Monday, March 31, 2008

Ραγδαία επιδείνωση


Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι όταν γνωρίζεις κάποιον από κοντά σου κάνει ένα κλικ να διαβάσεις/μάθεις για εκείνον ή να διαβάσεις κάτι από εκείνον.Πάντως πολύ χαίρομαι που συνάντησα από κοντά τον Θανάση Χειμωνά για να μου δώσει το τελευταίο του βιβλίο υπογεγραμένο(ζήλευε εσύ).
Άρχισα να το διαβάζω στο μετρό και μετά μέχρι να φτάσω στο αυτοκίνητο.Είχα παρκάρει μακρυά.Πρόλαβα τις πρώτες 30 σελίδες.Κάποιοι περαστικοί με φλέρταραν,επειδή έβλεπαν τα λεπτά μου πόδια εκτεθειμένα λόγω το κοντού σορτς που φορούσα.Τελικά οι άνδρες είναι αρκετά προβλέψιμοι.Αλλά όχι το μυθιστόρημα που εγώ διάβαζα.
Το μόνο που είχα φάει όλη μέρα ήταν μια μπανάνα.Μόλις έφτασα σπίτι μπήκα στο facebook,έκανα τον συγγραφέα add και συνέχισα την ανάγνωση.Ούτε που μου πέρασε από τον νου να τσιμπήσω τίποτα.
Η ώρα είναι τώρα 19.40 κι έχω αρχίσει να πεινάω,αλλά πρώτα θα σου πω για το βιβλίο που διάβασα και που με συνεπήρε.Τελικά το τελείωσα μ'ένα στόμα μια φωνή.Μετά το τέλος είχε μια λευκή σελίδα και κάτι άλλες περιλήψεις για τα προηγούμενα βιβλία του Θανάση Χειμωνά(κι όχι Χειμώνα,ούτε Χειμωνέτου),αλλά μάταια έψαχνα εγώ για μια συνέχεια.Τελείωσε κάπως απότομα.Αλλά κι αυτό που συνέβη στον πρωταγωνιστή στην τελευταία σελίδα ΄"απότομο" το χαρακτηρίζεις.
Πρόκειται για 1(τώρα που το σκέφτομαι 1,2,3,4...)ερωτικές ιστορίες.Ο αναγνώστης ανακαλύπτει και γνωρίζει τους χαρακτήρες μέσα από μια σειρά επεισοδίων που όμως το ένα διαδέχεται το άλλο μη αφήνοντάς τον σε ησυχία.Η πολυπλοκότητα των σχέσεων,η υποκρισία,η μάστιγα του αιώνα μας(κατάθλιψη) αλλά και αξίες όπως η φιλία διαφαίνονται μέσα από αυτό το μυθιστόρημα που κάνουν τον αναγνώστη να θέλει να αλλάζει τα κακώς κείμενα της ιστορίας και να βάζει κάθε φορά ένα δικό του τέλος.
Θέλω να πω ότι καθώς το διάβαζα συνειδητοποίησα ότι είναι καιρός τώρα που έχω να διαβάσω ένα βιβλίο ασταμάτητα και με τέτοιο σθένος κι αποφασιστικότητα.Δεν σου έχει τύχει να διαβάζεις μια σελίδα ενός βιβλίου και στο τέλος της να λες "πάμε πάλι από την αρχή"(κι όχι επειδή δεν το κατάλαβες);Ε αυτό δεν το έπαθα με την "Ραγδαία Επιδείνωση".Ναι,έτσι λέγεται το τελευταίο δημιούργημα του Θανάση Χειμωνά.Αντιθέτως.
Σημείωσα δυο φράσεις που μου άρεσαν πολύ. "...αλλά ίσως αυτός να ήταν ο πραγματικός έρωτας:να μην ξέρεις πώς να φερθείς στο αγαπημένο πρόσωπο,ενώ ξέρεις πολύ καλά τις ανάγκες όλων των άλλων γύρω σου..." και "...Μακάρι να είχα ταλέντο συγγραφέα και να έβρισκα ωραίες λέξεις να εκφράσω αυτά που αισθάνομαι.Αλλά μόνο <<κόλαση>> όταν εξαφανίζεται και <<παράδεισος>> όταν επιστρέφει"...

Sunday, March 30, 2008

Όταν οι μουσικές συναντιούνται

Όταν η "μαύρη" μουσική παίζει live είναι ακόμα πιο ερωτική,πιο ξεσηκωτική,πιο σαρωτική!



Απόσπασμα από την εκπομπή του Jools Holand,όταν ήμουν αρχές Φλεβάρη στο Λονδίνο.Οι μουσικοί της ήταν pitched perfect και ήταν χάρμα οφθαλμών.Αλήθεια μια τέτοια εκπομπή με καλεσμένους 5-6 συγκροτήματα ή μουσικούς solo δεν θα ήταν απλά υπέροχο στην ελληνική τηλεόραση;Αν σου πω κιόλας ότι στην αρχή ως σήμα της εκπομπής ξεκινούν όλοι μαζί να jamάρουν,τί θα έλεγες;Άσε που σ'εκείνη την εκπομπή όταν τραγούδησε η Mary J Blige άρχισε να χορεύει ο Tom Yorke των Radiohead και το πλήθος ξεσηκώθηκε!Έγινε ένα νταβαντούρι άλλο πράμα...

Friday, March 28, 2008

Πόλεμος-Παράδοση 1-0

Όταν η Αθήνα είναι βρεγμένη τα χρώματα,οι διαθέσεις,η κίνηση,η ατμόσφαιρα αλλάζουν.Καθαρίζονται.Εξευγενίζονται.Ανακατεύονται και ενίοτε μπερδεύονται.
Κι ενώ όλα αυτά γίνονται για το καλύτερο,εγώ γιατί στέκω εδώ αδύναμη,γυμνή στις επιθυμίες των άλλων;Θεέ μου,αφιερώνω ώρες από μένα για κάποιον που αγαπώ,που σέβομαι και ξεχωρίζω.Για ένα άνθρωπο που μου έδωσε άλλο νόημα σε μια ζωή που θα ήταν πολύ διαφορετική χωρίς εκείνον.Ναι.Εκείνος που στα 51 του έγινε πατέρας για πρώτη φορά και στα 54 για δεύτερη.Εκείνος που ερχόταν στο σχολείο να πάρει τον έλεγχο και τον μπέρδευαν για παππού.Εκείνος που αψήφησε τα ταμπού και μου έδωσε ελευθερίες που όμως εγώ στέκω ανίκανη να μεταδώσω στην επόμενη γενιά.
Γιατί αυτός που με αγάπησε και που με στήριξε να θέλει να φύγει αφού όλοι γύρω του τον αγαπούν και τον φροντίζουν;
Με νευριάζεις.Επιθυμείς να παραδώσεις την ψυχή σου όταν οι άλλοι τρέχουν για να μην πάθεις το παραμικρό.Έχουν πάρει ξίφη και πανοπλίες και πολεμάνε τον Χάρο για χάρη σου.Κι εσύ;Έχεις απαρνηθεί τον πολεμικό σου εξοπλισμό κι ανάμεσα στα πλήθη τον καλείς.Τον καλείς,μα σαν έρθει θα'ναι πια αργά,δεν το καταλαβαίνεις;Πες μου να σταματήσω να πολεμάω κι εγώ αν είναι στημένη αυτή η μάχη.Σταμάτα με λοιπόν.Τί περιμένεις;

Thursday, March 27, 2008

Ψάχνεις σπίτι;

Με αφορμή την ανάθεσή μου από την αδερφή μου να της βρω ένα σπίτι της προκοπής για εκείνη και την οικογένειά της έχω βάλει μπρος τις μηχανές της αναζήτησης και πολύ μου άρεσε κάτι στο οποίο δεν περίμενα ότι θα ήμουνα και καλή!(γιατί όπως έχεις καταλάβει η αυτοπεποίθεσή μου ανεβοκατεβαίνει).Θέλω λοιπόν να προσέχεις τα εξής όταν ενδιαφέρεσαι να αγοράσεις.

1.Μπες on-line και κάνε μια επιλογή 10 σπιτιών με φωτογραφίες που θέλεις να δεις μέσα σ'ένα μήνα για να τα επισκεφτείς κι από κοντά.

2.Απόκλεισε τις περιοχές που δεν σου αρέσουν ή επίλεξε μόνο περιοχές που σ'ενδιαφέρουν.

3.Κάνε ερωτήσεις και για πράγματα που δεν φαίνονται(αυτόνομη θέρμανση,αέριο ή πετρέλαιο,τοποθεσία boiler και καζανιού μέσα στην πολυκατοικία,κοινόχρηστα,ημ/νία κατασκευής,αποθήκη ή πατάρι,γείτονες,κοινόχρηστος κήπος,συγκοινωνία κτλ.)

4.Μην αφήσεις να παρασυρθείς για σπίτια πάνω από το 1/5 της αρχικής τιμής που εσύ είχες στο μυαλό σου ότι θα διαθέσεις.Άλλωστε ένα παλιό και φθηνότερο σπίτι αν το ανακαινίσεις μόνο κερδισμένος θα βγεις.

5.Μην δίνεις τα λεφτά που σου ζητάνε.Αξιολόγησε το σπίτι και δώσε προσφορά εσύ.

6.Εάν δεν σου αρέσει το σπίτι από τα πέντε πρώτα λεπτά,πες το.Ο ιδιοκτήτης ή ο μεσίτης δεν δαγκώνει.

7.Παρατήρησε αν σ'εκείνους τους δρόμους που είναι το σπίτι περνάει λαική ή αν έχει τα σκουπίδια από εξω.Εάν ναι,η τιμή χαμηλώνει.

8.Ρώτησε τον λόγο που φεύγει ο προηγούμενος.

9.Σε περίπτωση που χρήζει ανακαίνισης,πάρε 2-3 προσφορές κουζινών,μπάνιων κτλ και παίξε με την τιμή του ακινήτου.

10.Παραδέξου ότι όλα τα σπίτια έχουν τα καλά τους και τα κακά τους.Μην απελπίζεσαι!

11.Εάν δεν σου κάτσει,δεν προλάβεις ή η προσφορά σου δεν είναι αρκετή,ΠΑΝΤΑ θα υπάρχει κάτι άλλο εκεί έξω.Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια.

Ελπίζω να βοήθησα κάπως.Εγώ από την άλλη έχω βάλει στοίχημα ότι θα βρω επιτέλους το σπίτι των ονείρων της!Wish me luck,αδερφούλα!

Wednesday, March 26, 2008

Κι αν σου κάτσει;







Ουδέποτε μου άρεσαν τα πολύ κλασσικά σπίτια.Αντιθέτως ο μινιμαλισμός είναι συνοδοιπόρος μου σε πολλούς τομείς.Στην μουσική(Philip Glass),στα ρούχα(Calvin Klein),στα φαγητά(ομελέτα,spaghetti al'oglio).Περιμένω πως και πως να πάω Λονδίνο σ'ένα μήνα να πάρω βιβλία αρχιτεκτονικής και να τα χαζεύω.Άλλωστε ποιος με σταματάει να ονειρεύομαι;

Υ.Γ:Το παραπάνω σπίτι είναι προς πώληση.Εάν σ'ενδιαφέρει να το αγοράσεις επισκέψου το: http://laios-estate.gr
Kι αν το αγοράσεις θα έρθω να σου κάνω ποδαρικό με γλυκό "κορμό" άλλο πράγμα!

Monday, March 24, 2008

Φαντασία


Τις προάλλες είδα τον Ευγένιο Τριβιζά στην τηλεόραση καλεσμένος σε μια εκπομπή και περιτριγυρισμένος από κοριτσόπουλα ηλικίας 5-8 χρονών.Τα παιδιά αγαπούν το παραμύθι κι αγαπούν και αυτόν που το γράφει.Ο θαυμασμός τους,η άνεση,η επικοινωνία τους με εκείνον φανερώνει-παρόλο το χάσμα γενεών-την αποδοχή ενός μεγάλου ανθρώπου από μια παιδική αγκαλιά,η οποία δεν θέλει και πολλά πάρε-δώσε με ανθρώπους πέρα από την μαμά,τον μπαμπά άντε και την νονά κι όμως όλο αυτό κατερρίφθη εν ριπή οφθαλμού.
Είπε πολύ ωραία πράγματα κι έτσι όπως ήταν ντυμένος και μιλούσε στην δημοσιογράφο-παρουσιάστρια παρατήρησα πόσο εκλεπτυσμένος ήταν από τον τρόπο που μιλούσε,που είχε ντυθεί,που αντιλαμβανόταν και μου θύμισε Άγγλο Λόρδο.Το μόνο που του έλειπε ήταν ένα φλυτζάνι από εκείνα τα πορσελάνινα με το χρυσό στόμιο και μπισκότα homemade από την μαγείρισσα του παλατιού.
Πράγματι ο Ευγένιος Τριβιζάς μένει στην Αγγλία,η οποία θεωρώ ότι ναι μεν δεν έχει την ποιότητα ζωής που έχουμε εδώ στην Ελλαδίτσα μας,παρόλα αυτά σε ό,τι σχέση έχει με ιστορίες,στοιχοιωμένα σπίτια,παραμύθια,εικόνες,παιδικά όνειρα είναι πρώτη.Για έναν συγγραφέα,για έναν συνθέτη,για έναν ζωγράφο μπορεί να φαντάζει το ιδανικό μέρος να μένει.
Ανάμεσα σε όλα,είπε και κάτι που με προβλημάτισε όμως.Στην παρατήρηση της δημοσιογράφου ότι τα παιδιά έχουν μεγάλη φαντασία εκείνος αποκρίθηκε ότι αυτή αρχίζει να ξεθωριάζει στο ελληνικό σχολείο.Χμμμ...Πήγα πίσω.Πολύ πίσω.ΣΤ' δημοτικού το βιβλίο των θρησκευτικών,το οποίο εμπεριέχει τις παραβολές του Κυρίου έπρεπε να τις μαθαίνουμε απ'έξω.Κι αν τολμούσαμε να τις πούμε με δικά μας λόγια τότε ο δάσκαλος μας έκοβε 0,25 από'δω,0,25 από'κει.Στο γυμνάσιο ακόμα θυμάμαι στιγμές που μάθημα μουσικής δεν υπήρχε και κάναμε μαθηματικά στην θέση του.Στο μάθημα της ζωγραφικής δεν στείλαμε ποτέ ως σχολείο ένα κολάζ με ένα κοινωνικό μήνυμα.Η έκθεση ιδεών έπρεπε να έχει συγκεκριμένα θέματα σχολιασμού.Υπήρχαν βοηθήματα για την έκθεση.Φαντάσου!
Θέατρο με σκηνοθέτες,σκηνογράφους,ηθοποιούς τα παιδιά δεν υπήρχε.Βασικά δεν υπήρχε καν το θέατρο,ως έννοια.Τα της φαντασίας μας έπρεπε να τα κουκουλώνουμε.Υπήρχαν πολλοί τρόποι για να λύσεις ένα πρόβλημα,αλλά οι δάσκαλοι έχουν έναν συγκεκριμένο τρόπο στο μυαλό τους.Δεν φταίνε εκείνοι!Ούτε το σύστημα.Απλά λείπουν εκείνοι που αναποδογυρίζουν,αλλάζουν,πάνε κόντρα,βγάζουν τον αδόξαστο στο κατεστημένο.
Κι έρχομαι στο σήμερα,χρυσό μου.Βλέπω τα μαθητούδια κοντά στο σπίτι μου να παίζουν τύμπανα για την παρέλαση που έρχεται.Για άλλους είναι θόρυβος(ιδιαίτερα όταν αρχίσουν να αυτοσχεδιάζουν) και οι καθηγητές παραπονιούνται και τους διώχνουν.Κι εκείνα πάνε στην διπλανή αλάνα και γίνεται χαμός.Ωραίος χαμός!
Το καλοκαίρι που μας πέρασε ο Μάνος μου είπε κάτι φοβερό για την ανηψιά του.Αν κατάλαβα καλά την άφησε να βάψει με μπογιές έναν τοίχο του δωματίου όπως ήθελε.Ποιό παιδί του δημοτικού αφήνεται έτσι από τον οποιοδήποτε να εκτελέσει αυτό που το μυαλό του του προστάζει;
Έτσι κι ο Ευγένιος Τριβιζάς έκοψε την αλλόκοτη γραβάτα του,η οποία είχε γουρουνάκια,σχεδιάκια,καρδούλες κι εγώ δεν ξέρω τι για να την δώσει σε κομμάτια να ευχαριστηθεί η ψυχούλα των παιδιών.Να αυτές οι υπερβάσεις μου αρέσουν!Και τι έγινε που χαλάς μια ύλη;Φτιάχνεις μια άλλη,πιο ζωντανή!

Saturday, March 22, 2008

Being a Londoner!


Έτσι μελαγχολικός που είναι ο καιρός αυτή την στιγμή έχω ετοιμάσει ζεματιστό τσάι Εarl Grey με γάλα και κάθομαι και ρεμβάζω.Παράλληλα μου έρχονται σκηνές από λονδρέζικο τοπίο και εικόνες αποτυπωμένες μια για πάντα στο μυαλό μου.
Μια τέτοια σκηνή είχε λάβει χώρα στην εστία στο ισόγειο,στη μια από τις 5 κουζίνες όπου καθόμασταν οι Ελληνάρες.Μέσα Νοεμβρίου,όταν αναμένεις με ανυπομονησία τις χριστουγεννιάτικες διακοπές.Σκηνικό γκρίζο μεν,στεγνό δε.Στη γωνία μόλις έχει εμφανιστεί ένας νεαρός courier με κάτι τεράστια κιβώτια για παράδοση.Η μεγάλη τζαμαρία της κουζίνας παρομοιάζεται εύκολα με οθόνη τηλεόρασης ή πανί κινηματογράφου.Προχωράει λοιπόν ο τύπος και ξαφνικά ξεπροβάλει γιαγιά αγνώστων στοιχείων,με φάτσα σαν αυτήν της μάγισας του παραμυθιού "Χανς και Γκρετλ" η οποία χρησιμοποιεί ομπρέλα(επίσης αγνώστων στοιχείων) σε χρώμα κίτρινο της ώχρας και κοιτάει κάτω μπας και βρει καμιά πατημένη λίρα,κανένα penny περισσευούμενο,κανένα τσιγάρο μισοτελειωμένο.Οι δυο πρωταγωνιστές συναντιούνται στην μέση της "οθόνης" και αρχίζουν να φεύγουν κιβώτια,σακούλες,σούπες κτλ.Αμέσως επόμενη σκηνή ο τύπος έχει πέσει χάμω και είναι η γιαγιά η οποία βγάζει το άχτι της πάνω του με την ομπρέλα ως "φονικό όπλο".Έχω πέσει κάτω,έχω λυθεί στα γέλια και συνεχίζω να πίνω το τσάι μου αμέριμνη minding my own business.
Κάπου την περίοδο που καλοκαίριαζε κι όπου περίμενα επιτέλους να ανέβει η θερμοκρασία και να ανοίξει ο καιρός(που τέτοια τύχη όμως!) αποβιβαζόμουν από το λεωφορείο 131(Wimbledon-Kingston) για καλοκαιρινές περιπέτειες.Ήταν εκείνη την στιγμη που άρχισε να ρίχνει καρέκλες κι ένας κυριούλης με καπέλο παρακαλώ λέει με απόλυτη ειλικρίνεια:
-What a lovely day for ducks!

Δεν είχε άδικο!Ο καιρός έχει πολλά γυρίσματα στο νησί γι'αυτό κι είναι άξιος σχόλιων.Έχεις σκεφτεί πόσες περιγραφές για βροχή κάνουν οι βρετανοί καθημερινώς;Drizzle,rain,shower,pour,rain cats and dogs,thunderstorm,rainstorm,hail!Αχ!πονοκέφαλος με έπιασε,άσε που μου τελείωσε και το τσάι.Σε φιλώ μια φορά αλα αγγλιστήν!

Wednesday, March 19, 2008

Audition και τραλα λι λαλο!

H ζωή του ηθοποιού και του μουσικού είναι ένα συνεχές τρέξιμο.Το παράδοξο αυτού που λέω είναι ότι αυτό γίνεται κι όταν δεν δουλεύεις.Τουτέστιν,από audition σε audition κι από πρόβα σε πρόβα έτσι απλά για να είμαστε σε ετοιμότητα χωρίς φυσικά το ρευστό.
Ήταν χθες λοιπόν που συμμετείχα σε μια audition του Κώστα Τσιάνου για μια θεατρική παράσταση(για το καλοκαίρι υποθέτω) κι επειδή ήταν η πρώτη μου φορά εδώ στο Ellada που περνάω από αυτή την ψυχοφθόρο,ατελείωτη,αμιγώς ανταγωνιστική,αλλά γαργαλιστική εμπειρία πρέπει να ομολογήσω ότι είναι απλά χάσιμο χρόνου.Από τις 11.00 μέχρι τις 17.15 που με πήρανε για να με δούνε ανάμεσα στους 300(και να φανταστείς εγώ είχα το νούμερο 134) πρόλαβα να τυπώσω το βιογραφικό μου,να διαβάσω δύο θεατρικά βιβλία,να φάω πολλάκις,να συνομιλήσω με διαφόρους,να κοιτάω αποχαυνομένη,να ονειρευτώ και να στείλω άπειρα SMS.
ΟΥΦ!Δύσκολο να είσαι καλλιτέχνης στις μέρες μας.Τουλάχιστον ο Bach,δούλευε για την Αυλή.Γαμώ τα παιδιά by the way.Αυτή η ευκολία του έδινε και την δυνατότητα να συνθέτει καθημερινώς και να κρατάει μόνο το 1/10 από αυτά που έγραφε.Άσε που του έδινε και τον χρόνο για προσωπική ζωή.7 παιδιά με την πρώτη του γυναίκα και 13 με την δεύτερη.Εμμμμ....Παραγωγικός από όλες τις πλευρές.Πολύ υγιές συναίσθημα βρε παιδί μου αυτό.
Να,κι εγώ παραγωγική θέλω να είμαι,αλλά τρώω τις μούντζες μου,δεν λέω.Τώρα που το σκέφτομαι έχω να παραγωγήσω(τί λέω ο μαλάκας πρωί-πρωί)εδώ και 1 1/2 χρόνο.Θέλω,πώς δεν θέλω.Απλά έχω καταλήξει στο ότι για κάποιους τα πράγματα έρχονται με ευκολία και για κάποιους άλλους με δυσκολία.Αααααα,μην με αποπαίρνεις,αυτή την άποψη την έχω αντιληφθεί κι ασπαστεί.Τί να κάνουμε;Θα τρέχω σαν την άδικη κατάρα μέχρι κάποιος,κάπου,κάποτε με δει κι εντυπωσιαστεί.Βέβαια,δεν θέλω να ασπρίσουν τα μαλλιά μου και τελικά να γίνω μια γεροντοκόρη δασκάλα πιάνου.Από την άλλη όμως,επιθυμώ τόσο πολύ να διοχετεύσω την ενέργειά μου και απλά δεν μου δίνεται η ευκαιρία.Οπότε καταλήγουμε στο ότι μέχρι σήμερον ουδεμία τύχη,διέξοδο έχω βρει.Γαμώ την ατυχία μου.
Για να επιστρέψω στην audition,πρέπει να πω ότι αισθάνθηκα πολύ άνετα κι ανέβηκα στην σκηνή να τραγουδήσω με θάρρος.Απλά στην ερώτηση αν έχω τελειώσει κάποια δραματική σχολή η απάντηση ήταν αρνητική κι είδα την απογοήτευση του σκηνοθέτη στα μάτια του.Αχ!Μωρέ στην Αγγλία δεν σε ρωτάνε τί και πώς.Τα λες καλά;Σε παίρνουμε.
Τέλος πάντων,ήταν η πρώτη μου φορά σε ελληνική ακρόαση και την μοιράζομαι μαζί σου.Σ'ευχαριστώ για την υπέρμετρη συμπαράστασή σου!

Monday, March 17, 2008

Celebrities

Όσο δούλευα στο ωραιότατο εστιατόριο Priamo της Φιλοθέης 3 χρόνια πριν είχα συναντήσει,μιλήσει,γελάσει,απογοητευτεί από πολλούς celebrities.Λένε ότι οι άνθρωποι φαίνονται στην καθημερινότητά τους κι όχι σε όποια θέση θέλουν να φαίνονται.

Σάκης Ρουβάς-ο χαμογελαστός
Κάτια Ζυγούλη-η χαμηλών τόνων
Κυριάκος Μητσοτάκης-ο ψωροπερήφανος
Γιώργος Βουλγαράκης-ο αυστηρός
Κίμωνας Κουλούρης-ο καραγκιόζης
Δέσποινα Βανδή-η προκλητική
Ντέμης Νικολαίδης-ο προσιτός
Θόδωρος Ρουσσόπουλος-ο κύριος
Δήμητρα Ματσούκα-η σνομπ
Μαριάννα Βαρδινογιάννη-η ευγενική
Σωκράτης Κόκκαλης-ο ανοιχτοχέρης
Τατιάνα Στεφανίδου-η γλυκειά
Αλέξης Παπαχελάς-ο λακωνικός
Τάκης Ζαχαράτος-ο ερωτεύσιμος
Κατερίνα Καραβάτου-η χαλαρή
Μιλτιάδης Πασχαλίδης-ο ανυπόμονος
Γρηγόρης Αρναούτογλου-ο αδίστακτος
Θοδωρής Κυριακού-ο γυναικάς
Μάρα Μεϊμαρίδη-η σεξοβόμβα
Ρέα Τουτουντζή-η απλή
Σήλεια Κριθαριώτη-η αδιάφορη
Κώστας Σημίτης-ο κοινωνικός
Λάκης Γαβαλάς-ο πειθαρχημένος

Περιέργως δεν βαρέθηκα ποτέ!oug

Friday, March 14, 2008

Μεταμόρφωση

Βρήκα ένα καταπληκτικό site το http://www.myself.gr/ στο οποίο έχεις την δυνατότητα να αλλάξεις τα φώτα στην εμφάνισή σου.Παραθέτω την δική μου μεταμόρφωση.


Wednesday, March 12, 2008

Αεροπλάνο: τα πάθη

Όπως κατάλαβες από το προηγούμενο post πέρασα τουλάχιστον μαγικά και χαλαρωτικά εκεί κάτω που βρισκόμουν για αυτές τις πρώτες 9 μέρες του Μαρτίου.Θέλεις η καλή παρέα,το νόστιμο φαγητό,η ικανοποίηση του "ψωνιστικού εγώ",η εξορμηστική μου μανία,η έννοια του ταξιδιού γενικότερα;Αμ,έλα που στην επιστροφή είχα για συνοδοιπόρο μου το πιο θορυβώδες group ελλήνων από το 2003 που άρχισα να ταξιδεύω αρκετά συχνά.Ούτε στην πτήση για Λονδίνο που η πλειοψηφία των επιβατών είναι Έλληνες δεν γίνεται της αναμπουμπούλας.Και να μου πεις ότι είναι 1 ώρα πτήσης να το ανεχτώ αλλά ο συνδυασμός δύο πτήσεων με ανταπόκριση και σύνολο κοινού τόπου και χρόνου να είναι στις 5 ώρες πραγματικά με έκανε να θέλω να τσιρίξω.Αλήθεια,γιατί δεν τσίριξα;
Τέλος πάντων,είναι αυτό που έλεγε τις προάλλες ο Κραουνάκης στην τηλεόραση ότι δηλαδή όλα ξεκινούν από το σπίτι.Όταν,χρυσό μου,το αεροπλάνο πετάει, το κινητό πρέπει να παραμένει κλειστό ειδικά στην προσγείωση και την απογείωση.Ξέρω,ξέρω υπάρχει και το safe mode ειδικά για αυτές τις περιπτώσεις αλλά δεν αναφέρομαι σε αυτές.Δεν μπορείς,κυρία μου...ναι,ναι,εσύ με τα D&G γυαλιά και το πλατινέ μαλλί(έχω να το βάψω ένα μήνα και φαίνεται η ρίζα) που καθόσουν μπροστά μου,στο 16C ,να ανασηκώνεσαι ξαφνικά φωνάζοντας σε όλο το αεροπλάνο ότι έχεις ξεχάσει να κλείσεις το κινητό όταν πλέον βρίσκεσαι πάνω από την Σαουδική Αραβία στα 39.000 πόδια.Δηλαδή,πες και πέφτει το αεροπλάνο και πες ότι τυνχάνει να έχεις και το επίθετο Μητσοτάκης και σώνεσαι,θα σε φάνε κόκκαλο εκεί οι "πιγκουίνοι" δεν την γλιτώνεις.
Η λογοδιάρροια ήταν το λιγότερο που μπορεί να σου συμβεί μέσα σε ένα ασφυκτικά κλειστό χώρο,όταν όμως αυτή συνοδεύεται από το ξενύχτι λόγω επιλογής νυχτερινής πτήσης και την επιδεικτικότητα "είμαι Έλληνας και θα το φωνάζω(όπως επίσης τα ξέρω όλα και σας γ*** όλους)" γίνεται εκνευριστικό,εριστικό,ενοχλητικό,ανάγωγο και στέκομαι εδώ.Και ποιός σου είπε ρε μαλάκα ότι το αεροπλάνο είναι δικό σου,όπως και οι αεροσυνοδοί στις οποίες φέρεσαι ως κατώτερα όντα ή ότι το γεγονός ότι ταξίδεψες δεν σημαίνει ότι μας γάμησες κιόλας;Άσε με...θα τα πω.
Επίσης όταν προσγειώνεται ένα αεροπλάνο,δεν σημαίνει ότι βγάζουμε ζώνη αυτομάτως,σηκωνόμαστε,ανοίγουμε και τα ντουλάπια κι αν πέσει κανένα laptop στο κεφάλι στα ** μας τα γράφουμε όλα.Τον Έλληνα,αγάπη μου,αν του απαγορεύσεις να κάνει κάτι νιώθει ότι ασφυκτιά και κάνει το αντίθετο.Όπως αν πεις στον άνδρα αυτή είναι η γυναίκα που θα περάσει την υπόλοιπη ζωή του μαζί της και δεν θα ξαναπήδηξει άλλη ποτέ του,την επόμενη μέρα έχει πάει με άλλες 10.Ε.έτσι και στο αεροπλάνο πριν καλά καλά ξεκινήσει την διαδικασία απογείωσης υπάρχει ένα λογίδριο με το τί πρέπει να κάνεις και τί όχι εν ώρα πτήσης,προσγείωσης και απογείωσης .Ε,οι Ελληνάρες κάνουν το αντίθετο.
Να,κι έτσι όρθιοι που είναι όλοι και το αεροπλάνο κινείται μέσα στο Ελ.Βενιζέλος σαν να χορεύει στο θεατρικό σανίδι να μην ευχηθώ εγώ να στραμπουλήξει το πόδι η "χορεύτρια" και να τους πάρει όλους κάτω;
Άσε,για τα παράπονα που ακούς:
-Mα να μην έχουν κέτσαπ;
-Μα δεν θα μας ανοίξουν κι άλλη μια φισούνα να βγαίνουμε πιο γρήγορα;
-Μα να μην μπορούμε να αλλάξουμε θέσεις;
Α!Στην πτήση από Ντόχα-Αθήνα το ίδιο group είχε πάρει πρωτοβουλία να επιλέξει μόνο του τις θέσεις τους και να έχει συμβεί ΤΟ μπάχαλο και το αδιαχώρητο στους διαδρόμους με συνέπεια να καθυστερήσει η πτήση 20'.Και το χειρότερο;Να επιμένουν ότι αυτές οι θέσεις ήταν δικές τους και να μην εννοούν να συναινέσουν.ΟUG!
Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε όταν καθόμουν στην ουρά για έλεγχο διαβατηρίων κι ενώ ήταν η σειρά μου να εξυπηρετηθώ είχαν έρθει δυο μπεκάτσες εκ των αριστερών και δεξιών μου έτοιμες για επίθεση/ποιά θα εξυπηρετηθεί πρώτη.
-Πίσω από την γραμμή ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ,έκραξα.
Αλλά τι να σου κάνει το σπουργίτι μπροστά σ'αυτές;
Θέλω να πω στα ταξιδιωτικά γραφεία και στο συγκεκριμένο που αν δεν κάνω λάθος ονομαζόταν "Κύκλος" ότι όταν αναλαμβάνετε εκδρομές ας δίνετε το καλό παράδειγμα στους εκδρομείς σας,αφού έτσι κι αλλιώς τους τα παίρνετε που τους τα παίρνετε.Ας μάθουν κι αυτοί έστω και ένα στοιχείο καλής συμπεριφοράς ταξιδιώτη.Ευχαριστώ!

Tuesday, March 11, 2008

The Gulf

Προσγείωση στη Ντόχα, την πρωτεύουσα του Qatar κι όλα είναι τόσο διαφορετικά μέσα σε 4 ώρες που ήταν η πτήση.Βγαίνοντας συναντώ μόνο άνδρες κι οι περισσότεροι καπνίζουν εκείνα τα βαρειά τσιγάρα, τύπου Άσος και χειρότερα.Στα 18 τους χρόνια οι qataris λαμβάνουν από τον emir(ο πρίγκιπας του κράτους) ένα ποσό για να μην χρειαστεί να δουλέψουν ποτέ στην ζωή τους,ένα σπίτι,αυτοκίνητο κτλ.Η μόνη ασχολία τους είναι η εύρεση των κατάλληλων συζύγων και κυκλοφορούν στα Starbucks όλη μέρα.Όλοι οδηγούν 4χ4 και SUV κι όλα τα κινούμενα είναι τόσο μα τόσο καινούρια.Και γιατί όχι αφού η βενζίνη είναι πιο φθηνή κι από νερό.Μεγάλη αντίθεση με το περσινό μου ταξίδι στη Νιγηρία.
Η Ντόχα βρίσκεται ακόμα σε στάδιο κατασκευής κι ανακατασκευής αφού εκεί τα κτήρια έχουν ζωή μόλις τα 10 έτη.Ε!Μετά βαριούνται και χτίζουν άλλα στην θέση τους.Το χρήμα ρέει άφθονο όπως καταλαβαίνεις κι η ζωή φαντάζει τόσο βαρετή αν δεν έχεις τα lego σου.Η λέξη που θα χαρακτήριζε αυτή την αραβική πόλη είναι "γιαπί".Ή αλλιώς είναι ό,τι ήταν το Ντουμπάι πριν από 20 χρόνια.Δεν είναι τυχαίο ότι το 1/3 των γερανών του κόσμου βρίσκεται στην Αραβία.
Από διαμονή είχα εγκατασταθεί στο σπίτι της Ζωής για 4 μέρες και αν λάβεις υπόψιν ότι κρατούσα τα λεφτουδάκια μου για το Ντουμπάι με συνέφερε τα μάλα.Παρόλη την φασαρία όλο το 24/ωρο από τα κτήρια(ουρανοξύστες) που χτίζονταν γύρω-γύρω και τα αεροπλάνα που πετούσαν σε απόσταση αναπνοής από την κρεββατοκάμαρά μου κοιμόμουν ωσάν μόσχος γάλακτος.Λίγο το περπάτημα,λίγο η ζέστη,λίγο το κολύμπι,λίγο το φαγητό πάρτην κάτω την Βαλίσια.
Και μιας κι αναφέρθηκα στο φαγητό δεν μπορείς να φανταστείς τις νοστιμιές τις ντόπιες αν δεν έχεις επισκεφτεί έστω και μια ανατολίτικη πόλη.Σε κάθε μέρος που θα τρώγαμε η αραβική πίτα είχε τα πρωτεία της.Έτσι κι αλλιώς μεζές χωρίς μια επιφάνεια να τον αλείψεις τον τρως;Δεν τον τρως.
Στη Ντόχα περπάτησα πολύ.Έχει και μια ακτή από εδώ μέχρι πέρα στους πέρα κάμπους.Την περιστοιχίζουν κάτι όμορφα,παλιομοδίτικα,ξύλινα καράβια που χρησιμοποιούνται ως ψαρόβαρκες αλλά στο πιο glam.Πίσω από την ακτή και ανάμεσα στο δρόμο και στο πεζοδρόμιο τα πιο πολύχρωμα λουλούδια διακοσμούν το περίπατό σου.Αλήθεια,βρίσκομαι στην μέση της ερήμου ή στο Hyde Park του Λονδίνου;Κι όμως η τελευταία μέρα στη Ντόχα ήρθε να μου αποδείξει ότι ναι είμαι στο έλεος μιας αμμοθύελλας, τύπου καταιγίδα της ερήμου και αν δεν έχεις κλειστο στόμα,γυαλιά στα μάτια και μια ελαφριά ζακέτα για την αποφυγή του μαστιγώματος(τσικι τσα) δεν την βγάζεις καθαρή.
Ο επόμενος προορισμός ήταν το Ντουμπάι.Εδώ τα πράγματα είναι πιο εξευρωπαϊκευμένα.Μόνο το 20% είναι ντόπιοι κι υπόλοιποι Ινδοί,Φιλιππινέζοι,Πακιστανοί,Ευρωπαίοι,Αμερικανοί και τουρίστες.Τα κτήρια του Ντουμπάι φαντάζουν σαν πύργοι σε έναν άλλο πλανήτη 2.000.000 έτη φωτός μακρυά.Η χαρά του αρχιτέκτωνα και του πολιτικού μηχανικού.Ένα αεροδρόμιο χιλιομέτρων κι άλλο ένα που χτίζεται και θα έχει το μεγέθος 2 νησιών Hong-Kong.Κάτι ξενοδοχεία,κάτι εμπορικά κέντρα να σου βγει το μάτι.Άσε κι εκείνο το mall με την πίστα σκι μέσα.
Το περίφημο Βurj Al Arab είναι επιβλητικό με την πίστα των ελικοπτέρων και το αερούμενο εστιατόριο να δεσπόζουν.2.000 ευρώ ξεκινά η τιμή του δωματίου κι όχι δεν έμενα σε αυτό το ξενοδοχείο.Εκεί 250 δολλάρια έκανε να μπει το άτομο για έναν καφέ!
Το συγκλονιστικό με αυτή την πόλη ήταν ότι έχει από τους χαμηλότερους εγκληματολογικούς δείκτες κι αν αποπειραθείς να κλέψεις το οτιδήποτε σου κόβουν τα χέρια επί τόπου βάσει sharia law.Τα δικαστήρια σπάνια χρησιμοποιούνται κι αν ποτέ λειτουργούν είναι για κάποιες κλήσεις parking κτλ.
Κατά τ'άλλα οι τιμές δεν είναι και πολύ διαφορετικές από εδώ,αλλά στις προσφορές δεν πιάνονται.Προτείνω ανεπιφύλακτα να πάρετε διαμάντια και χρυσό όπου εκεί πραγματικά αξίζει να κάνετε την επένδυση.Τα υπόλοιπα ξοδέψτε τα σε μπαχάρια και ειδικότερα σαφράν!
Κι επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους σας αφήνω με ανατολίτικα pixels!

Sunday, March 02, 2008

In Doha and Dubai

Will be off until the 9th,please leave your message!Bip!