Friday, March 30, 2007

Νιγηριανές Ιστορίες

Υπάρχουν πολλές κατηγορίες ταξιδιών όπως τα ταξίδια αναψυχής, τα επαγγελματικά, τα incognito, τα έκτακτα κτλ. Το δικό μου ταξίδι όμως στη Νιγηρία ήταν εκπαιδευτικό.
Ήταν η πρώτη μου φορά σε αφρικανικό κράτος και δεν μπορώ να κρύψω το γεγονός ότι σοκαρίστηκα. Δεν είχα επισκεφτεί ποτέ ένα κράτος τόσο ανοργάνωτο, βρώμικο κι άναρχο. Αντιθέτως, πάντα πίστευα ότι η Ελλάδα ήταν ό,τι ανέφερα προηγουμένως. Οι αρχικές μου εντυπώσεις ήταν απογοητευτικές, αλλά προσπάθησα να μη το δείξω στη Ξανθή. Ο κεντρικός δρόμος με 3 λωρίδες είχε καταντήσει με 7 λωρίδες. Άνθρωποι να βρίσκονται στις άκρες του δρόμου για να πουλήσουν τα προϊόντα τους ή απλά για να αράξουν κάπου. Φαντάσου την εθνική οδό Αθηνών- Λαμίας με χιλιάδες ανθρώπους πάνω στην διαχωριστική ράμπα και δεξιά κι αριστερά. Η Νιγηρία θεωρείται από τις πολυπληθέστερες χώρες και μόνο η πόλη του Λάγος υπολογίζεται ότι έχει 18-20 εκατομμύρια κατοίκους. Φτάνοντας στις 06.00 το πρωί και Σάββατο θα περίμενε κανείς ότι οι Νιγηριανοί θα κοιμόντουσαν. Σωστά; ΧΑ !Σε γελάσανε. Όλοι οι δρόμοι και παράδρομοι ξεχείλιζαν από ανθρώπους και ζωή. Η μόνη ώρα που κατάφερα να δω με τα μάτια μου ησυχία ήταν στις 3 το πρωί.
Αλλά, ας πάρουμε τις μέρες με την σειρά:
03/03/07: Άφιξη στο αεροδρόμιο του Λάγος. Τακτοποίηση-κατάληψη στο δωμάτιο της Ξανθής.
Η γειτονιά Akoka είναι μέρος μιας μεγαλύτερης περιοχής, της Yaba. Θα έλεγα από τις φτωχότερες. Παράγκες-μαγαζάκια, μισογκρεμισμένα, ετοιμόρροπα σπίτια, εξωτερικό αποχετευτικό σύστημα (μπορείς να φανταστείς τί μικροοργανισμοί κυκλοφορούν μέσα εκεί και τί γίνεται όταν έρχεται το “raining season”), χωματόδρομοι, πολυάριθμες πύλες οι οποίες κλειδώνουν το βράδυ για την προστασία των πολιτών (θύμιζε κάτι από γκέτο). Η φιλόξενη Ξανθούλα μας αγόρασε αυγά και ψωμί από τα μαγαζάκια του δρόμου για να φτιάξει σε μένα και τον Alex ομελέτα. Εντωμεταξύ, εγώ είχα πάρει οδηγίες από το Υπουργείο Δημόσιας Υγείας να μην πλησιάζω αυγά και πουλερικά. Όπως κι έπραξα. Οπότε την έβγαλα με ψωμί. Το ψωμί τους είναι γλυκό και θυμίζει τσουρέκι. Αλμυρός τύπος εγώ…Ψωμί δεν ξαναέφαγα μετά την πρώτη μέρα. Το σπίτι που μέναμε ήταν βίλα σε σύγκριση με τα οικήματα που υπήρχαν στη γύρω περιοχή. Δίπλα ακριβώς είναι και το Bellina College, όπου δουλεύει η Ξανθή. Στο παρά πέντε λοιπόν ξυπνάει η ξενιτεμένη μας.
Τέλος πάντων, η πρώτη μέρα μας επιφυλούσε μια έκπληξη. Θα περπατούσαμε μέχρι το University Road για να συναντήσουμε έναν Γερμανό, ο οποίος είχε κλείσει να κάνουμε ιστιοπλοΐα. Περπατώντας, συνειδητοποιείς ότι αν δεν βρίσκεσαι στην άκρη του δρόμου (θυμήσου το χείλος του αποχετευτικού συστήματος που προανέφερα) είναι πολύ πιθανόν να σε πατήσει, είτε αυτοκίνητο, είτε μηχανάκι, είτε mini bus. Με τα πολλά πολλά φτάσαμε στο yacht club, όπου με καραβάκι περάσαμε στο απέναντι νησάκι που θα άρχιζαν οι αγώνες ιστιοπλοΐας. Εκεί είχα την πρώτη εμπειρία να δοκιμάσω το εθνικό ποτό της Νιγηρίας, το οποίο ονομάζεται Chapman και φτιάχνεται από soft drinks + grenadine. Εννοείται ότι έβγαλα άρον- άρον τα παγάκια (βλ. οδηγίες υπουργείου). Κατά τ’ άλλα, μόνο ιστιοπλοΐα δεν κάναμε γιατί ήμαστε πτώμα απ’ το ταξίδι κι αράξαμε σε μια σεζλόνγκ στην παραλία. Η Ξανθή όμως μας έβγαλε ασπροπρόσωπους κι αποδείχτηκε ικανή ως πλήρωμα.
04/03/07: Εξόρμηση στην Eleko Beach
Tην Κυριακή η Ξανθή κανόνισε να επισκεφτούμε μια παραλία, κάπου στα 40-50 χλμ έξω από το Λάγος. Θα πηγαίναμε με μια παρέα Λιβανέζων, οι οποίοι θα ετοίμαζαν και λιβανέζικες λιχουδιές λίγο αργότερα (humus, σουβλάκι με πίτα και μεζέδες). Πρέπει να προσθέσω ότι στη Νιγηρία πίνεται η Star Beer κατά κόρον. Και καλά να πίνεις μπύρα και μάλιστα “μάρκα μ’ έκαψες”, αλλά το να είναι και ζεστή πώς σου φαίνεται; Παρόλα αυτά, ήταν πολυτέλεια να έχουμε αυτά που μας παρείχαν οι Λιβανέζοι. Είχαν μάλιστα νοικιάσει κι ένα ξύλινο σπιτάκι, λίγο παραδίπλα από εκεί που έσκαγε το κύμα του ατλαντικού ωκεανού. Είχες την επιλογή να καθίσεις και να χαλαρώσεις, να λιαστείς, να κολυμπήσεις ή να περπατήσεις στα αμέτρητα χιλιόμετρα ακροθαλασσιάς. Η μέρα κύλησε πολύ γρήγορα κι αυτό γιατί περνούσαμε μοναδικά. Το βράδυ γυρίσαμε σπίτι και καθώς περπατούσαμε μέσα στα στενά της γειτονιάς μας παρατηρούσαμε πόσο ειδυλλιακό το τοπίο ήταν. Οι παράγκες και τα άσχημα σπίτια είχαν μεταμορφωθεί σε κατασκηνωτικά, προσκοπικά λημέρια υπό το φως των λαμπών πετρελαίου κι όλοι, μεγάλοι και παιδιά, βρίσκονταν στους δρόμους.
05/03/07 : Παρατήρηση της καθημερινότητας των Νιγηριανών (και της Ξανθής)
Όταν ξυπνήσαμε το πρωί της Δευτέρας είχαμε πληροφορηθεί από ντόπιους ότι ένα αξιόλογο μέρος της νότιας Νιγηρίας είναι το Calabar (κάπου στις 12 ώρες με το αυτοκίνητο). Γι’ αυτό κι αμέσως επισκεφτήκαμε ένα internet café (το οποίο είχε και μουσική και air-condition παρακαλώ) και ψάξαμε για πτήσεις και διαμονή. Δυστυχώς, παράλληλα με την έρευνά μας, είδαμε και τον καιρό, ο οποίος προβλεπόταν να είναι απογοητευτικός με καταιγίδες και τις 3 μέρες που θέλαμε να πάμε. Ευτυχώς οι υπόλοιπες μέρες ήταν πολύ γεμάτες έτσι κι αλλιώς κι ίσως και καλύτερα που δεν φύγαμε. Άλλωστε, ο πρώτος λόγος που αποφάσισα να κατέβω Νιγηρία ήταν να δω την Ξανθή. Δεν είχε νόημα να πάω κάπου αλλού. Στη συνέχεια η επιστροφή στο σπίτι συνοδεύτηκε με την αγορά 3 ανανάδων για πρωινό (μεσημεριανό και γιατί όχι και βραδινό). Ό,τι φρούτο έτρωγα θα έπρεπε να το αγοράζω με την φλούδα. Ήταν η πρώτη μέρα που φάγαμε μεσημεριανό στο σπίτι. Πήραμε φαγητό από τη μαγείρισσα του σχολείου, η οποία μαγειρεύει που αλλού; Μα στην αυλή του σχολείου. Γενικά οι Νιγηριανοί τρώνε πολύ ρύζι και κάπου εκεί ανάμεσα βρίσκονταν στοιβαγμένα 2 κομματάκια (κύβοι) κρέατος. Μετά από μια βόλτα στη γειτονιά, πήραμε λεωφορείο (όσοι περισσότεροι μέσα τόσο το καλύτερο για τους ιδιοκτήτες αφού οι μαζικές μεταφορές είναι ιδιωτική υπόθεση) και πήγαμε στο γραφείο της AIESEC (η οργάνωση που είναι υπεύθυνη για τον ερχομό της Ξανθής στη Νιγηρία). Γνωρίσαμε κάτι πολύ καλά παιδιά, συμπεριλαμβανομένου και του Abba, ο οποίος προσέχει πολύ την Ξανθούλα μας. Το βράδυ τον καλέσαμε σπίτι για φαγητό, όπου φτιάξαμε μια μακαρονάδα και μετά προσπαθήσαμε να κοιμηθούμε. Ο ύπνος είναι ένα θέμα στο Λάγος. Όπως και τις προηγούμενες βραδιές, έτσι και η σημερινή ήταν δύσκολη. Το ρεύμα που παρέχει η γεννήτρια σταματάει στις 02.00 και ξαναρχίζει στις 06.00. Ρεύμα από το κράτος δεν υφίσταται κατά την διάρκεια της ημέρας, παρά μόνο για καμιά ωρίτσα. Οπότε αναγκαστικά λειτουργεί η γεννήτρια (θόρυβος- μόλυνση του περιβάλλοντος). Τις γεννήτριες τις προωθούν στην αγορά οι υπουργοί, οι οποίοι εκμεταλλεύονται και τις μίζες από το πετρέλαιο. Μήπως κόβουνε το ρεύμα επίτηδες; Πώς είναι δυνατόν η Γκάνα, η οποία προμηθεύεται το ρεύμα από τη Νιγηρία να γιορτάζει 10 χρόνια χωρίς black-out; Χωρίς ρεύμα λοιπόν, σταματάει ο ανεμιστήρας κι αρχίζεις να ιδρώνεις και να σε τσιμπάνε τα κουνούπια. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ξυπνούσα μέσα στη νύχτα για να κάνω μεταμεσονύχτιο ντους.
06/03/07 : Immigration office- Eko Hotel
H σημερινή μέρα ήταν με υποχρεώσεις για την Ξανθή, αφού θα έπρεπε να ανανεώσει την visa της. Έτσι κατεβήκαμε στο Ekoyi, το οποίο βρίσκεται στο Lagos Island και περιμέναμε, περιμέναμε, περιμέναμε…Η νιγηριανή γραφειοκρατία δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα την ελληνική. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι έβγαιναν οι υπάλληλοι ο ένας μετά τον άλλο για να μας προσκαλέσουν μέσα στα γραφεία τους, όπου ήταν ανοιχτός ο ανεμιστήρας, για να μη ζεσταινόμασταν. Επίσης, η σημερινή μέρα περιείχε και ταξί (κάτι κίτρινα με μαύρες ρίγες) τα οποία ήταν σε άσχημη κατάσταση. Βασικά όλα είναι, αλλά στη Νιγηρία το ζητούμενο είναι να μη μείνεις στο δρόμο, γιατί αν δουλεύει το μηχάνημα δεν πρέπει να έχεις παράπονο. Ταξί όμως στο Λάγος δεν είναι μόνο τα αυτοκίνητα, αλλά και τα μηχανάκια (okada) τα οποία και χρησιμοποιήσαμε για να πάμε στο Eko Hotel. Εκεί ήρθαμε αντιμέτωποι με τον λίγο πιο δυτικό τρόπο ζωής κι αρπάξαμε την ευκαιρία να φάμε ευρωπαϊκά. Το βράδυ βγήκαμε για Star Beer στη γειτονιά μας σ’ ένα μπαράκι (φαντάσου κάτι σαν τον εξωτερικό χώρο του “Μπριζολάκια του Τέλη”, κοντά στην Ομόνοια). Όχι, δεν είχε μουσική αλλά είχε τον υπέροχο, εκκωφαντικό ήχο της γεννήτριας. Εκείνη την βραδιά, ανακαλύψαμε ότι αν ψεκάσεις το δωμάτιο με Baygon, τότε έχεις θαυματουργά αποτελέσματα. Ήταν η πρώτη νύχτα που κοιμήθηκα.
07/03/07 : Ιmmigration Office – Tarqua Bay
Όπως ήταν φυσικό, η γραφειοκρατία μας κάλεσε για ακόμα μια φορά στο Immigration Office (όχι εμάς δηλαδή την Ξανθή). Η Ξανθή δυστυχώς έπρεπε να πληρώσει τα διπλάσια χρήματα (το γνωστό λάδωμα) για να γίνει η δουλειά. Χαλάλι όμως. Τα αξίζει η Νιγηρία. Έτσι μόλις τελειώσαμε, οδεύσαμε προς το Τarzan Jetty και πήραμε βαρκούλα για Tarqua Bay. Όταν φτάσαμε εκεί, αράξαμε στην παραλία, αλλά μαύρισμα δεν κάναμε γιατί είχε συννεφιά. Ήταν πολύ αστείο να βλέπεις την Ξανθή να προσπαθεί να κοιμηθεί και παράλληλα να της έχει κολλήσει ένας μαυρούκος και να της λέει λόγια αγάπης. Μετά από 20’ ακατάπαυστου φλερτ, ξενέρωσε ο καημένος. Ευτυχώς, εγώ είχα άλλοθι τον Alex κι έλεγα ότι είναι ο σύζυγός μου. Στη συνέχεια μπήκαμε λίγο πιο μέσα στο νησί, όπου γνωρίσαμε τον Julius και μας ξενάγησε λίγο μέσα στο χωριό του Tarqua Bay και μετά μας κάλεσε στο σπίτι του για μπύρες (Star φυσικά!). Γυρίσαμε στο V.I (Victoria Island) για να κοιμηθούμε στο σπίτι κάτι Λιβανέζων έτσι ώστε να αποφύγουμε την κίνηση του απογεύματος (θα κάναμε περίπου 1 ½ ώρα για 15 χιλιόμετρα διαφορετικά).
08/03/07 : Ξεκούραση
Ξυπνήσαμε στις 6 το πρωί για να επιστρέψουμε στην Yaba, αφού η Ξανθή έπρεπε να δουλέψει στο σχολείο. Η Πέμπτη αφιερώθηκε στην ξεκούραση- χαλάρωση κι έτσι αποφασίσαμε να κάτσουμε σπίτι. Για μεσημεριανό δοκιμάσαμε και pof-pof, τα οποία είναι σαν λουκουμάδες. Μας έδωσε και μέλι Αττική η Ξανθή και φάγαμε αρχοντικά. Σιγά να μην καθόμασταν όμως με σταυρωμένα χέρια κι έτσι το απόγευμα πήγαμε μια βολτούλα προς το Lagoon (Lagos= Lagoon στα πορτογαλέζικα). Περιπλανώμενοι στη γειτονιά μας, παρατηρούσαμε πόσες δεκάδες εκκλησίες υπάρχουν ανά γειτονιά και πόσο θρήσκοι είναι οι Νιγηριανοί. Μάλιστα τους έκανε εντύπωση ότι ο μέσος Έλληνας δεν πηγαίνει τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα στην εκκλησία. Η Kαινή Διαθήκη είχε γραφτεί στα ελληνικά κι έτσι διαδόθηκε ο χριστιανισμός .Τους φάνηκε περίεργο αν όχι αλαζονικό. Φτάσαμε λοιπόν στο lagoon και για καλή μας τύχη βρήκαμε μια βαρκούλα και κάναμε βαρκάδα υπό την δύση του ηλίου.
09/03/07 : Επίσκεψη στο Πανεπιστήμιο – Βραδινή εξόρμηση
Επειδή μέναμε στην Yaba, το πανεπιστήμιο Unilag βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι και θα ήταν κρίμα αν δεν το επισκεπτόμασταν. Πρόκειται για ένα τεράστιο campus, με παλιά κτίρια και εκατομμύρια φοιτητές. Εγώ κατάφερα να φάω στο εστιατόριο του πανεπιστημίου ένα πιάτο ρύζι και πατάτες τηγανιτές. Αργότερα μπήκαμε μέσα στις αθλητικές εγκαταστάσεις, όπου άλλοι παίζανε ποδόσφαιρο (περιττό να πω ότι οι Νιγηριανοί είναι πωρωμένοι με το ποδόσφαιρο και συγκεκριμένα με τις αγγλικές ομάδες), άλλοι kick boxing, άλλοι tae kwo do κι άλλοι κάνανε χορευτικό. Εκεί κολλήσαμε. Είναι αξιοθαύμαστο να βλέπεις την κίνηση, τον αέρα και τα σμιλευμένα κορμιά των Νιγηριανών. Προσωπικά είχα μείνει μαλάκας. Το βράδυ βγήκαμε στην Ikeja, σ’ ένα club, όπου ένιωσα τί θα πει χορός στη Νιγηρία. Γενικά χορεύουν κολλητά κι όσο περισσότερο χούφτωμα πέσει τόσο το καλύτερο. Δεν χόρεψα πολύ. Κατά τις 03.00 γυρίσαμε πίσω, όπου είχε πέσει άκρα του τάφου σιωπή και όλες οι πύλες (στο σύνολο 3) ήταν κλειστές για τη νύχτα. Ευτυχώς ή δυστυχώς υπήρχε ένα πέρασμα κάτω από την πρώτη πύλη και βιάστηκα και κυλίστηκα με τα νυχτερινά μου ρούχα μέσα στα χώματα. Κι ύστερα η Ξανθή με έναν ήρεμο κι αφελή τρόπο αναφώνησε: - Αχ, κοιτάξτε…τελικά δεν είναι κλειδωμένη!
Τζάμπα τα ακροβατικά δηλαδή. Στην επόμενη πύλη επιβεβαιώσαμε πρώτα ότι ήταν κλειδωμένη και μετά αρχίσαμε το σκαρφάλωμα. Στην τρίτη πύλη σκαρφάλωσα μόνο εγώ για να τους ανοίξω, αφού ήταν μόνο ο σύρτης που εμπόδιζε το άνοιγμα. Περιπέτεια! Έκανα ένα μπάνιο και κοιμήθηκα.
10/03/07 : Alpha Beach – Pizza – Bar
Οι μέρες κυλούσαν πολύ γρήγορα που ούτε που το κατάλαβα πώς πέρασε κιόλας μια εβδομάδα.
Σάββατο λοιπόν κι έχουμε αποφασίσει να πάμε αρκετά παιδιά στην παραλία. Συναντηθήκαμε στο γραφείο της AIESEC κι εκεί μείναμε καμιά ώρα μέχρι να αποφασίσουμε σε ποια παραλία θα πηγαίναμε. Ο κύβος ερρίφθη κι η απόφαση ήταν η Alpha Beach. Επειδή είχαμε μαζευτεί καμιά δεκαριά άτομα έπρεπε να πάρουμε 2 ταξί και για να πάρουμε 2 ταξί έπρεπε οι μαύροι να βγούνε στους δρόμους για την διαπραγμάτευση της τιμής κι οι άσπροι να κρυφτούν πίσω από μια ατσάλινη πύλη. Αποστολή εξετελέσθη και πήγαμε σχεδόν τσάμπα στην παραλία (1 ευρώ ο καθένας).
Όταν φτάσαμε στην παραλία δεν χάσαμε καιρό και κάναμε bloom στα ζεστά νερά του Ατλαντικού. Τα κύματα ήταν μεγάλα και διασκεδαστικά. Η Ξανθή μούλιασε. Εγώ απέκτησα μαύρισμα (μετά την ασπρίλα του Λονδίνου) κι όλοι ήμαστε happy!
Επιστρέψαμε στο V.I κι επειδή λυσσάξαμε στην πείνα, ο Νιζάμ (ένας Λιβανέζος) μας πρότεινε pizza. Πήγαμε λοιπόν σε ένα μέρος που μόνο εστιατόριο δεν το κάνεις από έξω. Φαντάσου ένα μεγάλο σπίτι με δένδρα γύρω-γύρω. Εκεί φάγαμε καλά. Και πάλι ήμαστε happy!
Το βράδυ βγήκαμε σ’ ένα ευρωπαϊκών προτύπων bar. Περιττό να πω ότι είχα ξεπαγιάσει από το air-condition κι ούτε όρεξη να χορέψω είχα. Ποιος; Εγώ (2 μέρες μετά συναχώθηκα).
11/03/07 : Επίσκεψη στους Έλληνες – Παρατήρηση αφρικανικής κουλτούρας
Η σημερινή μέρα ήταν η πιο διαφορετική από όλες τις προηγούμενες κι αυτό γιατί πήγαμε σε μέρη τελείως αντίθετα μεταξύ τους. Για αρχή επισκεφτήκαμε τα διαμερίσματα των Ελλήνων, που μόνο χλιδή τα χαρακτηρίζει. Φοίνικες, πλακόστρωτο (καμία σχέση με τους χωματόδρομους της Akoka), πισίνα, barbecue, table tennis, 5x5 ποδοσφαιρικό τερέν, τένις, ρεύμα, νερό, air-condition, καθαρά σπίτια. Γνωρίσαμε Έλληνες του εξωτερικού, οι οποίοι αποδείχτηκαν πολύ ενδιαφέροντες. Ως γνήσια parlapipa και περίεργη τους ρωτούσα όλων των ειδών τις ερωτήσεις, ακόμα και προσωπικές. Δηλαδή, πώς είναι δυνατόν να πάρεις μια απόφαση στα καλά του καθουμένου και να φύγεις σε μια χώρα, η οποία είναι αρκετά ξένη / αλλόκοτη σε όλους τους τομείς; Με ενδιέφερε η προσωπική ιστορία του καθενός, αλλά σιγά να μην αρχίσω να περιγράφω την καθεμιά ξεχωριστά. Πάρτο ως “ιατρικό απόρρητο”. Είχε περάσει καιρός, λοιπόν, που θα μπορούσα να πω ότι απόλαυσα διακοπές χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς. Και το μπάνιο μου στην πισίνα έκανα και την ηλιοθεραπεία μου έκανα και το παγωμένο μου νεράκι ήπια. Παρόλα αυτά τίποτα από όλα αυτά δεν χαρακτηρίζουν τη Νιγηρία, γι’ αυτό κι ευτυχώς που δεν έγινε καθημερινότητα.
Το υπόλοιπο της ημέρας μας περίμενε όλο έκπληξη. Όταν γυρίσαμε στη γειτονιά μας πήγαμε σ’ ένα φεστιβάλ αφρικανικής μουσικής. Το όλο σκηνικό θύμιζε κάτι από το χωριό μου που ξαφνικά μαζεύονται τα νταούλια, τα κλαρίνα κι άλλοι 2-3 οργανοπαίχτες και στήνουνε χορό. Κάποια στιγμή σηκώθηκε κι ο Alex να χορέψει κι έγινε χαμός. Δεν φτάνει που 3 λευκοί επισκέπτονταν τη γειτονιά τους, αλλά κι ο ένας να χορεύει ανάμεσά τους, τους φάνηκε ολίγον τι σουρεάλ. Γενικά, μας κοιτούσαν λες και έχει έρθει ο πρωθυπουργός της χώρας. Ο σαν από μηχανής Θεός. Μας βάλανε πρώτο τραπέζι πίστα και τα παιδάκια έρχονταν και μας ακουμπούσανε τα χέρια και τα μαλλιά. Τα μαλλιά των λευκών τα παρομοιάζουν με το μετάξι, γι’ αυτό και δύσκολα στέκονται τα κοτσιδάκια. Μετά από αυτή την αφοπλιστική εμπειρία, ήρθε η ώρα για ύπνο. Θα θυμάσαι που σου είπα για το Baygon βέβαια. Δυστυχώς, τα κουνούπια αποδείχτηκαν βιονικά κι επέστρεψαν δριμύτερα. Οι τελευταίες 2 βραδιές θύμιζαν κάτι από τις πρώτες νύχτες στο Λάγος.
12/03/07 : Yaba Market
Το πρωί της Δευτέρας πήγαμε νωρίς στο σχολείο που δουλεύει η Ξανθή για να δούμε την πρωινή τους συγκέντρωση. Αυτή περιελάμβανε προσευχή και τραγούδι υπό την συνοδεία τύμπανων. Ήταν αξιοζήλευτο πως τα μικρά παιδάκια του δημοτικού που παίζανε τα τύμπανα είχανε μια απίστευτη άνεση με τον ρυθμό καθόλη την διάρκεια της συγκέντρωσης. Ως μουσικός μου έκανε φοβερή εντύπωση κι έσπευσα να τα κινηματογραφήσω. Παρόλα αυτά παρατήρησα και κάτι αρνητικό στο σχολικό περιβάλλον. Τα άτακτα παιδιά χρίζονται άξια ξύλου. Με τα ίδια μου τα μάτια έγινα μάρτυρας ασταμάτητης σφαλιάρας και ξύλου σε παιδιά από 4-11 ετών από τους δασκάλους. Πραγματικά εκεί στεναχωρήθηκα περισσότερο από όλες τις κακοτοπιές και την μιζέρια της Νιγηρίας.
Η μέρα κύλησε μετά από αυτό ομαλώς. Ήταν όμως δυνατόν να έρθουμε στη Νιγηρία και να μην πάρουμε αναμνηστικά αντικείμενα; Για του λόγου το αληθές επισκεφτήκαμε τη Yaba Market (βάλε την λαϊκή της γειτονιάς σου, με λίγο παζάρι του Σαν Μαρίνο στην Ιταλία και κάτι από καλοκαιρινές διακοπές σε ελληνικό νησί). Κοσμοσυρροή και χάος! Από κρεατικά, βγαλμένα αβέρτα μπροστά σου, παστά ψάρια, φρούτα, λαχανικά μέχρι περούκες, υφάσματα και ηλεκτρικές συσκευές (εισαγόμενες από Κίνα φυσικά). Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούσα να σταθώ για παραπάνω από 2 ώρες εκεί γιατί η διαπραγμάτευση της επιθυμητής τιμής μπορεί να προβεί κουραστική. Μη ξεχνάς κι ότι τα πρώτα σημάδια του συναχιού μου είχαν κάνει την εμφάνιση τους. Οπότε γυρίσαμε σπίτι, αλλά χορτάτοι και με δωράκια όλο αναμνήσεις.
Οι εντυπώσεις μου από τη Νιγηρία ήταν μοναδικές. Το ταξίδι αυτό θα το ξανάκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Παρόλα αυτά, δεν νομίζω ότι θα επιχειρούσα αυτό που έκανε η Ξανθή. Η Νιγηρία θέλει ανθρώπους με αντοχές, υπομονή και κότσια. Βέβαια, μερικές φορές μένεις άναυδος από τα όρια που έχεις υπερπηδήσει και συνειδητοποιείς και μια άλλη πλευρά του εαυτού σου, την πιο δυναμική. Μακάρι κι εσύ να μπορούσες να πας και να δεις αυτά που εγώ είδα. Ένιωθα ανάμεικτα συναισθήματα από την πρώτη κιόλας στιγμή που προσγειωθήκαμε στο Λάγος. Από το απίστευτο σκοτάδι, λόγω απώλειας ρεύματος (όταν κατέβαινε το αεροπλάνο νομίζαμε ότι θα προσγειωθούμε σε χωράφι) μέχρι το επαναλαμβανόμενο “ohibo” (λευκός άνθρωπος) που μας αποκαλούσανε στα στενάκια της Yaba και τις γνωριμίες με τους φιλικότατους Νιγηριανούς. Εικόνες, μυρωδιές κι ακούσματα χαραγμένα πλέον στο μνημονικό μου. Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρεις και δεν πας, έχε τα αυτιά σου και τα μάτια σου σε ετοιμότητα γιατί αυτά που θα σου διηγείται η Ξανθή αύριο, μεθαύριο είναι κάτι σαν ντοκυμαντέρ.
Οι συνέπειες αυτού του ταξιδιού ήταν κάτι περισσότερο από ποικίλες. Καταρχήν, από ιατρικής απόψεως, απέκτησα ιδρωτσίλιες σε χέρια και πόδια, αλλά όχι κάτι σοβαρό ευτυχώς. Το συναχωματάκι διήρκησε 5 μερούλες και στη συνέχεια επανήλθε πιο αποφασισμένο κι ανέβασα πυρετό κτλ. Οι οδηγίες του υπουργείου με παρέπεμπαν σε εξετάσεις για ελονοσία. Πήγα, με είδαν κι έφυγα αφού τα αποτελέσματα των εξετάσεων βγήκαν αρνητικά (μέχρι αποδείξεως του εναντίου δηλαδή γιατί θα πρέπει να γίνει επαναληπτικός έλεγχος ακόμα 2 φορές).
Παράλληλα, απέκτησα Νιγηριανούς φίλους κι η επικοινωνία μαζί τους έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της δικτυακής μου συνδιάλεξης.
Από φωτογραφικό και εικονοληπτικό υλικό, άλλο τίποτα. Είμαι πολύ ικανοποιημένη, αφού κατάφερα να τραβήξω μέσα σε 10 μέρες γύρω στις 150 φωτογραφίες και κάπου στις 2 ώρες αμοντάριστου φιλμ.
Ο χειμώνας μίκρυνε κάπως και οι καλοκαιρινές διακοπές ήρθαν μόνο 3 μήνες νωρίτερα.
Η αντίληψη ότι σε αυτό τον κόσμο υπάρχει μόνο η Ευρώπη κι η Αμερική ως τουριστικοί προορισμοί και ως οι δυνατότερες ήπειροι, αντικαταστάθηκε με την πεποίθηση ότι και η Νιγηρία και κάθε αφρικανικό κράτος έχει δικαίωμα σ’ αυτό το μοίρασμα πλούτου.
Το ταξίδι αυτό ήταν ανεπανάληπτο. Ευχαριστώ την Ξανθή και τον Θεό που με πρόσεχαν σε όλη την διάρκεια της παραμονής μου στο Λάγος. Δεν ένιωσα ούτε 1 λεπτό ότι κινδύνευα ή κάποιο συναίσθημα φόβου. Όλα πήγαν κατευχήν και νιώθω γεμάτη.

Tuesday, March 27, 2007

Memoirs of Nigeria