Sunday, May 23, 2010

Σ'ευχαριστώ

Έχω γνωρίσει πολύ διάσημους και λιγότερο διάσημους ανθρώπους.Ανθρώπους που είναι γνωστοί μόνο στο πανελλήνιο μα και ανθρώπους παγκόσμιας αναγνώρισης.Τον Μάνο Αντώναρο τον γνώρισα πριν κάμποσα καλοκαίρια.Δεν έχει σημασία πότε.Άλλωστε η δύναμη μιας φιλίας δεν είναι ανάλογη του χρόνου που περνάς με τον άλλον αλλά της ανάμνησης εμπειριών και κουβεντών που έχεις κάνει μαζί του.
Είχε νοικιάσει εξοχικό σπίτι στο ίδιο συγκρότημα που μένω κι εγώ με την οικογένειά μου κάθε καλοκαίρι.Λίγες μέρες πριν την συνάντησή μας προϋπήρχε ένα σούσουρο στην γειτονιά για τον ερχομό του.Συχνά-πυκνά περνούσα έξω από την βεράντα του κι έριχνα κλεφτές ματιές για να διαπιστώσω αν όντως ίσχυε.Είχα καλή δικαιολογία για αυτήν μου την βόλτα:ο σκύλος μου έπρεπε να κατουρήσει-ενίοτε στον θάμνο που χώριζε την βεράντα του από τον δρόμο.
Ήμουνα περήφανη όμως.Δεν ήθελα ούτε 'καλημέρα' να του πω γιατί θα νόμιζε ο ίδιος-μα πάνω απ'όλα οι γύρω-ότι 'γλείφω'.Γι'αυτό λοιπόν τον σνόμπαρα εν πλήρη συνειδήση.Ώσπου μια μέρα μιλούσα με την γειτόνισσά του(αυτή στο πάνω διαμέρισμα κι εγώ στον δρόμο) περί ανέμων και υδάτων κι εκείνος αυθόρμητα μας προσκάλεσε για έναν καφέ στο σπιτικό του.Έτσι απλά.Χωρίς κανέναν δισταγμό.
Δίχως κανένα δισταγμό έτεινα κι εγώ προς τις πολυθρόνες της βεράντας του περισσότερο από περιέργεια παρά για να πιω έναν καφέ.
Ο Μάνος θέλει να μαθαίνει τα πάντα για σένα.Που γεννήθηκες.Πώς λένε τους γονείς σου.Τι σπούδασες.Ποια τα όνειρά σου.Είναι καλός συνομιλητής.Ιδίως όταν εκνευρίζεται και σηκώνει την φωνή του.Δεν θα συμφωνήσεις στα πάντα μαζί του.Ίσως γιατί σε κάποια θέματα(βλ. τεχνολογία) είναι απόλυτος.Για εκείνον δεν ρώτησα ποτέ.Ξέρετε γιατί;Διότι μέσα στην κουβέντα έραβε μπαλωματάκια με τις δικές του εμπειρίες.Η σύγκριση του ελληνογερμανικού με το ελληνικό σχολείο,η συμβολή της Ρούλας Κορομηλά στην τηλεόραση κι η μετάλλαξη των ελληνικών αυτιών στην υποδοχή ενός νέου κύματος τραγουδιού(καλού ή κακού-εσείς θα το κρίνετε),ο υπολογιστής και τα παιδιά,τα ραδιοφωνικά του χρόνια είναι λίγα μόνο από τα θέματα που θυμάμαι να του αρέσουν να συζητά.
Όταν τον είχα πρωτογνωρίσει εγώ έμενα τους χειμώνες στην Αγγλία για να κάνω αυτό που οι περισσότεροι Έλληνες επιθυμούν όταν τελειώσουν τις σπουδές τους:να βρούνε δουλειά.Είχε ενθουσιαστεί τόσο πολύ με το αντικείμενο που είχα σπουδάσει.Αλήθεια σας λέω.Περισσότερο κι από μένα την ίδια.Αφού από μέσα μου έλεγα 'κατούρα και λίγο'.Μια φορά μου είχε ζητήσει να γράψω μουσική(γιατί αυτό κάνω ή τουλάχιστον έκανα)για κάτι σποτάκια που έφτιαχνε για το κανάλι εννέα.Τεχνολογία όμως στην Ελλάδα δεν είχα για να έχω ένα άρτιο αποτέλεσμα,χώρια που είχα χώσει ένα ταλαίπωρο μουσικό φίλο μου να μου δανείσει τον εξοπλισμό του και σιγά-σιγά ο ενθουσιασμός μου/του κατρακύλησε.Δείγμα της δουλειάς εκείνης μπορείτε να δείτε και στο http://www.myspace.com/valisiavyza. Το κομμάτι με τον τίτλο 'manos' ήταν για εκείνον.
Ο Μάνος μου έδωσε πολλές ευκαιρίες.Κυρίως στην έκφραση.Χάρη στον Μάνο δημιούργησα μπλογκ.Ήταν μάλιστα ο πρώτος μου αναγνώστης.Μπορεί κι ο πρώτος σχολιαστής μην σας πω.Τον ευχαριστώ γιατί με το μπλογκ ξέφυγα από την ρουτίνα της ανεργίας και της ξενιτιάς.Μα το πιο σημαντικό απ'όλα είναι ότι έμαθα να γράφω.Να γίνομαι πιο αληθινή.Να φαντάζομαι ιστορίες.Να σκέφτομαι και να γράφω-όπως μαθαίναμε κάποτε στο δημοτικό.
Τον ευχαριστώ και για κάτι ακόμα.Έκανε δυο απόπειρες να μου βρει δουλειά όταν είχα πλέον επιστρέψει στην Ελλάδα.Η μία ήταν να δώσω συνέντευξη στο περιοδικό 'MAX' κι η δεύτερη στην βιβλιοθήκη του μεγάρου μουσικής.Για την πρώτη του είχα στείλει δύο κείμενα για να μου πει την γνώμη του.΄Ηταν εκείνη η χρονική στιγμή που άλλαξα το ύφος της γραφής μου.Μου είπε:
'Βαλίσια;Ξέρεις καμιά βρισιά;Γιατί δεν απελευθερώνεσαι λιγάκι;Αυτά που γράφεις είναι για γιαγιάδες και παππούδες και μάλιστα της καλής κοινωνίας'.Ή κάπως έτσι τέλος πάντων μου είχε πει.Όχι-όχι.Δεν μου έμαθε καινούριες βρισιές.Δόξα τον Θεό,ο πατέρας μου μου είχε δώσει τα φώτα του πιο πριν.Με ξεκλείδωσε τρόπο τινά.Με έκανε να πετάξω την γλίτσα των εκθέσεων ιδεών του λυκείου των περασμένων χρόνων.
Δεν καρποφόρησε ούτε η μία ούτε η άλλη συνέντευξη.Από τότε δουλεύω ως πωλήτρια στα αφορολόγητα του αεροδρομίου.Πουλάω αρώματα,κρέμες και καλλυντικά.Έχω (με συγχωρείτε για την έκφραση αλλά μόνο αυτή αρμόζει στην περίσταση) καυλώσει με την δουλειά αυτή.Την επέλεξα και με επέλεξαν μετά από δυο συνεντεύξεις.Πιο αξιοκρατικά δεν γίνεται.Μοχθώ για το μεροκάματο.Κουράζομαι από την ορθοστασία,το ωράριο και τις νυχτερινές βάρδιες αλλά χαλάλι.Είναι σαν να έχω φτιάξει το δικό μου σπιτικό φαί και να το προσφέρω στους δικούς μου κι όχι μια παραγγελία κέιτερινγκ με ωραίο περιτύλιγμα.
Ο Μάνος μου είχε πει να μην καθήσω παραπάνω από ένα χρόνο.Βρίσκομαι σχεδόν δύο πλέον.Αν έχω βολευτεί;Και βέβαια ναι.Αλλά,Μάνο,όταν εσύ θα φεύγεις για Ολλανδία,Γερμανία ή Θεσσαλονίκη(για έναν λόγο περισσότερο) ποια θα σου κουνάει το μαντήλι ΟΕΟ;

Monday, February 08, 2010

Packing for Istanbul...

Friday, December 25, 2009

Δέκα πράγματα που έχω βαρεθεί να κάνω τα Χριστούγενα

1) Διακοπές στο Άσπεν
2) Ψώνια στο Ντουμπάι
3) Χορό βαλς στην Αυστρία
4) Πρωινό στο Ριτζ του Λονδίνου
5) Αμέτρητη ποσότητα σαμπάνιας Κριστάλ στο πάρτυ του Ντόναλντ Τραμπ
6) Μπάνιο στα καταπράσινα νερά του νησιού του Ρίτσαρντ Μπράνσον(σ'ευχαριστώ Ριτς)
7) Πέρα δώθε με το ιδιωτικό λίαρ τζετ μου
8) Δείπνο με τον Μπραντ Πιτ(πριν το μούσι)
9) Δώρα που συμπεριλαμβάνουν σμαράγδια και ρουμπίνια(είμαι μελαχροινή με ωχρή επιδερμίδα και το μόνο χρώμα που μου πάει είναι αυτό του διαμαντιού)
10) Τα λαμπάκια αλά Λας Βέγκας του Κυρ Αποστόλη από απέναντι(σιχτίρ)

Sunday, December 13, 2009

Λίγο πριν,λίγο μετά τα Χριστούγενα


Εμείς,οι μπλόγκερς,βρισκόμαστε εδώ.Λέμε τις απόψεις μας,σχολιάζουμε άλλα μπλόγκς πίνοντας καφέ ή τσάι στο γραφείο του υπολογιστή.Μπαίνουμε στο νετ για την καθημερινή ανάγνωση από το γραφείο,από το σπίτι,από τον αϊ-φον(μεγάλη η χάρη του).
Πολλοί από σας την εβδομάδα ανάμεσα στα Χριστούγενα και την Πρωτοχρονιά-είναι πολύ πιθανόν-να ταξιδέψετε.Κάποιοι άλλοι θα μείνετε εδώ(αλλά σιγά να μην κάνετε ανάρτηση).Όπως και να'χει εμείς θα βρισκόμαστε εδώ.
Κι οι μέρες θα κυλούν και το στομάχι μας θα γεμίζει με μελομακάρονα,κουραμπιέδες,γαλοπούλα,σουφλέ,κρασί λευκό,κόκκινο,φούξια.Τα παιδιά μας(λέμε τώρα)θα πούνε τα κάλαντα ή θα μας παρατήσουν για να βγούνε με τους φίλους τους.Οι συγγενείς μας θα μας ξαναρωτήσουν για την δουλειά.Εμείς θα λαμβάνουμε μηνύματα στο κινητό με ευχές.Θα παίξουμε και κανένα τυχερό παιχνίδι.Κυρίως θα παίξουμε.Μα πάντα θα κάνουμε και την διαδικτυακή μας βόλτα.Εδώ θα είμαστε.
Κι όταν οι γιορτινές κι άγιες τούτες μέρες περάσουν,θα ξεστολίσουμε το δέντρο,θα ξεκινήσουμε από την πρώτη Δευτέρα του χρόνου δίαιτα και θα περιμένουμε με αγωνία τις εκπτώσεις.Κάποιοι από εσάς,θα μας ξαναθυμηθείτε και θα ενεργοποιήσετε το μπλόγκινγκ σας(μέσα!).Κάποιοι θα ποστάρετε φωτογραφίες από νόστιμα καρυκεύματα και βραδιές ξέφρενες και εορταστικές.Κάποιοι άλλοι θα είστε ακόμα διακοπές(με σας δεν θέλω να ομιλώ,φχαριστώ).Ενώ υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι θα δουλεύουν.Γι'αυτό σου λέω ΕΓΩ θα είμαι πάντα εδώ.

Saturday, December 05, 2009

Κύκλος


Όλα τα πράγματα στην ζωή έχουν ένα τέλος.Άλλες φορές τελειώνουν κάπως συντομότερα κι άλλες φορές τελειώνουν καθυστερημένα.Όπως και να'χει τελειώνουν.Να,ας πούμε οι γιορτές που θα έρθουν θα κάνουν τον κύκλο τους κι εμείς θα ξενυχτήσουμε,θα φιληθούμε αναμεταξύ μας,θα φάμε (πολύ) και σ'ένα μήνα από τώρα θα λέμε και του χρόνου.Οι γιορτές θα έχουν λάβει ένα τέλος.
Αγαπούσα τις γιορτές των Χριστουγένων.Κυρίως γιατί πάντα έκανα διακοπές.Εδώ κι ένα χρόνο όμως, όχι μόνο δουλεύω στο ενδιάμεσο,αλλά φέτος για παράδειγμα θα δουλεύω την 1η Ιανουαρίου.Δεν έγινε και τίποτα.Άλλωστε δεν θα είχα κάτι καλύτερο να κάνω.Τους συγγενείς μου θα τους δω τα Χριστούγενα,την παραμονή και τα Θεοφάνια.Τα φιλαράκια μου θα τα βλέπω συχνότερα γιατί εκείνα τουλάχιστον θα έχουν περισσότερη ελευθερία χρόνου.Θέλω να πω ότι το πρόγραμμα θα είναι γεμάτο κι ευχάριστο.Ειδικά κάτι βραδιές που είσαι καλεσμένος από'δω κι από'κει και βρίσκεσαι μέσα στο αυτοκίνητο και περνάς από δρόμους φωτισμένους με τα χριστουγενιάτικα ενώ έξω χιονίζει(λέμε τώρα) είναι το καλύτερο συναίσθημα by far.
Στο σπίτι τα πράγματα είναι ήρεμα κι οι ρυθμοί κυλούν φυσιολογικά.Ο μπαμπάς βλέπει γουέστερν,η μαμά φτιάχνει τα μελομακαμάρονα,ο Στάθης πετάει τις ατάκες του,η Τατιάνα ονειρεύεται τα ψώνια των Χριστουγένων κι η Βαλίσια...η Βαλίσια παίζει την άγια νύχτα κάπως διαφορετικά.
Χθες καθόμουν και σκεφτόμουν ότι παίζω μουσική περί τα εικοσιτρία χρόνια.Κι είπα για να το γιορτάσω να πήγαινα στο Νάκα και να έκανα ένα δώρο στον εαυτό μου.Να αγόραζα σπουδές Λιστ για να συντηρήσω την όποια τεχνική μου έχει απομείνει.
Αργά χθες βράδυ,κατά τις 03.00 έπαιξα μια μελωδία στο πιάνο.Δεν θυμάμαι σε ποιο σημείο ήταν αλλά κάποια στιγμή ήρθε η μητέρα μου και μου φίλησε το κεφάλι.Μπορεί και να το ονειρεύτηκα πάλι.Σημασία έχει ότι το πιάνο για μένα δεν είναι ένα απλό μέσο έκφρασης.Για μένα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου.Πέρυσι τέτοια εποχή είχα βρεθεί κάπου στην Φλώρινα σε μια εκδήλωση βιβλίου στο πολιτιστικό κέντρο.Στο τέλος αυτής κι ενώ είχε μαζευτεί ένα τσούρμο παιδιά για να παρευρεθούν στην εκδήλωση αυτή εντόπισα ένα όρθιο πιάνο να με παρακαλάει να το ακουμπήσω.Άρχισα να παίζω λοιπόν.Σιγά-σιγά τα παιδιά μαζεύτηκαν γύρω μου. Από τότε έκανα δύο κορίτσια φίλες που κρατάμε ακόμα επαφή μέσω fb.
H μουσική μας φέρνει πιο κοντά εμάς τους ανθρώπους σε ό,ποια γλώσσα κι αν είναι γραμμένοι οι στίχοι.
Δεν έχω παίξει μουσική για παραπάνω από εκατό άτομα.Λίγο οι συναυλίες του ωδείου,λίγο οι συγκεντρώσεις σε σπίτια φίλων,λίγο οι τοίχοι του σπιτιού μου έχουν ακούσει τις μελωδίες που παίζουν τα δάχτυλά μου στο κλαβιέ του πιάνου.Άλλες φορές είναι άγριες κι άλλες είναι ρομαντικές.
Μιλώντας για κύκλους προηγουμένως,πιστεύω ότι η αναζήτησή μου για αναγνώριση έχει κάνει τον κύκλο της.Από το καλοκαίρι νομίζω.Δεν ψάχνω καν χώρο για μισάωρη φιλοξενεία.Έχω απορροφηθεί στην καθημερινότητά μου.Σκεφτόμουν πολύ σοβαρά το τάλεντ σόου όπως με είχε συμβουλεύσει ένας πολύ γνωστός Έλληνας μουσικός.Αλλά το να πας σε τάλεντ σόου σημαίνει ότι πιστεύεις ότι έχεις ταλέντο.Έτσι είναι σαν περιαυτολογείς.Κι εμένα αυτό δεν μου αρέσει.Άσε που δεν πιστεύω ότι είχα ποτέ κανένα έμφυτο ταλέντο.Ούτε στην μουσική ούτε στην υποκριτική.Δούλεψα κι έμαθα.Διασκέδασα μαθαίνοντας.Μου αρέσει που ενίοτε θα καλέσω τους φίλους μου και θα τους παρουσιάσω τα καινούρια μου κομμάτια.Δεν τους αρέσουν όλα.Αλλά οι συζητήσεις που γίνονται αργότερα ή στο ενδιάμεσο ως ιντερλούδια είναι κάτι σημαντικό για μένα.
Δεν ξέρω αν έχω επηρεαστεί από το περιβάλον του αεροδρομίου που όλοι ζούνε την καθημερινότητά τους με τα παιδιά τους και τις υποχρεώσεις τους αλλά δεν νιώθω ότι παρεκλίνω πια από αυτό τον τρόπο ζωής.Όσο κι αν ήθελα κάποτε να είμαι διαφορετική τόσο έχω σήμερα την ανάγκη να μοιάσω στις συναδέλφους μου.Να κάνω μια κανονική ζωή με πινελιές εκκεντρικότητας.Τίποτα λιγότερο,τίποτα περισσότερο.Ο κύκλος κλείνει εδώ.Ας ξεκινήσει ένας άλλος,πιο ρεαλιστικός και πιο στρογγυλός.

Tuesday, December 01, 2009

Το τέλος;

Γεγονότα

  • 'Εχω πολύ καιρό να γράψω
  • Δεν υπάρχει τίποτα που να θέλω να μοιραστώ
  • Ρουτίνιασα
  • Πλησιάζουν τα Χριστούγενα και δεν έχω στολίδια να διακοσμήσω το blog μου
  • Εξαφανίστηκαν κι οι τελευταίοι αναγνώστες
  • Σταμάτησα να διαβάζω τα blogs αγαπημένων
Απορία

  • Μήπως ήλθε το τέλος;

Friday, November 13, 2009

Χθες...



...επεράσαμε όμορφα!