Tuesday, April 29, 2008

Naughty girl!

Για μένα το ρίσκο και η πρόκληση σίγουρα είναι δύο στοιχεία που δεν με χαρακτηρίζουν.Παρόλα αυτά όποτε μου κατέβει,όλο και θα κάνω καμιά κουτσουκέλα(μαμά,κλείσε τα μάτια σου και μην διαβάζεις...σε προειδοποιώ).Μια από αυτές τις κουτσουκέλες λοιπόν την είχα πράξει πριν 9 ολόκληρα χρόνια.
Θέλω να σε ενημερώσω ότι κάπου,κάπως,κάποτε ήμουν πορωμένη με ελληνική ροκ κι άρρωστη για Ξύλινα Σπαθιά.Το συγκεκριμένο group θα έκανε μια μοναδική συναυλία στην Θεσσαλονίκη(λες και δεν μου έφταναν οι συναυλίες στην Αθήνα).Οπότε έπρεπε να καταστρώσω το σχέδιό μου με κάθε λεπτομέρεια.Οι γονείς μου αποκλείεται να με άφηναν μόνη μου να φύγω,έτσι έπρεπε να γίνουν όλα στα κρυφά.
Σάββατο πρωί και τα γονίδια ξεκινούν όλο χαρά για το εξοχικό,στο Σούνιο.Χαρά αυτοί;Χαρά εγώ!Ου!Η τέλεια απόδραση...
Δεν μπορούσα όμως να φύγω έτσι.Έπρεπε να ενημερώσω κάποιον μπας και μου συμβεί κάτι.Η Τατιάνα κοιμόταν(πάντα με ανοιχτά μάτια και στόμα).
-Ψιτ,Τατιάνα...
-Μμμμμ...
-Ξύπνα να σου πω κάτι.
-Τι;
-Πάω Θεσσαλονίκη για το σουκού.
-Μμμμμ(γυρίζει πλευρό από την αντίθετη μεριά)
...Παύση...
Πετάγεται ξαφνικά και φωνάζει:
-ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΛΕΕΙ;
-Τα έχω όλα κανονίσει.Έχω κλείσει θέση και με την Ολυμπιακή.
-Καλά,πάρε το κινητό μου just in case.Καληνύχτα!
Κι έτσι απλά κι απέριττα έφυγα(όταν βάζω στόχο όμως η π****** όλα τα καταφέρνω).
Φτάνω Θεσσαλονίκη μεσημεράκι.Βόλτα στην παραλία,καφέ στις καφετέριες κάπου εκεί μπροστά και τυροπιτούλα για να αντέξω μέχρι το βράδυ.Κι όλα αυτά;ΜΟΝΗ μου.
Η συναυλία ήταν οπως αναμενόταν.Καταπληκτική!Τέλειωσε κατά την 1 και...Βρήκα κι έναν γνωστό μου εκεί.Βγήκαμε για ένα ποτάκι και μετά άλλο ένα...ε και μετά κι άλλο ένα,άλλο ένα,άλλο ένα,ένα,ένα,ένα....
10.00 το πρωί της Κυριακής έπρεπε να είμαι στο αεροδρόμιο γιατί ήθελα να φτάσω Αθήνα πριν φτάσουν οι δικοί μου(αφού σου λέω...είχα το σχέδιό μου).Φτάνω στο check-in και με ενημερώνει η υπάλληλος ότι επειδή έχει ομίχλη θα καθυστερούσε η πτήση.Ήταν η τέλεια αφορμή να ρίξω έναν υπνάκο,κουρούμπελο όπως ήμουν.Είχα πάρει και το βιβλίο της Κοινωνιολογίας,τρομάρα μου,γιατί έδινα και κάτι εξετάσεις τω καιρώ εκείνω.
Ανοίγω τα μάτια.Ρολόι δεν φορούσα.Κοιτάω ψηλά.Εκεί,στο μεγάλο τοιχοκολλημένο ρολόι του αεροδρομίου και βλέπω την ώρα.Ήταν 14.00!FFFFFFuck!Ό,τι και να έκανα δεν θα έφτανα πριν από τα γονίδια.To plan B μπήκε σε εφαρμογή άθελά μου.Παίρνω την Τατιάνα τηλέφωνο(ευτυχώς που υπήρχε και το κινητό).Της είπα να τους ενημερώσει ότι έχω πάει βόλτα στο Λουτράκι ημερήσια κι ότι θα αργούσα.Μέχρι εκεί καλά.
Περνάω από το check-in και κάνω την ηλίθια ερώτηση:
-Kαλημέρα,η πτήση για Αθήνα;(ποιά απ'όλες,βρε ζώον;)
Τελικά είχαν ακυρωθεί οι περισσότερες λόγω ομίχλης.Κι έτσι όμορφα κι ωραία έμεινα σύξιλλη στην όμορφη Θεσσαλονίκη.
Σχηματίζω τον αριθμό της Τατιάνας πάλι.
-Έλα.(το και το)
-Μ'έπρηξες.
-Σόρρυ,με τί να έρθω Αθήνα;
-Έλα με ταξί.
Μμμμμ...Σωστή ιδέα.Βγαίνω έξω.Περίμενε ένας ταλαίπωρος.Αποφασίζω όχι αυτόν.Μετά από λίγη ώρα περνάει μια κούρσα(έτσι λέμε εμείς οι Μακεδόνες τα ωραία,μεγάλα αυτοκίνητα).
-Όρεξη για Αθήνα υπάρχει;φωνάζω.
Μου γνέφει θετικά.Στα 5 πρώτα λεπτά της διαδρομής χτυπάει το τηλέφωνο.Η Τατιάνα.
-Για ρώτα,πουλάκι μου,πόσα θα σου πάρει.
-Σύγγνωμη,κύριος...Πόσο περίπου;
-80.000(δραχμές)!
-Τατιανάκι,σε κλείνω...θα έρθω με το τρένο.

Monday, April 28, 2008

Μόνο αυτό

Μερικές φορές κάποιες λέξεις,ακόμα και ολόκληρες προτάσεις μου βγαίνουν στα αγγλικά.Θα πρέπει να με συγχωρέσεις γι'αυτό όπως και για τυχόντα ορθογραφικά ή συντακτικά λάθη.Τα αγγλικά μπορεί να τα μιλάω άπταιστα και με προφορά(χωρίς φόβο για το αν θεωρηθώ ψώνιο,αφού λαμβάνω καλύτερο feedback από τους Άγγλους) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η μητρική μου γλώσσα είναι αυτή.Εδώ στην δική μας ελληνική γλώσσα ορισμένες φορές χρειάζεσαι λεξικό.Συγγνώμη εάν σε έχω νευριάσει για αυτά τα λάθη ή και για τις μετριότητες που γράφω ενίοτε.Σίγουρα όμως δημοσιογραφία δεν κάνω.Ιστορικός δεν είμαι παρόλο που ιστορίες αληθινές γράφω.Κι ούτε καν συγγραφέας.Όχι.
Ανέκαθεν μου άρεσε η επικοινωνία με τον κόσμο(εξού κι η μουσική)κι αυτό ακριβώς μου προσφέρει αυτό το blog.Ιν δε ντάουν-ντάουν οφ δε ράιτινγκ αν δεν σου αρέσει,κάνεις ένα κλικ κι έχεις εξαφανιστεί από αυτή την ηλεκτρονική σελίδα.Βλέπεις πόσο μαγικό είναι το διαδίκτυο;Ξέρω ότι με διαβάζουν συγγενείς,φίλοι,άγνωστοι,ανώνυμοι γνωστοί κι αυτό με ευχαριστεί.Μόνο αυτό.
Η γραφή μου...ΑΠΛΉ.Δεν μου αρέσουν οι φανφάρες και τα πολλά τα λόγια.Ή αν θέλω να τα γράψω θα το κάνω.Μόνο αυτό.
Τα σχόλιά σας...ποικιλόχρωμα.Μου αρέσει να τα διαβάζω όλα και να τα καταγράφω στο ξερό μου το κεφάλι.Μόνο αυτό.
Οι ιστορίες μου...ζωηρές.Μπορεί να είναι άλλοτε δραματικές κι άλλοτε χαριτωμένες.Τις έχω ζήσει.Μόνο αυτό.
Η μουσική μου...η ζωή μου.Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από την δημιουργία αυτή.Ή μπορεί και να υπάρχει και να περιμένει να την ανακαλύψω.Μόνο αυτό!

Friday, April 25, 2008

Congratulations Zoe and Ayman

Wednesday, April 23, 2008

Music to your ears

Until I post some photos of my London's shopping day go on and enjoy the music I found(from my composition folder)on my deliberately forgotten Mac.Just click on the "play" button under my photo on your right.

Tuesday, April 22, 2008

Jamiroquai-Main Vein

When funky music meets disco then the result you come up with is brilliant.Focus on the female vocal additions.They'll make you get goose bumps.Jamiroquai is one charimastic artist,you know.However,it's been a while since I last heard any new musical ideas from him.I hope there will be some more in the near future...



Female vocal extras:Beverley Knights

Monday, April 21, 2008

Afraid of the airplanes!

You,guys,I've had enough...Why am I obsessed of being in an air crash accident all the time?BOY,OH,BOY...One journey is completed and within the next days another is on its way.I have to NOT think about it.Any ideas?

Saturday, April 19, 2008

Διασκευές

Προχθές είχαμε μια συζήτηση περί διασκευής κομματιών.Τις περισσότερες φορές μουσικά κομμάτια κατακρεουργούνται κι άλλες φορές σχεδόν ανέλπιστα εξυψώνονται.Μια από αυτές λοιπόν τις διασκευές είναι και το κομμάτι "Somewhere over the rainbow" από την Eva Cassidy,η οποία είχε το τραγικό τέλος στα 33 της να χτυπηθεί από τον καρκίνο.Η ανακάλυψή της και συνάμα η αναγνώρισή της ήρθε μετά θάνατον κι αυτό το κομμάτι- γραμμένο από τους Harold Arlen(μουσική),E.Y Harburg(στίχοι)και πρωτοτραγουδησμένο από την Judy Garland για την ταινία "Ο μάγος του Οζ"-μας μεταφέρει σε ένα καινούργιο μουσικό,μελωδικό πλαίσιο αλά Cassidy.

Thursday, April 17, 2008

Νέα Πρόσωπα

Έρχονται στην ζωή σου στιγμές,για τις οποίες πρέπει να νιώθεις το λιγότερο ευχαριστημένος και το περισσότερο υποχρεωμένος.Δεν μιλώ για τις φοβερές και τρομερές στιγμές όπως ο γάμος,η γέννηση ενός παιδιού,η μέρα που παίρνεις τα θετικά αποτελέσματα των εξετάσεων,η πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο,η πρώτη σου φορά,αλλά για στιγμές ανυποψίαστης σημαντικότητας,όπου γνωρίζεις ανθρώπους από το πουθενά και σε ανεβάζουν(ενίοτε σε ξενερώνουν κιόλας) χωρίς να το επιδιώκουν.
Βρίσκομαι σε μια φάση "ανοιχτής κεντρικής πόρτας" αυτόν τον καιρό.Τί εννοώ;Μπάτε,σκύλοι,αλέστε!Έχω πλαισιωθεί από ανθρώπους τους οποίους συνειδητά τους έχω βάλει μέσα στην καθημερινότητά μου.Όχι γιατί είναι κάποιοι(είναι,αλλά δεν θα το αναλύσω)αλλά επειδή νιώθω ότι βρίσκομαι σε ένα μεταβατικό στάδιο.Ίσως επειδή είμαι μόλις λίγους μήνες πίσω στα πάτρια εδάφη κι έχω ανάγκη επαναπροσδιορισμού του "εγώ" μου.Το έχω ξαναγράψει ίσως-ΔΕΝ φοβάμαι να κάνω φίλους στα 27 μου κι ούτε καν στα 30,στα 40,στα 50...
Θα ήμουν αχάριστη να δηλώνω ότι ο τάδε είναι απλά γνωστός μου κι όχι κάτι άλλο.Δεν γουστάρω υποκρισίες,ενδοιασμούς,εμμονές και παρωπίδες.Έχω έρθει εδώ κάτω στη γη για κάποιο λόγο(αυτό δεν ψάχνουμε όλοι;).Δεν μπορεί να είμαι εδώ για να γνωρίσω μόνο την μάνα μου και άλλους 2-3.Δεν φοβάμαι να ανακαλύψω.Δεν αρέσκομαι στην ρουτίνα.Δεν επιδιώκω την φιλία σου,κυνηγώ την ουσία σου.

Tuesday, April 15, 2008

Bίλα Κομπρέ


Άνθρωπος πολυσχιδής,έμπειρος στην συγγραφή με την μοναδική ικανότητα να βάζει τον εαυτό του στην θέση των ηρώων του και παράλληλα να την κοιτάει με ένα τρίτο μάτι(όσο αυτό είναι εφικτό).Ο Αλέξης Σταμάτης είναι νέος και ευτυχώς σκέφτεται και γράφει με νέες ιδέες αλλά με πιο πλούσιο λεξιλόγιο.
Ανεξάντλητος στις περιγραφές του μου χάρισε εικόνες εξωτικές,αληθινές,απόλυτα σχεδιασμένες με το πέρασμα των σελίδων.Μιλάω για το τελευταίο του μυθιστόρημα "Βίλα Κομπρέ" το οποίο είχα την τύχη(ίσως και επιλογή) να το πάρω στα χέρια μου λίγες μέρες πριν φτάσει στα καλογυαλισμένα ράφια των βιβλιοπωλείων.Ο Θάνος(και το όνομα αυτό δεν είναι τυχαίο),ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας έχει μεταφέρει την ζωή του στην Αθήνα του σήμερα,αφήνοντας πίσω του εδώ και 10 χρόνια το χωριό του και κατά συνέπεια και την οικογένειά του,από την οποία είχε μείνει μόνο ο πατέρας του.Πεθαίνοντας ο μοναδικός του συγγενής του αφήνει για κληρονομιά 1800 ευρώ,μια πολαρόιντ και κάποιες φωτογραφίες.Μια από αυτές τον στιγματίζει κι ο Θάνος ξεκινάει ένα ανεπανάληπτο ταξίδι με βάρκα το άγνωστο και ορίζοντα το τίποτε.Θα ανακαλύψει τελικά αυτό που ψάχνει;
Η "Βίλα Κομπρέ" αναμιγνύει το τώρα με το χθες,τον πολιτισμό με το μεταφυσικό,το ελληνικό γίγνεσθαι με την "αλλιώτικη" κουλτούρα.Η ανάγνωση με μετέφερε κάθε φορά με διαφορετικές ανατροπές σε τοπία και σε καταστάσεις που άλλοτε θέλεις να πάρεις την σκυτάλη και εσύ να διαμορφώσεις το περιβάλον κι άλλοτε να μένεις αμέτοχος και φοβισμένος από τις κακουχίες που συμβαίνουν στον ήρωα(για το καλό του όμως).
Οι περιγραφές των ηρώων είναι αρκετά δραματοποιημένες με την Άλμα(ειρωνικό το όνομα αυτό μιας και στα λατινικά σημαίνει "αυτή που θρέφει" ή φροντίζει σε ελεύθερη μετάφραση) να είναι το αποκορύφωμα της ιστορίας αυτής.Μου θύμιζε κάτι από τις "Μεγάλες Προσδοκίες" την Μις Ντίνσμουρ(ή Μις Χάβισαμ στο βιβλίο)ως προς την εκκεντρικότητα και την θεατρικότητά της.Αλλά κι όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες έχουν κάτι να πουν και κάτι να δώσουν στο μυθιστόρημα αυτό.Η Εσθαλία(ή Μιρέλα),ο Πολύβιος,ο κύριος Πλακιάς είναι συνοδοιπόροι του Θάνου σε αυτή την εξερεύνηση ζωής.Μια εξερεύνηση που οφείλουμε όλοι μας ανεξαιρέτως στους εαυτούς μας.
Να ευχηθώ καλοτάξιδο το καινούριο βιβλίο του Αλέξη Σταμάτη,ο οποίος ασχολείται και με την συγγραφή ενός σεναρίου αυτόν τον καιρό και ελπίζω αυτή η έφεση στο ξεθάψιμο ιδεών να συνεχιστεί με την ίδια υπέρμετρη ενέργεια(θετική πάντα).

Search Engine

Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει τελευταία και ψάχνω παλιούς συμμαθητές,παλιούς δασκάλους,παλιές γνωριμίες(παλιούς γκόμενους...κι όχι για φίκι-φίκι!Μα τι πονηρό μυαλό που είσαι).Εδώ και μια εβδομάδα έχω ανατρέξει τόσο παλιά που έχω χαρεί ιδιαίτερα με κάποια πρόσωπα,απώντα στην ζωή μου για παραπάνω από 10 χρόνια και παρώντα από'δω και μπρος.Για την ακρίβεια,έχω βρει την παραμπροστινή μου στην ΣΤ' δημοτικού,την Μαργαρίτα.Την θυμάμαι να σκάει μύτη στην τάξη πάντα με διαφορετικά φορεματάκια με άσπρους ή ριγέ γιακάδες ή με πολύχρωμα μπλουζάκια.Τα μαλλιά της μακρυά και σγουρά.Κι αυτή την εποχή συχνάζει στο facebook.Τι χαρά!
Ο Keith ήταν 25 ετών όταν εγώ τον γνώρισα σε μια κρουαζιέρα στα ελληνικά νησιά και στον Βόσπορο πριν από 11 χρόνια.Είναι απίστευτo πώς σου μένουν κάποια πρόσωπα στην μνήμη κι άλλα απλά περνούν και φεύγουν δίχως κανένα αποτύπωμα.Ο Keith τώρα είναι παντρεμένος και τηλεοπτικός παραγωγός.Τον συνάντησα κι εκείνον διαδυκτιακά κι η έκπληξή μου ήταν ανεκδιήγητη.Θα καταφέρω άραγε να τον συναντήσω κι από κοντά κάπως,κάπου,κάποτε;
Τέλος,όταν είχα συμμετάσχει σε ένα καλοκαιρινό εκπαιδευτικό πρόγραμμα στην Αγγλία το 94' είχα έναν από τους πιο γοητευτικούς δασκάλους ever.Τον έλεγαν Anthony κι είχε κάτι το ξεχωριστό ως δάσκαλος-ήταν φίλος με όλα τα παιδιά.Όταν οι άλλοι δάσκαλοι κρατούσαν αποστάσεις εκείνος θα έπαιζε μαζί μας και θα ξενυχτούσε μαζί μας.Πρόσφατα βρήκα μια αφιέρωση από εκείνον που ξεκινούσε έτσι:
Στην πιο αγαπημένη μου μαθήτρια...
Mωρέ,με πήραν τα ζουμιά και χωρίς δεύτερη σκέψη έκανα άνω κάτω το google να τον βρω.Θυμάμαι ότι θα μετακόμιζε Γαλλία και ότι είχε κάποια σχέση με τα οικονομικά.Και να που βρήκα τον τέλειο συνδυασμό.Ο Αnthony είναι στο Λονδίνο και δουλεύει σε μια γαλλική χρηματοοικονομική εταιρεία.Τον πήρα τηλέφωνο.Ανυπομονούσα.Η καρδιά έτρεχε περισσότερο κι από την σκέψη.Δυστυχώς γραμμή δεν έπιανα.Ο καλός μου Άλεξ όμως με βοήθησε και πήρε εκ μέρους μου και βρήκε έναν συνάδελφό του.Τώρα ο Anthony ξέρει τα στοιχεία μου και περιμένω την αντίδρασή του.Σίγουρα την Κυριακή που φεύγω για Λονδίνο θα ήταν μια καλή ευκαιρία να τον συναντήσω στην ίδια γη που είχαμε πρωτογνωριστεί 14 χρόνια πριν.

Monday, April 14, 2008

Μουσικές που ακούγονται,διαδρομές που ανοίγονται

Xθες η βραδυά θύμιζε κάτι από μπουάτ και σπιτική συγκέντρωση φίλων.Ήταν μια συναυλία που έδωσα για πρώτη φορά στους φίλους μου.Σας ευχαριστώ τόσο πoλύ που ήρθατε όλοι και ακούσατε(με υπομονή) αυτά που εγώ ήθελα να σας πω(παίξω).
Αγαπητέ αναγνώστη(αλήθεια γιατί σου μιλάω έτσι;Από αύριο ξέχασέ τες τις πολλές ευγένιες),σου αφιερώνω την μουσική μου,η οποία παίζει αυτή την στιγμή.Enjoy!

Friday, April 11, 2008

Έτσι δεν είναι;

Μου είπε ότι δεν με θέλει πια.
Μου είπε ότι τα λόγια της αγάπης (του) είναι σάπια.
Μου είπε ότι θέλει να ζήσει μόνος του.
Μου είπε ότι ΕΙΝΑΙ μόνος του.
Μου είπε ότι δεν είμαι αρκετή.
Μου είπε ότι σε αυτή την σχέση είμαστε αρκετοί.
Μου είπε ότι θέλει να μείνουμε φίλοι.
Μου είπε ότι αγαπάει μια φίλη.
Μου είπε ότι δεν με αντέχει άλλο.
Μου είπε ότι θέλει κάτι άλλο.
Μου είπε ότι έτσι θα είναι καλύτερα.
Θα είναι;
Και του είπα αντίο.

Wednesday, April 09, 2008

...Για μια μοναδική συναυλία...

Την μουσική την γνώρισα από παιδάκι με παιδικά τραγουδάκια και λίγο αργότερα με τα μαθήματα πιάνου.Ήμουν αρκετά περήφανη που έπαιζα πιάνο γιατί τότε τα παιδιά δεν ακολουθούσαν απαραίτητα το τρίπτυχο:μπαλέτο,γαλλικά και πιάνο.Ίσως γιατί οι γονείς των περισσοτέρων συμμαθητών μου υπήρξαν "η γενιά του Πολυτεχνίου" και αρκετά αριστεροί.Αυτή λοιπόν η γενιά άρχισε να τεκνοποιεί το 80' μεταφέροντας σ'εμάς κι όλους τους δικούς τους προβληματισμούς.Το παραπάνω τρίπτυχο αναλογούσε σε οικογένειες δεξιοφρονούσες αν μη τί άλλο και ελάχιστες συμμαθήτριές μου θα το ακολουθούσαν.Γι'αυτό λοιπόν στα παιδικά πάρτυ μου άρεσε πολύ να παίζω μπροστά στο γνωστό κοινό μου.Η αλήθεια είναι βέβαια ότι το παίξιμό μου ήταν άθλιο(ακόμα κρατάω video με ντοκουμέντα).Παρόλα αυτά ένιωθα αυτό που λένε και οι περισσότεροι καλλιτέχνες-υπέρμετρη χαρά όταν οι άλλοι ευχαριστιούνται από αυτό που ακούν τ'αυτάκια τους και βλέπουν τα ματάκια τους.
Έτσι λοιπόν θα ήθελα να μαζέψω το παρεάκι μου την Κυριακή για μία και μοναδική συναυλία στην οποία θέλω πρώτα εκείνοι να ευφρανθούν κι εγώ να ικανοποιηθώ με το χαμόγελο και το θαυμασμό τους.Θα είναι πραγματικά τιμή μου που θα έρθουν Κυριακή βράδυ σπίτι μου οι εντιμότατοι φίλοι μου!

Monday, April 07, 2008

Κυριακή κοντή γιορτή!

Τί κάνουν δυό τρελές φιλενάδες στην μέση του δρόμου 12.30 τα μεσάνυχτα στους Αμπελοκήπους;
Φυσικά φορτώναμε το ποδήλατο της Ξανθής στο αυτοκίνητό μου.
Αυτή την Κυριακή βγήκα έξω τόσες φορές όσες θα έβγαινα όλο τον μήνα.Η μέρα ξεκίνησε από τις 14.30 με παρέα,μουσικούλα και μεζεδάκια σ'ένα κουτούκι,όπου είχαμε την τιμή να μας παίξουν ιρλανδέζικη μουσική τα παιδιά από το ιρλανδέζικο συγκρότημα που εμφανίζονταν μέχρι πρόσφατα στο γυάλινο μουσικό θέατρο.Κι επειδή το παρεάκι μας ήταν πολύ οργανωμένο και καθόλου στημένο,βγάλαμε κιθάρα,μπουζούκι,μπαγλαμαδάκι,τζουρά και βιολί κι απαντήσαμε σε ρεμπέτικο στυλ.Το αποτέλεσμα;Αποστομωτικό!Έγινε μια σούπα με ελληνοιρλανδικό χαρακτήρα και γλέντι που κράτησε επί ώρες με χορό,με κουνήματα,με γέλιο,φροντίδα και ΠΡΟΔΕΡΜ!
Θα μου πεις βέβαια ότι αυτό από μόνο του θα μπορούσε θεωρητικά να αποτελέσει την έξοδο της Κυριακής.Αμ δε!
Σύρθηκα και μέχρι μια παιδική θεατρική παράσταση(με την ίδια παρέα της ρεμπέτικης κομπανίας).Βλέπεις,εκεί παίζανε δυο φίλες μου και δεν θα μπορούσα να τις χάσω με τίποτα.Άσε που είχε και τρελό γέλιο.
-Μικρή Ανεμώνη,μα γιατί είσαι μόνη;μια από τις παραλλαγμένες ατάκες.
Τα κορίτσια (περιττό να πω) ήταν οι καταπληκτικότερες σε όλη την παράσταση αν και το Μαράκι έχασε για ένα λεπτό την ψυχραιμία της κι είχε σκάσει στα γέλια με αυτά που άκουγε από κάτω.
Κι ενώ μέχρι τότε πίστευα ότι η βραδυά είχε λάβει τέλος.Μια πρόταση άνευ όρων με πήγε μέχρι το Γκάζι,σε ένα καταπληκτικό bar-cafe εν ονόματι lier man(νομίζω) όπου χουχούλιασα πραγματικά μετά από περπάτημα και μέσα από αέρα σβουριχτό και ξυραφένιο.Χθες λοιπόν είχα πιεί τα κέρατά μου.Τί κρασιά(όλων των χρωμάτων),τί μπύρες,τί fruit punches!Χθες,καλέ μου αναγνώστη είχα την τιμητική μου κι αν νομίζεις ότι επέστρεψα σπίτι και μετά από το μπαρ κάνεις λάθος.Με περίμενε μια φαντασμαγορική αλλά σύντομη συναυλιούλα στο Caminito Live Stage,όπου τραγουδούσε η Λυδία Δαμαλά(φιλενάδα από τα παλιά)μουσικές από musicals κι όχι μόνο.Δυστυχώς όμως έπρεπε να αποχωρήσω σύντομα διότι η Ξανθούλα που ήταν όλη μέρα σχεδόν μαζί μου κι η οποία είχε συμμετάσχει στην ποδηλατοδρομία των Αθηνών ήταν κουρούμπελο όπως καταλαβαίνεις.Μας περίμενε όμως μια εκκρεμότητα.ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ στους Αμπελοκήπους!
Δεν χώραγε με την καμία όμως μέσα στο αμάξι.Προσκοπικοί κόμποι με σχοινιά και με ασφάλειες ήταν η μόνη μας ελπίδα μέσα στο ήδη ταλαιπωρημένο πορτ μπαγκάζ.Και καλά να ήταν μέρα μεσημέρι.Το σκηνικό έγινε βράδυ και αν μας έβλεπε κανείς από μακρυά μάλλον για κλέφτες θα μας πέρναγε.Το σουρεάλ πάραυτα ήταν η προσπάθεια αθλητικού πνεύματος σε συνδυασμό με την λουστρινέ μπότα και τα αυτοκίνητα να περνάνε με τους οδηγούς αποχαυνωμένους στην όψη την δική μας.
Καλή εβδομάδα λοιπόν!

Saturday, April 05, 2008

Suga Mama

Το editing στην εικόνα,όπως και η σκηνοθεσία παίζουν τόσο μα τόσο σημαντικό ρόλο.Κάποια έξυπνα τρικς αλλά και στην γλώσσα των συνθετών "hit points"(εκμεταλλεύσιμα στοιχεία αλλαγής μουσικής ή εικόνας) είναι στα χέρια αυτών πίσω από τις κάμερες.
Τελευταία είδα στο youtube ένα video clip της Beyonce το οποίο θεωρώ ότι εκτός από ευφυέστατο στα σημεία της σκηνοθεσίας έχει και κάποια ρυθμικά στοιχεία σε ό,τι αφορά την εικόνα(η δουλειά του editor δηλαδή).Με άλλα λόγια και χωρίς μουσική να το άκουγες θα παρατηρούσες πόσο ισομερές είναι ανά καρέ.

Friday, April 04, 2008

Ελληνική διπλωματία

Στα χρόνια του κολλεγίου ήμουν τόσο ευτυχισμένη.Καταρχήν μετά τα μπουρδελοσχολεία που ήμουνα στο παρελθόν,ήταν η πρώτη φορά που θα πήγαινα σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα με βιβλιοθήκη υψηλών προδιαγραφών,με πισίνα,με φαί της προκοπής,με φοβερούς καθηγητές,με computers,με συναυλίες,με θεατρικές παραστάσεις με δυνατότητα εκτέλεσης αθλημάτων όπως κολύμβηση,ξιφασκία,αναρρίχιση,τένις,βόλεϊ,μπάσκετ,ποδόσφαιρο κτλ.Ο παράδεισός μου δηλαδή.
Επειδή συμμετείχα όλα τα χρόνια παραμονής μου εκεί στην χορωδία,είχε τύχει να μας καλέσει ο αμερικανός πρέσβης εν ονόματι Thomas Miller, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν νεοφερμένος και δεν τον είχα ματαξαναδεί στην τηλεόραση.Κράτησε αυτή την πληροφορία.Είναι σημαντικό,σου λέω.Μας κάλεσε με την προοπτική να συναντούσαμε μια αμερικάνικη χορωδία αντίστοιχου κολλεγίου και να γινόμασταν φίλοι.
Θα πήγαινα στην κατοικία του με κάτι άλλα παιδιά κι αφού περάσα από αμέτρητους ελέγχους με τους αμερικανούς securitάδες να κλέβουν την παράσταση(τί κορμιά θανατηφόρα,τί γωνίες προσώπου,τί μάτια σπινθηροβόλα,τί φωνές σεξουαλικές...στο καλό,καύλωσα πρωινιάτικο)μπήκα μέσα στο hall.Eκεί έδινε ο καθένας το παλτό του κάπου(δεν πρόσεξα) και αργότερα σε περίμενε ένας άνδρας και μια γυναίκα.
-Ο μπάτλερ κι η υπηρέτρια,σκέφτηκα.
Με βήμα γοργό,λοιπόν, καταφθάνω στον μπάτλερ και με το χαμόγελο στα χείλη του δίνω μονομιάς το βαρύ μου,μαύρο παλτό.
-Goodevening,Miss,αποκρίθηκε.
-Hello,whaz up?Ι realise you're bored to death.Be patient,είπα.
-hehehehe...και μου χτυπάει την πλάτη.
Την υπηρέτρια την είχα αφήσει λίγο πιο πίσω μου κι αφού έτσι κι αλλιώς καθόταν σαν μπάστακας δεν μου ήρθε να την χαιρετήσω.
Μπαίνω μέσα και το περιβάλον ήταν το λιγότερο glamour και το περισσότερο βλαχομπαρόκ.Ευάερο,ευήλιο με διάφορους πολυελαίους από εδώ κι από'κει,μαρμάρινα πατώματα κι ένα ξύλινο πιάνο(αρχαιότατον) στην μέση του πουθενά.
Μετά από 2-3 ποτήρια σαμπάνια και κάτι ωραιότατα orderves που κυκλοφορούσαν σε κάτι ασημένιους δίσκους με χρυσά χερούλια,ανέβηκε ο μπάτλερ στα σκαλιά κι άρχισε έναν πρόλογο.
Πρώτη μου σκέψη:Βρε κοίτα γούστο ο κερατάς.Μια χαρά τον ντύνουν τα αμερικανάκια.
Δεύτερη σκέψη:Γιατί μιλάει τόσην ώρα;
Τρίτη σκέψη(η οποία εξωτερικεύτηκε κιόλας):Who's that person?
-The AMBASSADOR,αναφώνησαν και οι τρεις μαζεμένοι μπροστά μου.
Αχού!Ν'ανοίξει η γη να με καταπιεί...Τώρα πώς θα διόρθωνα τα αδιόρθωτα;
Τον πλησίασα και του τα εξήγησα όλα.Εκείνος γέλασε τόσο πολύ που για 20' μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων.Τον είχα πάρει μονοπώλιο.Και το κερασάκι στην τούρτα ήρθε όταν καθήσαμε μαζί στο πιάνο και παίξαμε λίγη jazz.

Thursday, April 03, 2008

Latest Trend?


Wednesday, April 02, 2008

Παιδικές αναμπουμπούλες

Ο Σπύρος Κ. στην ΣΤ' Δημοτικού ήταν το πιο όμορφο αγόρι σε όλο το σχολείο.Κατάξανθο,με πλούσιο μαλλί,πράσινα αμυγδαλωτά μάτια,γαλλική μύτη και δύο χείλη φουσκωτά,έτοιμα για φίλημα.Το κενό ανάμεσα στα μπροστινά του δόντια τον έκανε να ξεχωρίζει ανάμεσα σε όλα τα αγόρια.Κι εμείς;Εμείς,τα κοριτσόπουλα τον χαζέυαμε.Βέβαια,δεν είχαν όλες ομολογήσει την αδυναμία τους,αλλά εγώ πρώτη και καλύτερη.
Ένα χρόνο πριν,όταν ξεκινούσαμε τα blues(Scorpions,Guns 'n Roses,Aerosmith κτλ.) ο Σπύρος ντρεπόταν να ζητήσει από κάποια να γίνει παρτενέρ του.Πήρα το θάρρος και τον χόρεψα για πρώτη φορά στη ζωή του.Χαρά εγώ!Δώσε θάρρος στον χωριάτη όμως...και την έπαθα την ζημιά.Από τότε είχε χορέψει όλες τις συμμαθήτριές μου(Σκορπιός γαρ).
Όταν έφτασε η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου στην τελευταία τάξη του δημοτικού μου έφερε στο σπίτι μια φίλη της μαμάς ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο.Έτσι για το καλό!Ήταν Κυριακή και εγώ δώρο για τον Σπύρο δεν είχα να δώσω την επόμενη μέρα.Το τριανταφυλλάκι μου ήρθε κουτί.Αμέσως-αμέσως το έβαλα σ'ένα ψηλό ποτήρι με νερό και βούτηξα και μια ασπιρίνη ώστε το λουλούδι μου να μείνει "τζιτζί" όπως μου το πρωτοέδωσε η κυρία Πόπη.
Το βράδυ δεν έκλεισα μάτι.Στριφογύρναγα και σκεφτόμουν το ακριβές σχέδιο παράδοσης του λουλουδιού.Ήμουν τόσο χαρούμενη.Τώρα τίποτα δεν με σταματούσε.
Σηκώθηκα το πρωί με μεγάλη ανυπομονησία για το σχολείο.Ήπια όλο το γάλα μου με Nesquik,μια κουταλιά της σούπας μουρουνέλαιο,μια κουταλιά μέλι και το μελάτο μου αυγό για να μην κινήσω υποψίες.Πήρα στα κρυφά το τριαντάφυλλο και έκλεισα την πόρτα πίσω μου έτοιμη για την μεγάλη μέρα που θα ακολουθούσε.Καθώς περίμενα το ασανσέρ η πόρτα άνοιξε κι εμφανίστηκε η μαμά μου.Την κοιτούσα και λέξη δεν μπορούσα να αρθρώσω.Σκεφτόμουν ότι θα με ρωτούσε που θα πήγαινα το λουλούδι κι εγώ θα απαντούσα κάτι ηλίθιο:Για δεντροφύτευση στον κήπο του σχολείου,για διακοσμητικό στοιχείο της τάξης,γιατί μου το ζήτησε η διπλανή μου..Κάτι.
-Ξέχασα να σου πω η Παναγιά μαζί σου,παιδί μου,είπε και σταυροκοπιόταν η γυναίκα.
Ουφ.Φθηνά την γλίτωσα!
Κάθε πρωί συναντούσα την Θάλεια,την μπροστινή μου γιατί μέναμε κοντά και περνούσε και πιο ευχάριστα η διαδρομή μέχρι το 6ο Δημοτικό Σχολείο Χαλανδρίου.
-Γεια σου,Θάλεια.
-Γεια.Το λουλούδι;
-Θα σου πω μετά.Έκανες τίποτα εχθές;
-Έχω να σου πω...Βγήκαμε εγώ κι ο Δημήτρης για σινεμά.
-Α,τι καλά!
-Κι ήρθε κι ο Σπύρος με την Κατερίνα.
-Τί έκανε λέει;
-Μας χάιδευαν και στο τέλος μας φίλησαν και τώρα εγώ τα έχω με τον Δημήτρη και η Κατερίνα με τον Σπύρο.Το λουλούδι για ποιόν είναι;
-Για τον Αλκαίο, απάντησα νευριασμένη.
Ένιωθα το γάλα και το αυγό να ανακατεύονται στο στομάχι μου και το μόνο που ευχόμουν εκείνη την ώρα ήταν το λουλούδι να μαραθεί έτσι ξαφνικά.Τελικά η 7' διαδρομή φάνταζε μαραθώνιος και προκοπή δεν έβλεπα.
-Στοιχιθείτε.Προσοχή.Προσευχή.Πάτερ ημών...
ΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΝΤΟΥΠ.....και τώρα βρίσκομαι στην τάξη του πρώτου ορόφου.Δεν ακούω τίποτα,δεν βλέπω τίποτα και με μηχανικές σχεδόν κινήσεις δίνω το κόκκινο τριαντάφυλλο στον Αλκαίο.Πάω να κάτσω και πριν καν συνειδητοποιήσω τί έχει συμβεί αρχίζω να τρέχω και νάτος πίσω μου ο Αλκαίος να θέλει να με φιλήσει.
Τί εφιάλτης κι αυτός!Μέσα σε ένα πρωινό έχασα αυτόν που αγαπώ και τώρα με κυνηγά αυτός που μ'αγαπά.