Friday, June 29, 2007

My Ideal Home

Thursday, June 14, 2007

Μετεωρολογικό Δελτίο


Όταν ήμουνα μικρή λάτρευα να παρακολουθώ το δελτίο καιρού για τους αγρότες. Θυμάμαι ήτανε κάθε Δευτέρα.Μετά από αυτό επέτρεπα στον εαυτό μου να ξεκινήσω για τα αγγλικά.
Έκτοτε συνεχίζω να το παρακολου8ώ σε κρατικά,σε ιδιωτικά,σε διεθνή κανάλια αλλά και στο διαδίκτυο(poseidon,wunderground) κι ακόμα κι όταν βρίσκομαι στο νησί(Μ.Βρετανία).Πιστεύω δε πολύ στην επιστημονική εξήγηση φαινομένων on air κι αντιθέτως με αφήνει ολοκληρωτικά αδιάφορη η απλή περιγραφή της θερμοκρασίας και καιρικών συνθηκών μόνο για την επόμενη μέρα. Θέλω να μου δείξεις τα χαμηλά βαρομετρικά, την δορυφορική σου εικόνα της Ευρώπης αλλά και των άλλων ηπείρων(μια φορά την εβδομάδα), την αναλυτική σου παρουσίαση για κάθε ώρα που περνάει και την αλλαγή του σκηνικού μέρα με την μέρα με ψηφιακά γραφικά και με κάτι πιο σημαντικό για μένα, την γλώσσα του σώματος σου.
Βρίσκεσαι στην τηλεόραση και συγκεκριμένα στην παρουσίαση του δελτίου καιρού(κι όχι των γεγονότων). Μάλιστα το μόνο κοινό μεταξύ εσού και του δημοσιογράφου που παρουσιάζει το δελτίο ειδήσεων είναι η καθαρή άρθρωση κι η επισημότητα/σοβαρότητα του ρούχου.
5...4....3....2....1...ΟΝ ΑΙR
-Kαλησπέρα,κυρίες και κύριοι(είναι αναγκαία η χαιρετούρα;μόνο στο ξεκίνημα μιας ξεχωριστής εκπομπής από το δελτίο ειδήσεων θα ήταν).Και τέλος πάντων χαιρέτα, αλλά δείξτο,κούνα το χέρι σου, το κεφάλι σου,τους ώμους σου, κλείσε το μάτι,έτσι όπως είσαι γυρισμένος πλάτη,στρίψε και ξεκίνα ή έτσι όπως είναι σβηστά τα φώτα στο πλατό ας ανοίξουν on air κι αυτό το ένα δευτερόλεπτο κάνε ένα βήμα μπροστά. Όμως ό,τι κι αν κάνεις φρόντισε να το υιοθετήσεις για να ταυτιστεί ο κόσμος μαζί σου και να έχεις το προσωπικό σου στυλ.(το τελευταίο ήταν μια ευγενική προσφορά του Μάνου Α.....always the best ideas).
Είσαι στον αέρα και παρουσιάζεις σε αυτόν τον κόσμο ο οποίος(περιττό να σου πω) έχει σαλτάρει,ζαλιστεί,εκνευριστεί, φρικάρει, υποστεί τον αβυσσαλέο "ξυλοδαρμό" των παραθύρων και των γεγονότων το δελτίο καιρού που άλλοι το παρακολουθούν για πρακτικούς λόγους(ταξίδια,τί θα φορέσω αύριο)κι άλλοι(γιαγιάδες,παππούδες) που αν δεν το δουν κάτι παθαίνουν.Ξέρεις πόσους καυγάδες έχω δει/ακούσει για να επικρατήσει το δελτίο καιρού απέναντι σε ένα video clip μεταξύ της γιαγιάς μου και της αδερφής μου;Θέλω να σου πω ότι είσαι στην υπέροχη θέση να σε κοιτούν όλοι με προσοχή χωρίς κατούρημα στο ενδιάμεσο, χωρίς την δίψα, χωρίς την πείνα. Κι εσύ; Πάρε μια βέργα, ή αν σου φαίνεται παρατραβηγμένο ταξίδεψε τα χέρια σου στον χάρτη και ζωγράφισέ μας το αυριανό σκηνικό του καιρού. Κούνα τα οριζοντίως και καθέτως, με αργές και γρήγορες κινήσεις αναλόγως την περίπτωση, με κοφτές ή και μαλακές κινήσεις, με ζωηράδα, με στρογγυλότητα, με τεντωμένα δάχτυλα, με τα 5 ή ακόμα και με το ένα δάχτυλο. Χρησιμοποίησε τα χέρια σου σαν να είναι το εξωτερικό όργανο της παρουσίασης.Η ΓΛΩΣΣΑ σου.
Θέλω να σε δω να γεμίζεις την οθόνη με τα "σύννεφά" σου.

Friday, June 08, 2007

American Dream (Μέρος 2ο)

Αφού λοιπόν ο υπάλληλος με έβγαλε φωτογραφία, αποτύπωσε την ίριδα του ματιού μου με lazer και πήρε και τα αποτυπώματά μου, συνέχισα το ταξίδι μου σε αυτή την υπέροχη κατά τ'άλλα χώρα. Προορισμός μου: Cincinnati, Ohio.
Όταν κατέφθασα εκεί με περίμεναν κάποιοι συγγενείς μου. Πρέπει να σου πω ότι οι θείοι μου δεν είχαν κινητό και τα δικά μου δεν λειτουργούσαν. Οπότε το ραντεβού μας ήταν όπως τον παλιό καλό καιρό χωρίς την τεχνολογία. Τελικά βρεθήκαμε!
Το φαγητό στην Αμερική σου προσφέρεται σε μεγάλες ποσότητες. Εδώ ένα ποτήρι νερό ζήτησα και μου φέρανε έναν κουβά νερό.Ήταν τόσο βαρύ που χρειαζόταν να χρησιμοποιήσω και τα δυο χεράκια για να το σηκώσω(βλ. μωρό με μπιμπερό). Κάθε φορά που πηγαίναμε σε εστιατόριο και παράγγελνα μία μερίδα θα την χώριζα στην μέση για να μπορέσω να την στιβάξω μέσα στο στομάχι μου. Οι καημένοι οι θείοι μου συνέχεια μου λέγανε:
- Eat, ρε Βαλίσια, you're so small(βλ. hobbit).
Οπότε τις περισσότερες φορές το πέρναμε πακέτο.
Στην Αμερική έφαγα το πιο απαίσιο τυρί εν ονόματι mature cheddar, αλλά όχι από εκείνα τα ωραία που τρώω στην Αγγλία, παρά ένα πορτοκαλί σκληρό τυρί(αν θες το λες τυρί) που το συντηρητικό έδινε κι έπαιρνε. Στην Αμερική όμως έφαγα και το πιο νόστιμο hamburger που έχω φάει ποτέ στη ζωή μου. Αυτό έγινε στην Atlanta, Georgia.
Έχω έναν φίλο Αμερικανό εκεί, τον Basil, ο οποίος με είδε κι αυτός μικροκαμωμένη και με λυπήθηκε κι είχε βάλει σκόπο της διαμονής μου εκεί να με σουλουπώσει κάπως. Εν τέλει δεν τα κατάφερε γιατί είχα βάλει μπρος αμυντικούς μηχανισμούς να μην πάρω ούτε ένα κιλό(μάλλον επειδή έβλεπα τον μέσο Αμερικανό γύρω στα 100-110 κιλά).
Άλλο ένα πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν οι δρόμοι τους, οι οποίοι ήταν τεράστιοι(ακόμα και τα στενά τους) κι αυτό δικαιολογείται από τα επίσης τεράστια SUV αμάξια που έχουν. Σκέψου να κυκλοφορούσες με Smart!
Παρόλο που νόμιζα ότι θα ξενυχτούσα τελικά κοιμόμουνα από τις 22.00 γιατί θεωρείται και λίγο επικίνδυνο να κυκλοφορείς μετά από αυτήν την ώρα. Μια φορά όμως γινόταν συναυλία και σπεύσαμε να την παρακολουθήσαμε.Πήρα πορτοφόλι και διαβατήριο(ναι ναι καλά διάβασες...διαβατήριο για να αποδείξω ότι ήμουνα πάνω από 21) κι όταν το έδωσα στον σεκιουριτά αυτός μου αποκρίθηκε:
- It's all Greek to me!
Μπράβο ο σεκιουριτάς...Γλωσσομαθής, δεν βρίσκεις;
Επειδή είμαι γυναίκα δεν θα ήταν φυσικό να ψωνίσω και το κατιτίς μου από τα περιβόητα Shopping Malls; Έτσι κι έπραξα. Μόνο που το νούμερό μου στα ρούχα στην Αμερική δεν είναι ούτε το medium, ούτε το small, αλλά το petite!!! Πραγματικά μου ανέβηκε η αυτοπεποίθεση.
Tελειώνοντας το ταξίδι μου στην Αμερική ένιωσα ανακούφιση που θα έφευγα και φυσικά το σχέδιό μου που θα έμενα για χρόνια εκεί εγκαταλείφθηκε πρόωρα. Παρόλα αυτά γνώρισα ανθρώπους που δεν είχαν διαβατήριο γιατί ποτέ τους δεν ταξίδεψαν.Άνθρωποι οι οποίοι δεν ήξεραν που είναι η Ελλάδα, αλλά και άλλοι που ήταν κολλημένοι με αυτήν(την αρχαία εννοείται). Και φυσικά άνθρωποι υπέρ του Bush και της πολιτικής του.
-Bush is a christian, μου απαντούσανε.
Εγώ θα ξαναπάω πάντως Αμερική(για διακοπές στην δυτική ακτή.Εσύ;

Wednesday, June 06, 2007

Αmerican Dream


Το 2004-2005 δούλευα σε ένα φοβερό εστιατόριο στη Φιλοθέη για να μαζέψω λεφτά ώστε να επιτευχθεί ένας παλαιότερος στόχος μου-ένα ταξίδι στην Αμερική. Δούλεψα 9 μήνες και οι 9 ήταν υπέροχοι, παρόλη την κούραση(σωματική και ψυχική).Τελικά κλείνω εισητήριο για έναν μήνα καλοπέρασης στις Η.Π.Α. Είχα φανταστεί μάλιστα ότι αυτός ο μήνας θα ήταν τόσο φοβερός και τρομερός που τελικά θα έμενα εκεί για πολλά χρόνια.Χαμπάρι δεν είχα...
Θα ταξίδευα πρωί-πρωί από Λονδίνο με την Continental Airlines. Το ταξίδι μου ήταν άνετο τις πρώτες 4 ώρες, μετά κατέφθασε η βαρεμάρα όπως ήταν φυσικό(μην ξεχνάς ότι ταξίδευα και μόνη μου) και μετά έγινε πιο ενδιαφέρον πάνω απο τον Καναδά και κατόπιν η βαρεμάρα επανήλθε μέχρι την προσγείωσή μας στο New Jersey. Σε αυτό το σημείο πρέπει να σου πω ότι όταν ταξιδεύω δεν μου αρέσει να κουβαλάω πολλά πράγματα εν αντιθέσει με άλλες γυναίκες και δη Ελληνίδες. Οπότε και μέσα στο αεροπλάνο είχα μόνο τα απαραίτητα(νερό, πορτοφόλι,γυαλιά,κινητό,σταυρόλεξο). Λίγο πριν την προσγείωση μου χάρισε η αεροσυνοδός μια κάρτα(συμπληρωματικό έγγραφο της visa) για να το δώσω με την σειρά μου στον έλεγχο διαβατηρίων συμπληρωμένο. Προφανώς έκανα μπαμ ότι ήμουνα τουρίστρια.Βοήθησε και το πρόωρο μαύρισμα που είχα αποκτήσει,τα σκούρα σγουρά μου μαλλιά κι η "εξαίσια" αγγλική προφορά μου. Την ευχαρίστησα κι αμέσως το συμπλήρωσα για να μην χάνω καιρό στο έδαφος, αφού είχα να προλάβω και μια πτήση στην πορεία.
ΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΒΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΥΜ....Ντόιγκ! "Welcome to the United States of America...We hope you enjoy your stay".Ξέρεις όλα αυτά τα τετριμμένα, που σε προσπερνάνε χωρίς να δείνεις ιδιαίτερη σημασία. Μια χαρά δηλαδή μου ευχήθηκαν οι άνθρωποι!
Βγαίνω με βήμα γοργό για τα transfer flights.Στην Αμερική ισχύει το εξής: Αφού δώσεις το διαβατήριό σου για έλεγχο, πρέπει να περισυλλέξεις την βαλίτσα σου και να ξανακάνεις την διαδικασία του check-in από την αρχή. Θυμάσαι την κάρτα που μου είχε δώσει δωράκι η ευγενική αεροσυνοδός; Σε ένα από τα κουτάκια που έπρεπε να συμπληρώσω, ήταν και η διεύθυνση που θα έμενα στις Η.Π.Α. Έλα μου ντε, που δεν την θυμόμουνα απ'έξω.Κι έλα που την είχα μέσα στην βαλίτσα μου. Μια αίθουσα δηλαδή μετά τον έλεγχο του διαβατηρίου/visa/κάρτας.
-Σιγά μωρέ μην το κάνουν και θέμα! είπα από μέσα μου.
Συνέχισα ακάθεκτη προς τους κισέδες με τους αμερικανούς υπαλλήλους του αεροδρομίου να περιμένουν τα πλήθη από όλα τα μέρη του κόσμου. Καταφθάνω στον κισέ ενός χαριτωμένου μαυρούκου με ένα χαμόγελο και μια όρεξη για αυτό το ταξίδι. Περιέργως δεν ένιωθα ούτε πιασμένη, ούτε κουρασμένη. Του δίνω όλα τα επίσημα έγγραφα και βιάζομαι να φύγω για να προλάβω την άλλη πτήση η οποία έφευγε εντός μίας ώρας.
- Τhere's a slight problem miss, μου λέει.
- What?(Tί εννοείς;), του λέω.
- Τhere's no address here, μου απαντάει.
- Υes(ε και;),λακωνικά του λέω.
- Ι can't let you in, miss, μου ξαναλέει.
- Βut I do have an address written down in a paper in my suitcase(ρε μαλάκα), του απαντάω ευγενικά
- Sorry, but there's nothing I can do, μου αποκρίθηκε.
- But I'm a tourist!(στα τέτοια μου), του ξαναλέω.
- Sorry, miss.
- What should I do now?(δεν με λυπάσαι;)
- Υou see that corner over there?Stay there until the day you leave the country.
- Are you kidding me?(με δουλεύεις;)
- And, please, get out of the way because people are queing to be served.
Το σχέδιο λοιπόν κατά τον υπάλληλο ήταν να μείνω ένα μήνα σε ένα αεροδρόμιο και σε μια γωνία. Κάθησα στην άκρη.Σκέφτηκα, πριν με πάρουν τα κλάμματα. Μου ήρθε ιδέα. Ανοίγω το ελληνικό κινητό.Δεν πιάνει σήμα. Ανοίγω το αγγλικό κινητό. Δεν λειτουργεί. Στο καπάκι έρχεται μια security guard και μου λέει ότι απαγορευόταν το κινητό και η κάθε συνομιλία με τον έξω κόσμο σε αυτό το σημείο του αεροδρομίου. Κύλησε ένα δάκρυ. Σταμάτησα κατευθείαν όμως γιατί μου ήρ8ε κι άλλη ιδέα. Θα πήγαινα στα θρανία που ήταν συνωστισμένοι διάφοροι ταξιδιώτες και συμπλήρωναν την ίδια αίτηση με μένα και θα αντέγραφα μία διεύθυνση. Τόλμησα. Κι εκεί που ξαναθυμόμουνα πώς ήταν η εποχή με τα σκονάκια στα θρανία και καθώς το άγχος με είχε κυριεύσει σαν τις παλιές καλές σχολικές εποχές μία κάμερα απέναντί μου κάνει focus σε μένα. Εννοείται ότι δεν ευδοκίμησε η ιδέα μου. Δεν το έβαλα κάτω όμως. Μου ήρθε κι άλλη. Έγραψα ένα όνομα ξενοδοχείου και τσουπ μπήκα στην σειρά για να εξυπηρετηθώ. Για καλή μου τύχη, ο μπροστινός μου είχε κάνει το ίδιο με μένα και μόλις συνειδητοποιώ ότι ο υπάλληλος πήρε το ξενοδοχείο για να επιβεβαιώσει την κράτηση τσουπ αποχώρησα.
Είχα βάλει κάτω το κεφάλι μου για μια εναλλακτική λύση. Κι όμως η λύση ήταν μία(το είχα δει σε ταινία). Άλλαξα υπάλληλο και κοντοστάθηκα μπροστά σε ένα που έμοιαζε με Μεξικανό. Το σχέδιό μου ήταν να τον κοιτάξω πονηρά και να του δώσω 20 δολλάρια στο χέρι σε περίπτωση που μου έφερνε αντιρρήσεις. Πράγματι, μόλις συνειδητοποίησε ότι η κάρτα δεν ήταν επαρκώς συμπληρωμένη με κοιτάει και μου το λέει. Τον εθώρησα κι εγώ με βλέμμα πονηρό κι εκείνος μου χαμογελά. Μου λέει:
- You see that corner over there? Go there and I'm gonna come within 10'.
Προς στιγμήν σάστισα γιατί κι αυτός με έστειλε στα τσακίδια όπως ο άλλος, αλλά από την άλλη σκέφτηκα ότι ίσως είχε τσιμπήσει το δόλωμα..10' αργότερα έρχεται και χωρίς να με κοιτάει στα μάτια μου δίνει ένα τσαλακωμένο χαρτάκι και μου ψυθιρίζει να ξαναπάω στον κισέ σε 10'(σ.σ το σημείο της γωνίας δεν παρακολουθείτο απο κάμερες). Είχα ξεχάσει να του δώσω τα λεφτά αλλά στην παρούσα φάση βιαζόμουνα πολύ(15' μου είχαν μείνει για την επόμενη πτήση)όποτε κάθε λεπτό που περνούσε με άγχωνε ακόμα περισσότερο. Με ψυχραιμία φθάνω στον Μεξικανό κι εκείνος μέχρι να τακτοποιήσει τα διαδικαστικά όλο και κάτι με ρωτούσε για μένα, όλο και κάποιο καμάκι θα μου έκανε. Βλέπεις, όταν μια γυναίκα χαμογελά και σε κοιτά με πονηριά(θυμήσου ότι εγώ τον κοιτούσα μεν με πονηρό ύφος για διαφορετικό λόγο δε) παίρνει θάρρος ο άλλος. Τί σου είναι η γλώσσα του σώματος ε; International, baby!
Τελικά έτρεχα σαν την άδικη κατάρα μέσα σε ένα πελώριο αεροδρόμιο, μια για να παραλάβω την βαλίτσα μου, μια για να ξανακάνω check-in, μια για να τρέξω στην άλλη άκρη του terminal κι όλα αυτά μετά από 3 ώρες αναμονής στο Gatwick, 7 ώρες ταξίδι, 1 ώρα προσπάθειας εισχώρησης στη χώρα και τέλος πάντων μετά από την πλέον τουριστική εξάντληση.Ευτυχώς ένα ολόκληρο αεροπλάνο είχε καθυστερήσει 15' για να περιμένει την αργοπορημένη ελληνίδα, αφού ξέρανε ότι είχα προσγειωθεί και με ψάχνανε μέσα στο αεροδρόμιο.
Τί ωραία που ήταν στην Αμερική!

Monday, June 04, 2007

Tα "παράθυρα"

Λατρεύω την τηλεόραση. Παρακολουθώ πολλές ώρες αυτό το χαζοκούτι όπως πολλοί ονομάζουν είτε βρίσκομαι στην Αγγλία είτε στην Ελλάδα. Μάλιστα μου φαίνεται περίεργο πώς μερικοί ζούνε χωρίς αυτήν. Οι γονείς μου ποτέ δεν με αφήνανε να δω τηλεόραση μετά τις 21.00 τις καθημερινές(είναι λιγοστές οι φορές που είδα τις "Τρεις Χάριτες", παρά μόνο όταν προβάλλονταν σε επανάληψη). Από το "αμπε μπα μπλομ" με τον Γιάννη Ζουγανέλη και την "Candy Candy" μέχρι Τατιάνα Στεφανίδου και Μπήλιω Τσουκαλά. Μου αρέσει η ποικιλία κι ως τηλεθεάτρια πιστεύω πως έχω το δικαίωμα να πω και κάτι που με έχει ενοχλήσει καιρό τώρα.
Ανοίγω δελτίο ειδήσεων, βλέπω "παράθυρο". Αλλάζω κανάλι.
Ανοίγω πολιτική εκπομπή, βλέπω "παράθυρο". Αλλάζω κανάλι.
Ανοίγω μεσημεριανή εκπομπή, βλέπω "παράθυρο". Αλλάζω κανάλι.
Ανοίγω βραδυνό show, βλέπω "παράθυρο". Αλλάζω κανάλι.
Ανοίγω ταξιδιωτικούς προορισμούς στην T.V, βλέπω "παράθυρο". Αλλάζω κανάλι.
Η ερώτησή μου είναι η εξής: Είναι πολύ πιο ακριβό ένα ρεπορτάζ από ένα link;
Π.χ σε ένα δελτίο γιατί να μην αρκεστώ στην άποψη του καθενός μαγνητοσκοπημένη, συμπεριλαμβανομένου και του αντίστιχου αντιδιαλόγου;
Δεν είμαι αφελής. Ξέρω ότι οι εξελίξεις τρέχουν και ορισμένα θέματα δεν χρίζουν υπομονής και χρονικής οργάνωσης. Αυτό τότε που λείπει είναι η σωστή διαχείρηση. Γιατί πρέπει να είμαι αναγκασμένη να ακούω(να μην ακούω) την ορχηστρική παραφωνία δυο, τριών και τεσσάρων ομιλητών ταυτόχρονα;