον γάμο,την δημιουργία οικογένειας.Ίσως γιατί οι προτεραιότητες σε εκείνη την ηλικία είναι διαφορετικές.Ίσως γιατί δεν σε απασχολεί η ιδέα του να είσαι για πάντα μαζί με κάποιον άλλο.Σε εκείνη την ηλικία πειραματίζεσαι.Δεν λέω...μπορεί να βρεις το ιδανικό κι από τότε.Το ταξίδι των εμπειριών όμως παραμένει στο παιχνίδι.
Από τα 22 μου και μετά(όταν δηλαδή οι σπουδές λάμβαναν τέλος η μια πίσω από την άλλη) άρχισα να κάνω σκέψεις περί συμβίωσης(πρόσεξε...η λέξη-κλειδί εδώ είναι συμβίωση κι όχι γάμος).Φυσικά είχε έρθει και το κατάλληλο άτομο.Δυο χρόνια μετά,το τόλμησα.
-Σιγά τα ωά,σκέφτηκα.
Αφού όμως ξεπέρασα κι αυτό το στάδιο άρχισα να σκέφτομαι το γάμο ή μάλλον την τελετή.Στην αρχή την ήθελα καλοκαίρι,μετά χειμώνα κοντά στα Χριστούγενα,μετά ανοιχτό και πολύ αργότερα κλειστό.Το νυφικό θα ήταν κοντό(ή καλύτερα μακρύ κι εντυπωσιακό;).Όχι.Τελικά θα ήταν ένα σατινέ απλό και μακρύ.Έφτιαχνα διάφορα σενάρια πως θα ήταν ένας πρωτότυπος γάμος.Είχα φοβερές ιδέες αναμφίβολα.Δεν ήθελα να τις πω για να μην μου τις κλέψουν.Μόνο στην κολλητή μου.
Κι ύστερα....ΚΕΝΟ!Όλα σιγα-σιγά άλλαξαν.Μέσα στο δικό μου το μυαλό ο γάμος ευτελίστηκε μέσα σε λίγους μήνες.Όσο εύκολο είναι να παντρευτείς,άλλο τόσο είναι να χωρίσεις.Απλά χρειάζονται περισσότερα χαρτιά.Κι αν έχεις παιδί;Τί γίνεται;Εκεί περιπλέκεται το πράγμα.Καλή θέληση να υπάρχει όμως κι όλα λύνονται.
Τί άλλαξε;Απλά σκεφτόμουν(σκέφτομαι) την δέσμευση σε πιο αναλυτικό επίπεδο.Βασικά δεν θέλω να το κάνω ακόμα κι αν βρω τον κατάλληλο.Αρχίζω να γνωρίζω την Βαλίσια κι η Βαλίσια δεν είναι τύπος του γάμου.Αυτό δεν αποκλείει όμως ότι δεν θέλω να κάνω την οικογένειά μου.Ο γάμος(σαν τελετή και σαν ιδέα) με χαλάει.Ίσως γιατί πιστέυω ότι α)είναι χάσιμο χρημάτων και β)ο άνθρωπος κατά βάθος είναι άτομο πολυγαμικό.
Δεν είμαι κατά του γάμου.Δεν χαλιέμαι που άλλοι το κάνουν.Απλά εγώ στέκω αδύναμη να το πραγματοποιήσω.Φαντάζομαι ότι και το "ναι" να πω κάτι θα γίνει στη διαδρομή προς την εκκλησία και θα εξαφανιστώ.Όπως ακριβώς και στην ταινία.

Thursday, October 16, 2008

Minor Incident

Ξέχασα να αναφερθώ στο τελευταίο περιστατικό που μου έτυχε στο παριζιάνικο τοπίο.
Η ώρα είχε πάει 16.15 όταν έπρεπε να φύγω για το διαστημικό αεροδρόμιο Charles de Gaulle(μωρέ,έτσι γράφεται;Βαριέμαι να κοιτάξω wikipedia τώρα).Η πτήση μου ήτο προγραμματισμένη για τις 19.30.Ήθελα να πάω να αράξω και να ψωνίσω με την ησυχία μου.Έτσι να τελειώσει αυτό το ταξίδι.Ήρεμα κι ωραία.
Αααααχ!Ματαιότις ματαιοτήτων...τα πάντα ματαιότις!Ξεκινώ όλο χαρά για το μετρό της Bibliotheque Φρανσουά Μιτεράν.Εκεί περνούν δύο γραμές:η 14 κι η RER C.Παρότι η 14 είναι πιο μοντέρνα γραμμή,προτίμησα την άλλη γιατί θα έκανα μόνο 2 στάσεις για το St. Michel-Notre Dame.Αλλά όποιος θέλει τα πολλά,χάνει και τα λίγα.Έτσι πήρα την RER C με κατεύθυνση για το παλάτι των Βερσαλιών.Έλα όμως που έχει δύο τέτοια τρένα με αυτό τον τελικό προορισμό(γαμώ το κέρατό μου).Κι η χαζή ξανθιά(ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΙΟΛΑΣ) επέλεξα την άλλη που δεν περνάει μέσα από το κέντρο του Παρισιού μα αυτή που πηγαίνει από τα κατσικοχώρια...Και φυσικά δεν ήταν αυτό το τραγικό λάθος.15' αργότερα και καθώς το τρένο δεν έλεγε να σταματήσει,συνειδητοποιώ ότι όχι μόνο έχω πάρει την λάθος γραμμή,αλλά βρίσκομαι και στην μέση του πουθενά!Σου υπενθυμίζω ότι ήμουν μόνη(εντάξει μην χέσω...φοβισμένη δεν με έλεγες) κι όσο να'ναι δεν είχα κάποιον να βγάλω την γκρίνια μου.
Που λες,σταματάει το τρένο σε κάτι καλλιέργειες βαμβακιού(ή μήπως ήταν κάτι άλλο;Δεν βαριέσαι..Ουφ!) και μένω μόνη μου με μια λιλά βαλίτσα και έναν χάρτη παραμάσχαλα,τον οποίο είχα σκίσει σε ορισμένα σημεία λόγω της πολυχρησίας λίγες ώρες νωρίτερα και δεν φαινόταν γρι η τοποθεσία στην οποία βρισκόμουν.Εκείνη την ώρα ήθελα να ακουμπήσω στο στέρνο μου το χέρι μου τύπου Startreck και να διακτινυστώ στη σωστή στάση.Δεν ζητούσα πολλά.Ούτε καν να πάω στο αεροδρόμιο.Ήθελα να μου δώσει ο καλός Θεούλης μια ευκαιρία να φτάσω σε ένα γνώριμο μέρος.Τώρα που το σκέφτομαι όμως...το χειρότερο που θα πάθαινα ήταν να μείνω άλλο ένα βράδυ στο Παρίσι.Pas mal!
Τέλος πάντων...με τα νεύρα να έχουν φτάσει στο κόκκινο μιας κι αυτό ήταν ένα δικό μου λάθος απροσεξίας,έμεινα 20 ολόκληρα λεπτά σε αυτό το μέρος που ούτε φωτογραφία δεν το πήρα.Με τα πολλά ήρθε το τρένο κι έτσι πτώμα όπως ήμουνα(κυρίως ψυχολογικά) προσπάθησα να ανεβάσω την βαλίτσα στο διώροφο τρένο.Ούτε ένας gentleman να σηκωθεί να βοηθήσει μια λεπτοκαμωμένη και κουρασμένη νεαρά...Τς Τς Τς!Ας προσφερόταν κανένας χριστιανός κι εγώ όλο και κάποιο χαμόγελο θα έσπαγα στην ξινισμένη μου μούρη.
Κι έτσι όπως σιγά-σιγά έμπαινε το τρένο προς το κέντρο του Παρισιού κοιτάω την ώρα κι έχει ήδη φτάσει 17.30(η ώρα που κανονικά θα έπρεπε να είμαι στο αεροδρόμιο σου θυμίζω).Κι ενώ είχα χαλαρώσει κι οι χτύποι της καρδιάς είχαν επανέλθει στα φυσιολογικά τους,κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό με την σκέψη ότι χάνω το αεροπλάνο.ΠΟΙΑ;Εγώ;Που ανέκαθεν ήμουν συνεπής.Κατεβαίνω από το τρένο,κατεβαίνω σκαλιά,ανεβαίνω σκαλιά,στρίβω λοξά,ξανακατεβαίνω σκαλιά,περπατάω στον κυλιόμενο διάδρομο,ακολουθώ τον πολύ τον κόσμο και τσουπ βγαίνω στο ΣΩΣΤΟ σταθμό.ΓΙΟΥΠΙΙΙΙΙΙΙΙ!
Επιστροφή στην πραγματικότητα...έλα ξεκόλλα.Μέχρι εκεί ήταν η καλοτυχία μου γιατί κατά τ'άλλα όταν έφθασα διαπίστωσα τα χάλια των γαλλικών συγκοινωνιών:α)το τρένο για αεροδρόμιο θα έφευγε σε 15' και β)όσοι μπορούσαν κι έμπαιναν μέσα ωσάν σαρδέλες παστές ή ήταν πολλοί αδύνατοι ή απλά έσπρωχναν.ΕΓΩ ΜΕ ΤΗΝ ΛΙΛΑ ΒΑΛΙΤΣΑ ΚΙΛΩΝ 15 ΠΟΥ ΘΑ ΕΜΠΑΙΝΑ;;;;ΟΕΟ;
Κι η δική μου πρωταγωνιστική στιγμή όμως ήρθε καθώς εξεράγειν εισχωρώντας στην επιβατών καμπίνα φωνάζοντας:
-PLEASE MOVE FORWARD(μαλάκες...θα χάσω την πτήση).
Καταλαβαίνεις ε;Χέστηκαν όλοι πάνω τους και το αποτέλεσμα ήταν και να μπω και να κάτσω.χοχοχοχο!Όπου μυρίζαμε όλοι την ιδρωτίλα μας by the way.Εμένα δη είχε αναμειχθεί με την Coco Mademoiselle κι ήταν ένα πράγμα φευγάτο κι όπου φύγει φύγει. Κάποια στιγμή μάλιστα έρχεται προς το μέρος μου μια χοντρή(ή έγκυος...δεν πρόσεξα) και με απαίτηση ήθελε την θέση μου.
-Speak English,woman,της λέω.
Κι αίφνης εμφανίζεται ένας μαύρος ΝΑΑΑ(με το συμπάθειο) και κάτι άρχισε να μου λέει.Τώρα τι;Θα σε γελάσω.Σηκώνομαι κι εγώ η δόλια και με μάτι που είχε πάρει την κατιούσα και κάθομαι σε μια γωνιά.Η ώρα έχει πάει 18.30 κι όπου να'ναι θα έφτανα στο αεροδρόμιο.Εκείνη την ώρα όμως θα έκλεινε και το check-in θαρρώ.Έτσι τηλεφώνησα στον Alex για να του πω να μπει στο internet μπας κι ο διάολος σπάσει το ποδάρι του(για τους άλλους) κι έχει καθυστέρηση η Ολυμπιακή.Αμ δε!On-time.Βρε α να χαθεί!
Φτάνω λοιπόν στο terminal 3,αλλάζω τρένο για το 1 και έχω πια μαζέψει,μαραζώσει,μαγαριστεί και δεν έχω και πολύ όρεξη να τρέξω μέχρι που......το radar μου πιάνει Έλληνες και μάλιστα με την ίδια ακριβώς πτήση.Ε ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ...υπάρχει Θεός!
Προλαβαίνω το check-in με ύφος "hey,how are you doin'" ,προλαβαίνω και τα ψώνια,μπαίνω μέσα στο αεροπλάνο κι είμαι έτοιμη για το ταξίδι της επιστροφής!

Wednesday, October 15, 2008

Παρίσι

Καλή η δουλειά,καλή κι η ξεκούραση αλλά το ταξίδι είναι κάτι το διαφορετικό.Καταρχήν με το που σκεφτείς ταξίδι,αλλάζει η διάθεσή σου αμέσως.Ειδικά όταν αυτό πρόκειται για την πόλη του φωτός,το Παρίσι.

Πρέπει να σου πω ότι εκτός του ότι πέρασα φανταστικά,συζήτησα,γνώρισα κόσμο,έφαγα,έφαγα πολύ,ήπια όλων των χρωμάτων κρασιά εγχώριας παραγωγής έκανα και τουρισμό που για τις λίγες μέρες που έμεινα το λιγότερο που θα έλεγα είναι ότι ξεποδαριάστηκα.Τί Λούβρο;Τί Pompidou;Τί Notre Dame;Τί βόλτες στα στενά του Παρισιού με τις boutiques και τα bistro να μας κατακλύζουν.OH LA LA!Αυτό δεν ήταν ταξίδι σύντομο και χλιαρό,μα εκπληκτικό και περιεκτικό.
Τα μόνα που δεν πρόλαβα να δω κι ας με συγχωρέσει ο Marconi μου,είναι τα στενά της Μονμάρτης και το παλάτι των Βερσαλλιών.Παρόλα αυτά,σου υπόσχομαι ότι την επόμενη φορά(που ελπίζω να είναι γρήγορα) θα φροντίσω και δεν θα σε απογοητεύσω πάλι.Την τελευταία μέρα πάντως πρόλαβα στο τσακ και ανέβηκα στον πύργο του Eiffel αντί να πάω να ψωνίσω που είναι και το παραδοσιακό(έτσι δεν γίνεται συνήθως;).Δεν λέω καλή κι η θέα από πάνω,αλλά τον πύργο είναι να τον χαζεύεις από μακρυά ή ακριβώς από κάτω.Ανεβαίνεις πάνω και αγναντεύεις όλο το Παρίσι(αν έχεις χαθεί κιόλας ακόμα καλύτερα) αλλά πρόσεχε γιατί έχει μια ουρά...μωρέ μια ουρά.Τον δάγκωσα κανονικά και να σκεφτείς ότι μου έκανε περίφημες μέρες.Καλέ 23άρια χτυπούσε καθημερινώς.
So,anyway μπήκα στο Λούβρο,έκατσα σχεδόν 5 ώρες κι ένιωσα ότι δεν είδα και πολλά.Φαντάσου.Δεν τελειώνει ποτέ αυτό το μουσείο.Ορίστε;Αν είδα την Μοναλίζα;Εννοείται!Ε τι και;Άσχημη μωρέ είναι η καριόλα.Άντε να μην χώσω τώρα.Και τι γυάλινα πλαίσια!Τί security!Τί κοσμοσυρροή.Α πα πα!Ούτε ζωντανή να'ταν.Το'δαμε κι αυτό.Παιδί μου,εγώ έχω ιδιαίτερη αδυναμία στους βόρειους(βλ. Van Dyke).Έστω και τις προσωπογραφίες.Έχουν κάτι το σκοτεινό και τα χρώματά τους έρχονται και δένουν με την θεματολογία τους.Όχι αστεία.Πφφφ!
Eίπα να πάρω κανένα βιβλιαράκι με τα εκθέματα του μουσείου αλλά μου φάνηκε τουριστικό και το άφησα.Βρήκα όμως στο ίδιο βιβλιοπωλείο την ιστορία της μόδας και του υφάσματος σε 2 τόμους,αλλά κι αυτό το άφησα(μαλακία μου το ξέρω....).Γενικά αν εξαιρέσεις κάτι κρασιά και τυριά,δεν πήρα κάτι άλλο.
Σε αυτό το ταξίδι κοινωνικοποιήθηκα τα μάλα καθώς και φρόντισα να μάθω την πολιτιστική κληρονομιά των Γάλλων(εν μέρει...μην τα θέλουμε κι όλα).
Θέλω να είσαι περήφανος για μένα,γιατί για μια ακόμα φορά ταξίδεψα μοναχούλι μου και έφτιαξα ένα προγραμματάκι ναι μεν χαλαρό,αλλά καθόλου ελλάσον! Et Voila!

Thursday, October 09, 2008

Το θερμόμετρο ανεβαίνει

Διανύω μια δύσκολη ώρα.Ξύπνησα όλο χαρά να πάω στην δουλειά μου,ήμουνα παραγωγική,τελείωσα από το Ελ.Βενιζέλο,έφτασα στην θεία μου,με περίμεναν τα γεμιστά,ήρθα σπίτι,έριξα μια ματιά στα e-mails μου,μίλησα στο τηλ. κι ήμουνα έτοιμη να ξαπλώσω γιατί απόψε με περιμένει η νυχτερινή μου βάρδια όταν.....
Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΚΙ Ο ΥΔΡΑΥΛΙΚΟΣ ΜΑΛΩΝΑΝΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΔΕΝ ΠΙΑΣΤΗΚΑΝΕ.
Φυσικά,μπήκα ανάμεσά τους αλλά ανέβασα κι εγώ φωνή(πράγμα πρωτάκουστο για μένα) και μαζί μ'αυτό και πίεση κι όλα τα συμπτώματα υπεραιμίας στο κεφάλι.Ύπνος μετά YOK!
Τα μόνα που μου αλλάζουν λίγο την τροχιά της αρνητικής αυτής μέρας είναι η βαλίτσα που είναι σχεδόν έτοιμη,ο αυριανός ύπνος στο αεροπλάνο και το πολυαναμενόμενο ταξίδι μου στο Παρίσι.
Έλα να αλλάξει λίγο η διάθεση!

Tuesday, October 07, 2008

Μon repo!

Χθες είχα ρεπό κι όπως καταλαβαίνεις ξεσκίστηκα στις δουλειές του σπιτιού(τώρα το δωματιάκι μου φαίνεται κομματάκι καλύτερο....στα σημεία).Μαγείρεψα κιόλας μοσχαράκι με μελιτζάνες και πατατούλες(όχι δεν τους δηλητηρίασα αν αυτό νομίζεις)...Άσχετο,τώρα που έβαλα υποκοριστικό στις πατατούλες θυμήθηκα ότι μολονότι μικρές τις λες έχουμε την τάση όταν τρώμε πολύ ή όταν γινόμαστε πιο στρουμπουλές εμείς οι γυναίκες να τα μικραίνουμε όλα π.χ ένα σοκολατάκι;Λίγο κρετάκι;Ένα κομμάτι κεκάκι(εδώ μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και πλεονασμό τύπου "ένα κομματάκι κεκάκι");Ενώ αντίθετα όταν το φαγητό δεν είναι και πολύ λιπαρό συνηθίζουμε να λέμε "έφαγα ΜΙΑ σαλάτα" ή "μου δίνετε ένα μάτσο ΜΠΑΝΑΝΕΣ;".Εδώ το στόμα γεμίζει,όχι;
So anyway,πού είχα μείνει;Α,ναι!Στις δουλίτσες μου.Που λες,όταν βγαίνω σε ρεπό βγαίνει κι η κούραση παραμάσχαλα.Δηλαδή μάπα το καρπούζι.Δηλαδή πρέπει να βρω έναν τρόπο να ανεβάσω την ενέργειά μου γιατί με βλέπουν κι οι φίλοι μου το βράδυ και μια "έχεις χάσει κιλά" ο ένας,μια "δεν κοιμάσαι,ρε Βαλίσια;" ο άλλος. Οπότε πες κι εσύ καμιά ιδέα μπας και ανεβούμε κομματάκι ψηλότερα(άντε πάλι με τα υποκοριστικά).
Σήμερα το πρόγραμμα είχε φαρμακείο,Δ.Ε.Η,Ο.Τ.Ε,αγορά εσωρούχων(oh la la) και όπου να'ναι θα πρέπει να ετοιμάζομαι και για την δουλειά.Ξέρεις...εκεί στα Σπάτα!
Καλή εβδομάδα είπαμε;

Monday, October 06, 2008

"FIRE"

Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στην χθεσινή συναυλία που έγινε στο Καλλιμάρμαρο διότι ήταν απλά υπέροχη.Όχι με την έννοια ότι όλοι αυτοί που παίξανε,απλά πετύχανε ακουστική και τα συναφή.Αλλά σε κάτι τέτοιες συναυλίες είναι η λεπτομέρειες που μετράνε.Π.χ ο τραγουδιστής των Kaiser Chiefs είχε τέτοια ενέργεια που ανέβαινε στις σκαλωσιές,χτυπιόταν,πηδούσε πάνω στο κοινό,τραγουδούσε μαζί τους,χοροπηδούσε καθόλη την διάρκεια της συναυλίας,είχε χιούμορ(έπαιρνε ένα χαρτί και προσπαθούσε να πει τα βασικά τύπου "ευχαριστώ,καληνύχτα,καλησπέρα κτλ" και μετά γελοιοποιούσε τον εαυτό του).Ομολογουμένως είχε πολύ cheeky face.
Κι οι R.E.M;Σαν να μην πέρασε μια μέρα.Ήμουν τόσο συγκινημένη που δεν μπoρούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.Παλιά και νέα τραγούδια ξεσήκωσαν το κοινό κι ειδικά όταν κατέβαινε ο τραγουδιστής,Michael Stipe,προς τo μέρος της αρένας κι ενσωματονόταν με όλα αυτά παιδιά που είχαν καταφτάσει τουλάχιστον από τις 17.00 τότε η συναυλία έπαιρνε ΦΩΤΙΑ!
Φωτιά είπα;Ναι....ευτυχώς δεν υπήρξαν ευτράπελα.Όλα κύλησαν ομαλότατα.Μπράβο στην παραγωγή του MTV που για πρώτη φορά στην Ελλάδα γίνεται κάτι τόσο οργανωμένο(και τζάμπα) και όχι τόσο μπράβο στους παρουσιαστές,οι οποίοι αντί να κρατούν μια άλφα ενέργεια στα 20,000 άτομα που ήμαστε εκεί μέσα είχαν ένα ανυπόστατο χιούμορ που τελικά δεν κατέληγε και πουθενά.
Παρά τις χιλιάδες κόσμου,η είσοδος κι ή έξοδός μου έγινε ανεπαίσθητα χωρίς να στριμώχνομαι σε ουρές κτλ.Απλά οι τροχονόμοι είχαν κλείσει την Βασιλίσσης Σοφίας κι όλη η περιοχή θύμιζε το video clip "everybody hurts"(το οποίο δεν το είπαν παρεπιπτόντως).
Anyway, κι εκεί που προσπαθούσα να βρω ένα μέσο να μετακινηθώ συνειδητοποιώ ότι η ώρα ήταν περασμένη,λεωφορεία δεν είχε και τα ταξί ήταν όλα full.Σ'εκείνο το σημείο αποφάσισα να κάνω την διαδρομή Καλλιμάρμαρο-Χαλάνδρι με τα πόδια.Άλλωστε είχα και άλλους 1000 αγνώστους δεξιώθεν κι αριστερώθεν για παρέα.Μα,το ξανασκέφτηκα.Ήμουν ήδη 8 ώρες στην δουλειά όρθια κι άλλες 3 ώρες στην συναυλία.Εάν τολμούσα και το ποδαριστήν μέχρι το σπίτι μου με έβλεπα σε κανένα νοσοκομείο με σαστισμένο κυκλοφορικό το περισσότερο και αφυδατωμένη το λιγότερο.Οπότε καθώς έβλεπα τις μηχανές να κάνουν τους ελιγμούς και να ξεφεύγουν από την κοσμοσυρροή το είχα αποφασίσει.Θα έκανα autostop.
To ζητούμενο ήταν α)να βρω κάποιον μόνο καβαλάρη και β)να ήταν χαμηλή η μηχανή σε περίπτωση που ήθελα να κατέβω άρον-άρον.Μετά από λίγο εντόπισα έναν τέτοιο(στο περίπου δηλαδή γιατί την μηχανή δεν την έκανες χαμήλη).
-Παίρνεις άλλο ένα άτομο;του λέω.
Με κοιτάει αποχαυνωμένος.
-Παίρνεις άλλο ένα άτομο;(τετράκις)
-Εσένα κάπου σε ξέρω,μου απαντάει.
-Μαλακία,καμάκι κάνει ο τύπος,σκέφτηκα.
-Καλά,άστο,του είπα και του γυρνώ την πλάτη.
-ΦΙΛΗ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ;φώναξε.
Γυρίζω μ'ένα χαμόγελο στα χείλη.Τα μάτια μου κραυγάζαν την επιθυμία μου να καθήσω σ'ένα κάθισμα(έστω και μηχανής).Η ματιά μου του εκμυστηρευόταν ότι ακόμα και φίλη της Ξανθής να μην ήμουν θα ήθελα να με γυρίσει στο σπίτι μου.
-Ναιιιι,του απαντώ.
-Εγώ είμαι φίλος του Γιώργου!(πάρτο αυγό και κούρεφτο)
-Α,αναφώνησα.
-Ωραία η συναυλία ε;
-Ναι(άντε πάμε σπίτι μου τώρα;).
-Ξέρεις δεν μπορώ να σε πάρω γιατί περιμένω μια άλλη φίλη μου.
ΓΚΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ....
-Οκ....κι εδώ είναι που αρχίζω το παράπονο τύπου που είμαι μόνη μου και δεν βρίσκω λεωφορείο και τα ταξί γεμάτα είναι και τώρα θα αναγκαστώ να πάω πίσω με τα πόδια και δουλεύω όρθια όλη μέρα και δεν μπορώ άλλη ορθοστασία και τί καλά που θα ήταν να βρω ένα μέσο να πήγαινα που είμαι μόνη μου και δεν βρίσκω λεωφορείο...(επαναλάμβανα).
Ρόμπα έγινα.Κι ο άμοιρος με κοιτούσε και πραγματικά θα νόμιζε ότι είμαι από άλλο πλανήτη.Άσε που με είχε πιάσει μια λογοδιάρροια άνευ προηγουμένου.
Τον εγκαταλείπω λοιπόν και λέω από μέσα μου "μια ψυχή που'ναι να βγει,ας βγει"...
5' αργότερα....
ΒΡΟΥΜ,ΒΡΟΥΜ!Ο καβαλάρης της συναυλίας εμφανίστηκε αυτή την φορά έτοιμος να με πάρει και να με επιστρέψει στο σπίτι μου safe and sound.Αφού φυσικά προηγήθηκε κι ένα ποτάκι στο Zoo στο Χαλάνδρι.OUG!

Friday, October 03, 2008

Πάμε,πάμε,πάμε....

Ο Έλληνας βιάζεται στα φανάρια.
Ο Έλληνας βιάζεται στις δημόσιες υπηρεσίες,τράπεζες,εξεταστικά κέντρα κτλ.
Ο Έλληνας βιάζεται να σηκωθεί μόλις προσγειωθεί το αεροπλάνο.
Ο Έλληνας βιάζεται στην ουρά του super market(που ούτε την πλαστική σακούλα δεν σ'αφήνει να ανοίξεις με την ησυχία σου).
Ο Έλληνας βιάζεται να βγάλει το αυτοκίνητο έξω από το ferry boat.
Ο Έλληνας βιάζεται να παραγγείλει.
Ο Έλληνας βιάζεται να πάρει την αθλητική εφημερίδα πρώτος και πριν απ'όλους.
Ο Έλληνας βιάζεται να χτίσει το σπιτικό του.
Ο Έλληνας βιάζεται στο βενζινάδικο.
Ο Έλληνας βιάζεται να προλάβει εκείνη την μοναδική θέση στο αστικό λεωφορείο.
Ο Έλληνας βιάζεται να βγάζει συμπεράσματα.

ΑΛΛΑ ο Έλληνας ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ sex και φαγητό!Κι όποιος έχει αντίρρηση ας κάνει ένα βήμα μπροστά!

Wednesday, October 01, 2008

The little black dress

Κι επειδή το δεσποινάριον έχει παραγγείλει καιρό τώρα "the little black dress" δεν θα μπορούσα να μην της αφιερώσω αυτή την ανάρτηση!Enjoy,darling!

Miu Miu 990 euros
Mawi 289 euros Christian Louboutin 725 euros
Jimmy Choo 1,050 euros