Tuesday, February 26, 2008

Μπάσταρδο μωρό,τυχερό παιδί,ώριμη γυναίκα

Στα 21 μου χρόνια ήμουν ένα χαρούμενο κορίτσι. Με φιλοδοξίες, με γκόμενους, με τις σπουδές μου για τις οποίες κανένας δεν με πίεσε, με την ελευθερία μου.
Ήταν απόγευμα μιας καθημερινής όταν ξαφνικά η αδερφή μου κι η μητέρα μου(που by the way η μια δεν γουστάρει την παρέα της άλλης) αποφάσισαν να πάνε μαζί μια βόλτα τον σκύλο. ”Κουλό”, διαπίστωσα. Το ξεπέρασα όμως και συνέχισα να βλέπω στην ελληνική τηλεόραση “big brother”. Όταν επέστρεψαν από την βόλτα η μάνα μου ήταν κλαμένη.
- Ο μπαμπάς! αναφώνησα.
- Όχι, μου απάντησε ξερά η αδερφή μου.
- Είναι θέμα υγείας;
- Τσου!
Αφού δεν τίθεται θέμα υγείας, δεν θα μπορούσε να είναι κάτι χειρότερο από αυτό. Ή μήπως υπάρχει; Εκείνη την στιγμή παίρνει πρωτοβουλία η αδερφή μου και ξεκινά ένα μονόλογο.
- Αδερφούλα μου, μερικές φορές η ζωή δεν μας τα φέρνει όπως θα θέλαμε. Έτσι κι η μητέρα μας δεν μπορούσε να κάνει παιδιά…
Μέχρι την μέση της κουβέντας δεν πίστευα ότι όλα αυτά που μου έλεγε με αφορούσαν κιόλας. Οπότε ομολογώ ότι στα παλιά μου τα παπούτσια τα έγραφα. Εντωμεταξύ όσο πλησίαζε προς το τέλος αυτή η γαμημένη συζήτηση συμπέρασμα δεν έβγαινε κι αυτά τα συναισθηματικά λόγια που έρχονται από το πουθενά χωρίς τη συνοδεία κάποιου θανάτου, κάποιας αρρώστιας ή κάποιας δυστυχίας δεν έχουν και πολύ νόημα. Ή μήπως έχουν;Oug!
Anyway, η μεγάλη μου αδερφή τελείωσε και με αποτελείωσε με την εξής φράση.
- Για μένα πάντως θα είσαι πάντα η αδερφή μου και πάντα το αίμα μου. Τι κι αν είμαστε υιοθετημένες;
Κι αφού το ξεστόμισε κι αυτό τί να πω ή μάλλον πώς να αντιδράσω ως μικρή αδερφή; Η αντίδρασή μου στο νέο που ξεστόμισε η Τ. θυμίζει κάτι από την προσπάθεια να κολυμπήσει κανείς στα παγωμένα νερά της βόρειας θάλασσας. Θέλεις να βγεις από εκεί μέσα αλλά γύρω-γύρω καμία στεριά, καμιά ακτή.
Οι κουβέντες της ειπώθηκαν ανεπιστρεπτί κι εγώ ένιωσα μίσος ,περιέργεια, λαχτάρα, αγάπη, φόβο. Μου ήρθε να γελάσω και παράλληλα δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα γαμημένα μου δάκρυα “Ε, αι στο διάολο βραδυάτικο!”.
Ξέρεις ποια ήταν η πρώτη μου ερώτηση; Αν τα γενέθλιά μου είναι τον Μάιο. Αν είμαι ταυράκι. Κρίση ταυτότητας θα μου πεις. Κρισάρα σου λέω εγώ. Μετά ήθελα να μάθω περισσότερα, αλλά η ψυχολογική μου εξάντληση δεν μου το επέτρεψε. Μετά από εκείνη την βραδυά και για 40 μερόνυχτα δεν κοιμόμουν γιατί σκεφτόμουν.Σκεφτόμουν ότι όλοι οι μαλάκες συγγενείς παίζανε θέατρο όλα αυτά τα χρόνια. Άσε που μερικοί δεν μας θέλανε εμένα και την αδερφή μου από τότε που μας πήρε η μητέρα μας. ”Ανοησίες κι επιπολαιότητες”, είπαν μερικοί. Οι ασπάλακες!
Από την άλλη δεν θα μπορούσαν να ξεφουρνίσουν ένα τέτοιο μυστικό. Δεν είχαν κανένα δικαίωμα. Αλλά θα μπορούσαν να πιέσουν την μαμά να μας το πει σε μικρότερη ηλικία. Έτσι λένε ότι είναι καλύτερα. Σαν την ανεμοβλογιά. Καλύτερα δεν είναι να την περνάς σε μικρή ηλικία;
Ο πατέρας μου έλειπε στο χωριό όταν εμείς μάθαμε ότι είμαστε υιοθετημένες(τώρα που το σκέφτομαι, δεν θα έπρεπε να ονομαζόμαστε κοροθετημένες;).Οug! Του γράψαμε μια κάρτα ότι τον αγαπάμε κι ότι τελικά δεν έγινε και τίποτα. Του μαγειρέψαμε και τον περιμέναμε με ανοιχτές αγκάλες να γυρίσει. Όταν ήρθε και καθίσαμε να φάμε το φέρναμε από’ κει, το φέρναμε από’ δω αλλά καμία δεν είχε τ’αρχίδια να μιλήσει. Έτσι δώσαμε την κάρτα να ξεμπερδεύουμε. Στο τέλος γύρισε και μας ρώτησε αν έχει καμιά γιορτή/γενέθλια κτλ. Ο άνθρωπος είχε διαγράψει μέσα του ότι τα παιδιά του είναι από άλλο πατέρα κι άλλη μητέρα. Το είχε ξεχάσει ρε παιδί μου. Την επόμενη μέρα σηκώθηκα νωρίς για να βγάλω τον σκύλο βόλτα. Με βρήκε μέσα στο μπάνιο να ετοιμάζομαι. Τα μάτια του ήταν πρησμένα κι έκλαιγε. Έκλαιγε σαν μικρό παιδί με λυγμούς.
- Δηλαδή, τώρα δεν με αγαπάς;
-Σ’αγαπώ από πάντα κι ακόμα περισσότερο, του είπα!

Monday, February 25, 2008

Τα δικά μου αγαπημένα

Katherine Heigl in Escada

Calista Flockhart in Valentino

Keri Russell in Nina Ricci

Heidi Klum in John Galliano

Rene Zellweger in Carolina Herrera

Sunday, February 24, 2008

Αναρρώνοντας

Σήμερα ξύπνησα με την μυρωδιά κέικ καρότο,το οποίο επιμελήθηκε η μάμα μου κι αυτό το κάνει ακόμα πιο ξεχωριστό.Και πώς να μην ξεκινήσει η μέρα σου καλά ή καλύτερα με τέτοια αρώματα;
Αυτή η ίωση που με ταλαιπώρησε και συνεχίζει να με ταλαιπωρεί για 14η μέρα σήμερα δεν λέει να φύγει και μάλιστα μέρα με την μέρα όλο και κάτι καινούριο εμφανίζεται.Για παράδειγμα το βράδι της Παρασκευής καθώς έπινα το ζεστό τσάι του βουνού στο κρεββάτι μου,ένιωσα ένα πνίξιμο στο λαιμό.Μπα,τυχαίο θα είναι,σκέφτηκα.Το επόμενο πρωί ένιωθα λες και κάποιος με στραγγάλιζε.Έπρεπε να φωνάξω έναν γιατρό γιατί enough with the shitty situation.Ήρθε κι αφού χάζευε το εσωτερικό του λαιμού/φάρυγγα για κανένα 2λεπτο με εκείνο το στεγνό ξυλαράκι που μπαίνει μέσα και πιο μέσα, απεφάνθη ότι έχω φαρυγγίτιδα,βαρειάς μορφής, ως επιπλοκή της ίωσης που είχα με τον πολύ υψηλό πυρετό(39,5 σου θυμίζω).Πονόλαιμο όλοι έχουμε κάποια στιγμή μέσα στον χρόνο,τέτοια υπερπαραγωγή όμως πραγματικά δεν έχω ξανανιώσει.Εντωμεταξύ,ο πόνος χειροτερεύει πάντα το βράδυ,όταν πάω για ύπνο και προσπαθώ να το δικαιολογήσω.Άν ήμουν ένα βακτήριο σιγά να μην ήθελα να βγω για διασκέδαση μέρα μεσημέρι,το βράδυ θα επέλεγα με τα ποτάκια μου,τα φιλαράκια μου,μικρόβια και ΣΙΑ μέσα στους ρυθμούς του βήχα,ως μουσική υπόκρουση.
Σήμερα είμαι κάπως καλύτερα,αφού παίρνω για 4η μέρα αντιβίωση,αντιαλλεργικά,σιρόπια αντιβηχικά,γαργάρες με αλατόνερο,γαργάρες με χαμομήλι,καραμέλες φαρμακευτικές για το λαιμό,ζεστά,πολύ ζεστά,σούπες,τσάγια και τα ρέστα μου.Το σοκ το έπαθα εχθές όταν πήγα να ζυγιστώ κι από το ψήσιμο είχα μείνει 49 κιλά!!!Όταν τα κανονικά μου κιλά είναι από 52-55.
Τέλος πάντων,αύριο έχω να πάω εφορία και την Τρίτη στη Δ.Ε.Η για τα φάρμακα του μπαμπά μου και anyway θέλω να βγω έξω έστω και για γραφειοκρατικά πράγματα γιατί έπηξα μέσα στο σπίτι και πάνω στον καναπέ και στο κρεββάτι.Tόση πολύ ξάπλα σου λέω που έχω αρχίσει να αλλάζω καναπέ διότι ο ένας έχει κάνει βαθούλωμα.
Καλημέρες!

Friday, February 22, 2008

Το Λάθος

Στην ΣΤ' Δημοτικού είχα αποφασίσει να πάω στο γυμνάσιο της γειτονιάς μου.Εκεί που θα πήγαιναν και οι περισσότεροι συμμαθητές μου.Το είχα φτιάξει έτσι στο μυαλό μου που μου φαινόταν ως ένα ασφαλές σχέδιο.Κοινωνική δεν με έλεγες τότε,μην κοιτάς τώρα...Οπότε μετά το καλοκαίρι θα με περίμεναν οι γνώριμες φάτσες στην αυλή του σχολείου που είχα επιλέξει.
Αμ δε!Μέσα στο καλοκαίρι κι ενώ η μανούλα μου η καλή εργαζόταν, μια συνάδελφος της ζήτησε μια χάρη.Ποιά ήταν η χάρη;Να την πετάξει μέχρι το Βαρβάκειο για να βάλει τα παιδιά της σε κλήρωση ώστε να περάσουν σε αυτό το πειραματικό σχολείο.Το όνομα και μόνο μπορεί να σε παραπέμπει σε ιδιωτικό σχολείο,αλλά μην παραλογίζεσαι το Βαρβάκειο ήταν δημόσιο για να μην πω καρα-δημόσιο.Τί έλεγα όμως;Α ναι!Μιας κι είχε κάνει τον κόπο να πάει μέχρι εκεί,η καλή μου η μανούλα αποφάσισε για μένα ότι θα με βάλει στην κλήρωση.Υπόψιν ότι τα άλλα τα παιδιά της κυρίας επείδη ήταν δίδυμα είχαν περισσότερες πιθανότητες να περάσουν.
Ναι,ναι...καλά το φαντάστηκες.Τελικά εγώ ήμουν η τυχερή!Ήμουν;Γλουπ.
Από την Α' γυμνασίου μέχρι τα μισά της Β' Λυκείου(πώς άντεξα μέχρι τότε δεν το ξέρω) έπρεπε να υποστώ αυτόν τον αβυσσαλέο ανταγωνισμό των συμμαθητών μου,οι οποίοι στα περισσότερα διαλείμματα μετέδιδαν το άγχος του απροειδοποίητου τεστ κι όταν πια έπαιρνα την γ******* βαθμολογία έπρεπε να απαντώ στην ηλίθια ερώτηση "πόσο πήρες".Ένα διάλειμμα της προκοπής δεν έκανα.Τον τελευταίο χρόνο μάλιστα έπαιρνα και την κιθάρα μου μαζί και καθόμουν μόνη στο διάλειμμα για να ηρεμώ.Εδώ που τα λέμε ήταν ένα άσχημο σχολείο,με πολύ λίγο πράσινο,τσιμέντο παντού,με θέρμανση όποτε τους κατέβαινε,με βρώμικες τουαλέτες που ούτε σαπουνάκι δεν είχε(μήπως είχε βρύσες;).Κι έτσι δεν σου πήγαινε η ψυχή να κατέβεις κάτω να χαζέψεις 10 πολύτιμα λεπτά,γιατί καταθλιβόσουν.
Στο Βαρβάκειο δεν έκανα ούτε καν φίλους/φίλες.Ευτυχώς σε αυτό το κεφάλαιο με κάλυπταν οι πρόσκοποι.Μέσα στην μονοτονία του σχολείου αν έβλεπα ένα ωραίο αγόρι,κόλλαγα για καναδυό χρόνια και αυτό μου έδινε την κινητήρια δύναμη να πάω σχολείο.Μέχρι την Α' Λυκείου δεν είχα κάνει ούτε μία απουσία.Η αλήθεια είναι ότι ήμουν τόσο συνεσταλμένη,που ντρεπόμουν να φέρω σε δύσκολη θέση και τα γονίδια και τους δασκάλους.Κι αφού αναφέρθηκα στους δασκάλους,πρέπει να πω ότι ένας ίσως δύο μου είχαν κάνει θετική εντύπωση,οι υπόλοιποι ήταν "πάρτον έναν και χτύπα τον άλλο".Κάποιοι θα ήταν αυστηροί,κάποιοι σνομπ στους μέτριους μαθητές και καρα-σνομπ στους αδύναμους,άλλοι θα ήταν μαλθακοί μέχρι δακρύων και κάποιοι άλλοι που δεν είχαν ιδέα απο εφηβική ψυχολογία.Θυμάμαι στην Γ' γυμνασίου φορούσα ένα αθλητικό σορτς κι ο μαθηματικός γυρνάει ψιθυριστά στο αυτάκι μου,ενώ έλυνα την άσκηση και μου λέει:
-Βύζα,παιδάκι μου,τι σορτσάκι είναι αυτό;Το βλέπουν τα αγοράκια και ερεθίζονται...Κι εγώ είμαι υποδιευθυντής και ξέρεις τι μπορεί να σου κάνω(υποσημείωση:τότε είχα ακόμη παιδικό σώμα).
Μ'αυτά και μ'αυτά πορεύτηκα για 4 1/2 χρόνια σε αυτό το κωλοσχολείο,το οποίο είχε δύο θετικά στοιχεία παρόλα αυτά:α)ότι κατάφερα να γράφω με σχετική ευκόλια κι εξού κι αυτό το βλογ και β) ότι είχε ωραία θέα στον Υμηττό.

Thursday, February 21, 2008

Closing Down (for a few days)

Δυστυχώς η υγεία μου δεν μου επιτρέπει να συγγράψω,οπότε λίγη υπομονή και θα επανέλθω δριμύτερη.

Wednesday, February 20, 2008

Athens and snow!





Friday, February 15, 2008

Τύχη ή Ατυχία;

Πόσο κυριλέ μπορεί να είναι ένα συνέδριο όταν αυτό αφορά σε μια εταιρία αν μη τι άλλο αναγνωρισμένη ως αν όχι η πιο πολυτελή τότε σίγουρα από τις λίγες σοφιστικέ που υπάρχουν στην Ευρώπη;Αυτό εδώ που είχα εγώ την τύχη να είμαι μέρος τα είχε όλα: το γόητρο του ξενοδοχείου,το υπέρδιπλο κρεββάτι,το άψογο φαγητό,τις απανωτές γνωριμίες,τα "θαψίματα",τα επίμονα φλερτ,τις βραδυνές εξόδους και φυσικά την δουλειά!
Τί γίνεται όμως όταν μπαίνει ο παράγοντας πυρετός(γαμώ την ατυχία μου) στο παιχνίδι;Τότε σβήσε όλα τα προηγούμενα και κράτα μόνο το τελευταίο.Και σου κάνω την κρίσιμη ερώτηση.Ναι,ναι σε σένα που με διαβάζεις τελευταίως.Μήπως με έχει μουντζώσει κανένας χριστιανός;Μήπως πρέπει να τριτώσει το κακό;Μήπως λέω μήπως έχω αλλεργία στην εργασία;Μια φορά κι εγώ μέσα στο χρόνο αποφάσισα να δουλέψω και κατέληξα(ή να πω ξεκίνησα) με 39,5 πυρετό.Δεν μπορεί,θα φταίει ο ανάδρομος Ερμής.
Κι εκεί που είχα όρεξη να δικτυωθώ,να γνωρίσω κόσμο από όλη την Ευρώπη και την Μέση Ανατολή,να κατέβω στην αγορά για ψώνια αφού κυριολεκτικά το ξενοδοχείο ήταν σε απόσταση αναπνοής,να βγω για ένα καφεδάκι με τον Μάνο,να ξενυχτήσω για μια φορά στην ζωή μου χωρίς να έχω το άγχος του μεταφορικού μέσου,κλεινόμουν στο υπερπολυτελέστατο κατά τ'άλλα δωμάτιό μου από τις 18.00 μέχρι την άλλη μέρα στις 08.00 για δύο συνεχόμενα βράδια κοιτάζοντας το ταβάνι.Τηλεόραση ασυζητητί δεν έβλεπα γιατί από το ψήσιμο το ένα μάτι κοιτούσε Πειραιά και το άλλο Υμηττό!
Ένα περίεργο πράγμα όμως ρε παιδί μου,όταν "έπαιζα" τους ρόλους μου αυτομάτως ίδρωνα κι ένιωθα σαν άνθρωπος.ΣΤΟΠ!Μέχρι εδώ...Μετά γυρνούσα στο κοτόπουλο mode.Ξέρεις όμως τί με πείραξε περισσότερο;Ότι αυτά που είχα στο μυαλό μου ως προσχέδια της διαμονής μου στο ξενοδοχείο εκτινάχθηκαν από την μια στιγμή στην άλλη.Στα διάλα.Άιντε μην τα πάρω..(Βαλίσια,τί γλώσσα είναι αυτή;τσ τσ τσ).
Για να μην σε κουράζω όμως την τελευταία μέρα ήμουν εμφανώς καλύτερα κι αποκόμησα και κοπλιμέντο τύπου "αααα....σήμερα μόνο φάντασμα δεν είσαι".Δεν βαριέσαι,μου έδωσε ιδέα για το καρναβάλι.χαχα!Την τελευταία μέρα μας έδωσαν και δωράκια και λεφτουδάκια και ξαφνικά ο πυρετός έπεσε μπαμ και κάτω.Τελικά είναι απλό,όλα γίνονται για κάποιο λόγο.Ακόμα κι αυτή η αδιαθεσία μου ήρθε να μου αποδείξει ότι η θέλησή μου "γαμάει και δέρνει" και όταν υπάρχει όρεξη και ζήλος για την δημιουργία μόνο αρνητισμό δεν εκπέμπω.'Αντε τα'πα και ξελάφρωσα!

Monday, February 11, 2008

Baby, one more time


Με μεγάλη μου χαρά σου ανακοινώνω ότι την εβδόμαδα ετούτη θα την περάσω δουλεύοντας(καλά,μην φανταστείς όλη.Μέχρι την Πέμπτη.Είπαμε!).Όσο περνάει ο καιρός αρχίζω να δικτυώνομαι με περισσότερες βλέψεις ως προς τα καλλιτεχνικά και με τις μπαταρίες στο full κατακτώ βήμα-βήμα α)την μουσική και β)την υποκριτική.

Κι αφού αναφέρθηκα στην υποκριτική,περί αυτής ο λόγος που θα δουλεύω στο ξενοδοχείο Grand Bretagne(παρακαλώ) για 3 μέρες.Η Chanel(ναι,ω,ναι..o γνωστός οίκος μόδας) επέλεξε εμένα κι έναν άνδρα ηθοποιό να παριστάνουμε τους πελάτες στους υπάλληλούς της για να διαπιστώσουμε αν μας πουλάνε καλά το προιόν(ρουφιάνοι με λίγα λόγια...χαχα). Μας έχουνε ήδη δώσει τα σενάρια με τους χαρακτήρες που θα υποδυθούμε και με λίγη τύχη,φαντασία κι αυτοσχεδιασμό όλα θα πάνε καλά!

Να, κάτι τέτοιες δουλειές δημιουργικού περιεχομένου με αναπτερώνουν και μετά άντε να με πιάσεις.Η δουλειά σου δίνει φτερά-αααααα!

Saturday, February 09, 2008

Υπάρχουν και καλύτερες μέρες από την σημερινή

Μην είναι ο καιρός που λυσσομανάει και τρώμε πακέτο γενικώς;Μην είναι ότι μένω ακόμα με τα γονίδια;Μην είναι ότι έχω γίνει "μάνα" σε καθημερινή βάση φροντίζοντας τον 19 μηνών ανηψιό μου κι έχοντας άγχος για το παραμικρό;Μην είναι το κόψιμο το οποίο με ταλαιπώρησε 21 φορές μέσα σε 3 μέρες;
Όχιιιιιιι...έλαβα αρνητική απάντηση από μια μεγάλη δισκογραφική εταιρία και μίλησα με τον ίδιο τον πρόεδρο(τώρα μην με ρωτάς πού βρήκα την άκρη,στην Ελλάδα βρισκόμαστε).Στεναχωρήθηκα,αλλά παραδόξως δεν έκλαψα γιατί μέσα σε αυτά που είπε θέλησα να ρουφήξω κάτι θετικό.Τώρα θα μου πεις που το βλέπω το θετικό μέσα στο "ΟΧΙ"...Κι όμως,η φράση του δεν ήταν τόοοοοοοσο αρνητική:
-Είναι κάτι ξένο από τα ελληνικά δεδομένα,είπε.(Σκατά δηλαδή)
Αυτό και μόνο μπορεί να έχει δύο παρακλάδια.Ή ότι δεν θα μπορούσε με τίποτα να προωθηθεί ,παρά μόνο στο εξωτερικό που παίρνουν και ρίσκα ή ότι αν το έφτιαχνες και το προσάρμοζες στα ελληνικά δεδομένα θα ήταν κάτι πολύ πρωτότυπο.Μαλακίες σου λέω.Βασικά δεν θα πουλήσει.
Να λοιπόν γιατί θέλω να κάτσω μέσα σήμερα.Αν και πρέπει να πεταχτώ μέχρι το ΙΚΕΑ και μέχρι το Σούνιο για να δω το σπίτι εκεί μιας κι υποτίθεται ότι μετακομίζω λείαν συντόμως προς τα εκεί.
Που λες αφού θα μένω μόνη μου σε λίγο καιρό λέω να πάρω ένα δάνειο για να αγοράσω τον εξοπλισμό της Apple που της έχω και μεγάλη αδυναμία ώστε να φτιάξω ένα σπιτίσιο μουσικό studio,αλλά κωλύομαι γιατί θα πρέπει να αρχίζω να δουλεύω ως σερβιτόρα πάλι για να τα βγάλω πέρα και ξενερώνω.Άσε που δεν έχω πάρει ποτέ δάνειο.Τώρα που το σκέφτομαι ούτε πιστωτική έχω...Οπότε τα πράγματα μένουν τα ίδια κι αμετάκλητα(γίνομαι βαρετή το ξέρω) και το μόνο που αδημονώ να πράξω είναι το ταξιδάκι μου στο Qatar και στο Dubai αρχές Μαρτίου.Ζηλεύεις;

Friday, February 08, 2008

Βραβεία STATUS

Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος τί πάθανε όλα τα τηλεοπτικά πρόσωπα και χειροκροτούσαν σαν ψoφίμια την βραδιά των βραβείων;Και καλά οι νεότεροι,οι πιο έμπειροι που το έχουν ξαναδεί το έργο δεν έδιναν το καλό παράδειγμα;Μα πολύ ξενέρα σου λέω...



Καλοντυμένη/ος της βραδιάς: Ντέμης Ρούσος

Κακοντυμένη/ος: Δήμητρα Ματσούκα

Wednesday, February 06, 2008

Γεννηματάς by night

Γενικά δεν χαρακτηρίζομαι ως φιλάσθενη κι όταν αρρωστήσω το ξεπερνάω πολύ γρήγορα.Έτσι γρήγορα λοιπόν εχθές με έπιασαν πόνοι δυσβάσταχτοι και χωρίς αναστολές στην κοιλιακή χώρα.Πώς είναι η αίσθηση ότι θέλω κόψιμο και το θέλω τώρα;Χμμμμ!Πολλαπλασίασε αυτό επί 10,εν συνεχεία πρόσθεσε τον κρύο ιδρώτα και το κάψιμο,όπου θέλεις να σου φέρουν έναν κουβά νερό παγωμένο(χωρίς παγάκια παρακαλώ) στο κεφάλι και θα πάρεις μια ιδέα του τί εννοώ.
Το χέσιμο,χρυσό μου,είναι μεγάλη υπόθεση.Δυο μέρες να μην αυτώσεις κι είσαι χάλια.Επίσης στο σημείο αυτό να σου πω ότι είναι κι από τις μεγαλύτερες απολαύσεις σε σημείο συγκίνησης.Έλα,μην μου πεις ότι δεν έχεις δακρύσει επί τω έργω.Για να έρθω στα δικά μου όμως,δεν ήταν ο πόνος ή ο ίδιος ο σχηματισμός του αριστουργήματος που με προβλημάτισε,αλλά το αίμα που ήρθε κατόπιν και χωρίς προειδοποίηση.
Τέσσερις φορές συνεχόμενες γινόταν η ίδια ιστορία.Πήγα να πάρω τα κλειδιά για να πάω μόνη μου στο νοσοκομείο,αλλά της μάνας μου το μάτι και τ'αυτί δεν το ξεπέρασε ποτέ κανείς.Οπότε την πήρα μαζί μου 24.00 τα μεσάνυχτα και οδεύσαμε στο ωραιότατο νοσοκομείο "Γεώργιος Γεννηματάς".
Καθαρό,με υπέροχους κήπους,ευάερο,ευήλιο,εμφανίσημο κτλ.Με το 'καλησπέρας σας' χαρτάκι προτεραιότητας.
-Τί οργάνωση!αναφώνησα.
Είχα το 162 κι εκείνη την ώρα εξέταζαν το 98!
Εντωμεταξύ εγώ να πονάω αλλά δεν ήμουν και του θανατά όπως η γιαγιά που ήρθε με πνευμονικό οίδημα κι είχε αλλάξει πέντε χρώματα.Όποτε κι οι γιατροί εκτιμούν τα περιστατικά ανάλογα.Κανένα πρόβλημα μέχρι εδώ.
Οι ώρες κυλούσαν ας τα λέμε ευχάριστα αφού κάθεσαι και κοινωνικοποιείσαι και με άλλους ασθενείς.
-Πυρετούλι έχουμε;Με ρωτά μια.
-Μπα,τσιρλιπιπί κι αιματάκι από τον ποπό,της απαντώ χαμογελαστά
-Αιμοροοίδες είναι,απεφάνθη η "γιατρός".
-Εγώ που λες....
Καταλαβαίνεις βεβαίως-βεβαίως ότι όπου και να καθήσεις θα ακούσεις όλο το ιατρικό ιστορικό του ασθενούς και φυσικά ο πόνος ο δικός σου να μην λέει να φύγει κι αντιθέτως να χειροτερεύει.Κάπου στις 2.30 με πήρανε στην αίθουσα των εξεταζόμενων.
-Επιτέλους!σκέφτηκα.
Μάταια όμως.Η εξέταση πραγματοποιήθηκε μια ώρα μετά από μια συμπαθέστατη κατά τ'άλλα γιατρό.Μου είπε ότι θα έπρεπε να κάνω εξετάσεις αίματος,κοπράνων(και δεν μου ήταν καθόλου δύσκολο σε πληροφορώ) και ακτινογραφία κοιλίας.Αυτομάτως αυτό σημαίνει ότι περιμένεις τα αποτελέσματα 1-1 30' ώρα.Πήρα λοιπόν την μαμά μου από το χέρι και πήγαμε να ακούσουμε Κosmo Radio στο αυτοκίνητο και να ξαπλώσουμε λιγουλάκι.
Ντρρρρριν....5.40 το βιολογικό μου ξυπνητήρι με ειδοποιεί ότι τα αποτελέσματα είναι έτοιμα!
-ΜΙΑ ΧΑΡΑ είσαι!μου ανήγγειλαν.
-Απλά θα σε δει κι ένας άλλος γιατρός χειρούργος για να δει αν έχεις καμιά φλεγμονή εκεί πίσω(και σε περίπτωση που δεν με πιάνεις,αυτό συνεπάγεται δαχτυλάκι).
Δεν θα σου δώσω πολλές λεπτομέρειες για εκείνη την στιγμή,αλλά ίσως και να'ταν η κορυφαία της βραδιάς αυτής!
Τέλος καλό,όλα καλά όμως(Ι suppose) αν εξαιρέσεις ότι πονάω λίγο κι ότι έχω μια άλφα αιμοραγία(του κώλου πάντα).Το μόνο που μου υπολείπεται είναι μια κολονοσκόπηση και μετά θα είμαι περδίκι!

Tuesday, February 05, 2008

OUG!

Η δεκαετία των 20' σιγά σιγά με εγκαταλείπει κι ενώ έχω πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου την επιθυμία να κάνω οικογένεια,να πάρω σπίτι,να πάρω κι έναν σκύλο,να γίνω καλή στην δουλειά μου(ποιά δουλειά;),συνειδητοποίησα ότι τελικά μπορεί και να μην τα θέλω όλα αυτά.
Ο προβληματισμός μου ξεκίνησε εδώ και 2-3 εβδομάδες περίπου κι αφορμή ήταν μια συζήτηση που έκανα με φιλικό πρόσωπο,το οποίο πολύ απλά μου πρότεινε ότι λόγω του νεαρού της ηλικίας μου θα ήταν πολύ φυσικό όλες αυτές οι σκέψεις μου να είναι αποτέλεσμα μιας κοινωνίας η οποία με έχει γαλουχέυσει έτσι κι ότι θα ήταν επίσης αναμενόμενο στην καλύτερη περίοδο της ζωής μου να κάνω πράγματα για ΜΕΝΑ.
Έτσι έρχομαι στο σήμερα και τί μπορώ στην πράξη να κάνω για την ανέλιξή μου.Η οικογένεια,η δημιουργία αυτής κι άλλων συμπληρωματικών θα πρέπει να περιμένουν λίγα χρόνια ακόμα.Η ωριμότητά μου αν δεν έχει καθυστερήσει ακόμα τότε σίγουρα δεν έχει ολοκληρωθεί.Βλέπω γύρω μου τις μανούλες οι οποίες αγχώνονται με το παραμικρό για το πού θα αφήσουν το παιδί τους,πως θα δουλεύουν παράλληλα,αν θα βρουν χρόνο να πάνε να πάρουνε πράγματα για το σπίτι,ποιά θα είναι η επόμενη φορά που θα επισκεφτούνε κομμωτήριο,αν τα ταξίδια από εδώ και πέρα πρέπει να γίνονται με στρατιωτικό πρόγραμμα και χωρίς πολλούς αυθορμητισμούς,ποια θα είναι τα βήματά τους σε μια ενδεχόμενη αδιαθεσία κι όλα αυτά με έχουν φοβίσει.Τρανταχτό παράδειγμα είναι η αδερφή μου.....ουουουουουφ!Και μόνο που την σκέφτομαι την γυναίκα κουράζομαι.Άσε δεν θέλω να το αναλύσω.Άλλωστε ουδέποτε έχει διαβάσει blog μου και δεν είναι σωστό να λέω πράγματα πίσω από την πλάτη της.
Αγαπητέ γονέα...ΣΕ ΘΑΥΜΑΖΩ!Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να σου μοιάσω.ΟUG!
Φυσικά όλες αυτές οι σκέψεις που μου έρχονται τις συζητάω με την μητέρα μου,με τον Άλεξ,με τις φίλες μου αλλά όσο το πράττω τόσο πιο μακριά βρίσκεται το ενδεχόμενο να γίνω μάνα ΤΩΡΑ.Μήπως έχω γίνει εγωκεντρική εντελώς;Μήπως απλά έχω φοβίες;Μήπως στην τελική δεν είναι και κάτι φοβερό το parenthood;Μήπως να περιμένω κι όλα κάποια στιγμή θα ξεκαθαρίσουν;Μήπως γράφω μαλακίες;Λέω τώρα...

Saturday, February 02, 2008

Kew Gardens

....For the record...it was bloody freezing....