Wednesday, December 05, 2007

Design




Περί του Mark Wilkinson o λόγος...

Sunday, December 02, 2007

Μεγαλώνουμε...

Δεν ξέρω αν στο έχω πει αλλά παλιότερα (από τα 9-15) ήμουνα ένα ασχημόπαπο.Φαντάσου μια σταλιά κοριτσάκι,αηδιαστικά κοκαλιάρικο(χαρακτηριστικά σου αναφέρω στην ΣΤ' Δημοτικού ήμουνα 1,52 και μόλις 30 κιλά),με μια μεγάλη αφάνα σε σημείο που η μεγάλη μου αδερφή με αποκαλούσε "κινούμενο θάμνο" και μια στριγγλιάρικη,υπό το ρίνος προερχόμενη φωνή που οι δάσκαλοι δεν με άφηναν να κάνω για πολλή ώρα ανάγνωση κειμένου.Εδώ που τα λέμε,η φωνή μου έχει καλυτερέψει μεν,αλλά εξακολουθεί να έρχεται από την μύτη.Δεν βαριέσαι...oug!
Μεγαλώνοντας λοιπόν,το ασχημόπαπο μεταμορφώθηκε σε ροκάκι.Με τις Μάρτινς του,με τα μακριά του τα μαλλιά,με τα βαμμένα νύχια,με τα σκισμένα τζιν,με τα όλα του.Παράλληλα με αυτή την αλλαγή πήρε κι ορισμένα κιλά(όχι πολλά) κι απέκτησε επιτέλους ΣΤΗΘΟΣ!Στο λέω αυτό γιατί μια γυναίκα περνάει από πολλά στάδια για να αποδεχτεί το σώμα της.Καλά στο δημοτικό δεν το συζητάω,δεν είχα καν,απλά κόρδωνα το κορμί μου για να φαίνεται ότι κάτι προεξέχει.Στο γυμνάσιο απλά μου είχε πεταχτεί μια ρώγα χωρίς το γύρω-γύρω να φουσκώσει,οπότε και ντρεπόμουν πάρα πολύ.Είναι κι αυτός ο ηλίθιος γυναικείος ανταγωνισμός του τύπου "γιατί όλες οι συμμαθήτριές μου να έχουν κι εγώ ντιπ για ντιπ".Οπότε τί έκανα;Κρυβόμουν πίσω από τα φαρδυά μου ρούχα.Στο λύκειο όμως...ΤΑ ΡΑ ΤΑ ΤΑ!Εκεί είναι που το χάρηκα.Μπορεί να μην ήταν μεγάλο,αλλά είχε σχηματιστεί.Άσε που τώρα τα αγόρια σε παρατηρούσαν για πρώτη φορά στην τάξη.
Στα 18 μου,άρχισα να ντύνομαι σχεδόν αδιάφορα.Μόνο σε κάτι έκτατα περιστατικά θα ντυνόμουν προσεγμένα.Κι επειδή η κάθε γυναίκα έχει ένα δικό της ατού πάνω της(εκτός από την Τζούλια Αλεξανδράτου,η οποία έχει τόσα πολλά πάνω της) εγώ είχα τις γάμπες,άντε και τα μαλλιά μου.Δεν ντυνόμουν σέξι με την καμία.Ίσα-ίσα κάπου εκεί στα πανεπιστημιακά τα χρόνια την είχα δει και λίγο "κουλτουρέ".
Την αληθινή Βαλίσια την ανακάλυψα στα χρόνια της ξενιτιάς χωρίς να με επηρεάζουν φίλες που άλλοτε θα ψωνίζαμε μαζί στην Ερμού,χωρίς την ευγενική χορηγεία της μαμάς και φυσικά χωρίς τις τάσεις της μόδας της χώρας που μένεις.Μην ξεχνάς ότι στο Λονδίνο,όπου είμαστε από χίλιες καρυδιές καρύδια ο καθένας φοράει διαφορετικά στυλ.Για να τονίσω τώρα πια αυτά που μου αρέσουν πάνω μου,επιδιώκω να τα ψωνίζω σε χρόνο dt.Στοχεύω στα λεγόμενα του amore που θα μου κάνει κοπλιμέντο,για το καμάκι έξω κάποιων περαστικών,για την κόρνα ενός αυτοκινήτου και συνεχίζω με ηθικόν ακμαιότατον και δυνατή ως τα κόκαλα.Ζήτω η ζωή!Ζήτω η γυναίκα!